«Δεν έχει σφυγμό! Του σήκωσα την μπλούζα. Αιμορραγούσε». Μιλάει το παιδί που ήταν δίπλα στον Αλέξη. Αυτό που νομίζοντας πως ζει ακόμα, πάλευε να τον σύρει στο πεζοδρόμιο, να τον σώσει.

"Ενας από μας πυροβόλησε μια γυναίκα και τότε σκόπευσαν όλοι στο κεφάλι της και άρχισαν να πυροβολούν όλοι μαζί": Σαν σήμερα, 16 Μαρτίου 1968, έγινε ένα από τα φρικτότερα εγκλήματα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, το οποίο δεν έφτασε ποτέ σε κάποιο διεθνές δικαστήριο.

«Λονδίνο, Άμστερνταμ ή Βερολίνο; έχεις ξεχάσει που ακριβώς θέλεις να πας όσα κι αν έχω δανεικά πια δεν σου δίνω να κάνεις βόλτες με το magic bus». Το τραγούδι «ταξιδιάρα ψυχή» από το συγκρότημα Τρύπες, περιλαμβάνεται στο άλμπουμ «τρύπες», που κυκλοφόρησε το 1985.

Πριν από 130 χρόνια αναγκάστηκε είτε από πλημμύρα του ποταμού Μαίανδρου, είτε από πυρκαγιά, να περάσει κολυμπώντας στη Σάμο. Εγκαταστάθηκε στα υψώματα γύρω από τους Μαυρατζαίους και κατάντησε λυμεώνας των οικόσιτων και ποιμενικών ζώων της περιοχής.

Όταν ήμουν στο 2ο ή 3ο έτος στο πανεπιστήμιο έγινε ένας διαγωνισμός για την Εθνική Τράπεζα. Πήρα μέρος και είχα πολύ καλή σειρά» είχε αφηγηθει στη LIFO ο Πανούσης. «Με προσέλαβαν και με έβαλαν στη διοίκηση της τράπεζας. Ήταν μια κόλαση για μένα.

Νωρίς το πρωί της Κυριακής πήγαινα στο πανεπιστήμιο για ένα μάθημα όταν μια ομάδα γυναικών έφυγε τρέχοντας από τον γυναικείο κοιτώνα. Ρώτησα τι είχε συμβεί και ένας από αυτούς μου είπε ότι η αστυνομία τους έδιωξε επειδή οι Ταλιμπάν είχαν φτάσει στην Καμπούλ και θα χτυπήσουν όσες γυναίκες δεν φορούν μπούρκα.

Λιποθύμησε. Μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου. Όταν κατάλαβε πως όλα τελείωσαν πια. Πως ο εφιάλτης που κράτησε μια ζωή, που ξεκίνησε από τα δώδεκά της τελείωσε. Όταν άκουσε τον εισαγγελέα να λέει ότι δεν θα πρέπει να επιστρέψει στη φυλακή αν κριθεί ένοχη για τη δολοφονία.

Ήταν 24 Μάρτη 1999 όταν άρχιζε το μακελειό, το στυγερό έγκλημα, που κράτησε 78 μέρες. Ήταν η αρχή του τέλους για την Γιουγκοσλαβία. Μια χώρα που ο λαός της όρθωσε το ανάστημά του στις μεραρχίες του Χίτλερ, δεν υπάρχει πια. Τη διέλυσε το ΝΑΤΟ σε συνεργασία με την ΕΕ.

Μια φορά κι έναν καιρό - όχι πολύ παλιά, ένα κοριτσάκι 5 χρονών παίζει με το δίχρονο ξαδερφάκι της, στο σπίτι της γιαγιάς τους. Είναι μεσημέρι ενός ανοιξιάτικου Σαββάτου το 1941. Τρεις Γερμανοί στρατιώτες περνούν από τη γειτονιά, βλέπουν το σπίτι και θέλοντας να τρομοκρατήσουν τους άντρες του σπιτιού, ρίχνουν τρεις χειροβομβίδες στην αυλή της γιαγιάς.

Οι εταιρείες fast food έχουν σημειώσει συγκλονιστική άνοδο τις τελευταίες δεκαετίες. Πώς όμως καταφέρνουν, παρά τη γενική γνώση των ανθρώπων ότι τα προϊόντα που προσφέρουν είναι βλαβερά για τον ανθρώπινο οργανισμό, να συνεχίζουν να διατηρούν την τεράστια πελατεία τους.