Τους ψιθύρους που ακολουθούσαν το διάβα της, τους είχε συνηθίσει. Με το κεφάλι της σκυφτό, πύκνωσε το βήμα της και προσπέρασε την πλατεία του χωριού. Μέσα στα χρόνια είχε σκληρύνει η πέτσα της. Είχε γίνει τραχιά, αδιαπέραστη. Λες και τα υποτιθέμενα χάδια και φιλιά στο σώμα της είχαν κλείσει τους πόρους εντελώς. Τίποτα δεν αισθανόταν πλέον και ίσως γι’ αυτό και οι ψίθυροι γλιστρούσαν από πάνω της και έπεφταν στο χώμα. Σαν αεράκι την τύλιγαν για δευτερόλεπτα και ύστερα χανόντουσαν...

Καθισμένη στο κατάστρωμα, ήξερα ακριβώς τι είχα αφήσει πίσω μου. Μια ζωή. Ολόκληρη. Λάθος, δ ύ ο ζωές. Και ήξερα ακριβώς και τι θα αντιμετώπιζα αν άνοιγα το κινητό μου. Πρώτα απ’ όλα και από όλους, τη μαμά μου… Δεκάδες κλήσεις, και μόλις ένα μήνυμα. Ηχητικό.
«Ξέρεις τι έκανες;»

Πριν 23 χρόνια δολοφονήθηκε ο Ελληνοκύπριος Σολωμός Σολωμού στο οδόφραγμα της Δερύνειας στην Κύπρο. Ήταν 14 Αυγούστου του 1996, ημέρα μνήμης της κατάληψης της Αμμοχώστου, αλλά και η ημέρα που κηδευόταν ο - επίσης δολοφονηθείς τρεις μέρες πριν - Τάσος Ισαάκ.

Δαφνί. Κάθομαι στο γραφείο με ανοιχτό τον υπολογιστή και μπαίνει ένας τρόφιμος για να μου ζητήσει τα φάρμακα που είχε ξεχάσει πως τα ήπιε. Περνάει η εικόνα του νεκρού παιδιού στην παραλία και ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:

“Η γυναίκα μου είχε την ιδέα να γίνει κείμενο. Μου λέει “αφού θες να μπει η μελωδία οπωσδήποτε και δεν σας κάθονται οι στίχοι γιατί δεν γράφεις ένα κείμενο και αυτή η μελωδία να το πλαισιώσει; αφού γράφεις κείμενα”.

Όταν το ταξί ήταν επί σειρά ετών το καθημερινό σου μέσο πρωί, μεσημέρι, βράδυ θα έπρεπε να ήσουν τουλάχιστον διδάκτωρ. Δεν είναι, όμως, μόνο η ενημέρωση στο 'Ανοιχτό Πανεπιστήμιο', είναι και οι ιστορίες που βγαίνουν μέσα από την καθημερινή χρήση του. Ιστορίες ιλαροτραγικές, που δεν περιλαμβάνουν μόνο τις συνηθισμένες διηγήσεις των εκάστοτε οδηγών, αλλά και σκηνικά βγαλμένα από ταινία του Σκορσέζε.

«Θέλω να βλέπω με την ψυχή και τα μάτια τους», έλεγε και ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή του πολέμου - Βραβεύθηκε με Πούλιτζερ για την δουλειά του στο προσφυγικό - Κόσσοβο, Ιράν, Σιέρα Λεόνε μερικά από τα πεδία μαχών που βρέθηκε - Τον νίκησε ο καρκίνος, σε ηλικία 59 ετών...

Πολλά τραγούδια εμπνεύστηκαν μετά από ένα τραγικό γεγονός. Πολλά τραγούδια κρύβουν στους στίχους τους ιστορίες βγαλμένες μέσα από τη ζωή. Ένα από αυτά είναι το “Tears in heaven” του Βρετανού κιθαρίστα, συνθέτη και τραγουδιστή Eric Clapton.

Οταν σήμερα λέμε “Το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας”, εννοούμε το ορχηστρικό κομμάτι του Μάνου Λοΐζου, μια μουσική που σχεδόν μισό αιώνα τώρα έχει αγγίξει τις καρδιές γενεών Ελλήνων, έχει παιχτεί από αμέτρητα χέρια κι έχει εκφράσει το πάθος, το βάσανο και τη μαγκιά του ζεϊμπέκικου.

Βαρδάρης, Θεσσαλονίκη – 1971

Ο Χρήστος ήταν καθισμένος όπως πάντα στο γωνιακό τραπέζι, στην αριστερή πλευρά του μαγαζιού. Μόνος, μ’ ένα ποτήρι ουίσκι με πάγο, γεμάτο πάντα μπροστά του κι ένα τσιγάρο μόνιμα αναμμένο να σιγοκαίει στο τασάκι. Πάντα μόνος και πάντα ανέκφραστος να ελέγχει διακριτικά την κατάσταση στο μαγαζί.