Δαφνί. Κάθομαι στο γραφείο με ανοιχτό τον υπολογιστή και μπαίνει ένας τρόφιμος για να μου ζητήσει τα φάρμακα που είχε ξεχάσει πως τα ήπιε. Περνάει η εικόνα του νεκρού παιδιού στην παραλία και ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:

-τι είναι αυτό?
-ένα παιδί
-γιατί δεν το σηκώνουν? Θα πνιγεί
-έχει πνιγεί
-η μαμά του που είναι?
-δεν ξέρω
-να την βάλουν φυλακή, δεν πρόσεξε το παιδί
-δε φταίει η μαμά του, το έβαλε σε μία βάρκα για να το σώσει από τον πόλεμο αλλά για αυτές τις βάρκες δεν υπάρχει λιμάνι
-γιατί δεν υπάρχει λιμάνι?
-γιατί οι χώρες που δεν έχουν πόλεμο δεν τους θέλουν
-πρόσφυγες είναι δηλαδή?
-πρόσφυγες
-άκουσε Μαρία μου…
-δε με λένε Μαρία ρε Γιάννη
-δεν έχει σημασία, τυχαίο είναι το όνομα σου, τυχαίο είναι και που δεν ζεις στον πόλεμο. Αυτοί που δεν θέλουν τους πρόσφυγες είναι καταραμένοι.
-δεν πρόκειται ν’ αλλάξουν




-η γη δεν ανήκει σε κανέναν, οι άνθρωποι δεν έδωσαν γη σε αυτό το παιδί για να περπατήσει αλλά η γη του έδωσε μία γωνία για να πεθάνει. Το χώμα δεν κάνει διακρίσεις. Τους δέχεται όλους, άσπρους, μαύρους, κίτρινους…όλους.
-πιστεύεις ότι ξεκουράστηκε?
-φυσικά, κοιμάται μπρούμητα για να μην βλέπει τους ανθρώπους
-πήγαινε στο κρεβάτι σου να ξαπλώσεις, είναι μεσημέρι
-μη με διώχνεις όταν συζητάμε
-δεν αντέχω να συζητάω άλλο
-αν δεν αντέχεις να πας στον πρωθυπουργό και να του πεις ότι τους θέλουμε τους πρόσφυγες, να τους φέρουν εδώ. Έχουμε χώρο. Εγώ θα ξαπλώσω κοντά στον τοίχο και χωράει να κοιμηθεί και άλλος ένας στο κρεβάτι μου. Και το φαϊ πολύ είναι, φτάνει για όλους, έτσι να του πεις. Τα παιδιά δεν κάνει να πεθαίνουν. Θα του το πεις?
-δεν μπορώ να του το πω αλλά θα το πω σε λίγους ανθρώπους σε λίγο
-θα πας σε πλατεία να βγάλεις λόγο?
-κάπως έτσι
-να τους πεις να τα αγαπάνε τα παιδιά
-θα τους το πω
-και να μου φέρεις τα φάρμακα μου




Είναι στο κρεβάτι του και κλαίει, δεν ζητάει πια τα φάρμακα του. Έχει μαζευτεί κοντά κοντά στον τοίχο και μονολογεί
-τι ένα της είπα? Αν μαζευτώ πιο πολύ, και δύο χωράνε.

Ίλντα νταλί, νοσηλεύτρια στο ΨΝΑ «Δαφνί»