Να φεύγεις, αλλά πώς να φεύγεις ! Το πράγμα θέλει μεγάλη προσοχή… Γιατί ο ορισμός αυτός είναι τορπίλλι, που τό παίζει στα χέρια του μικρό παιδί. Το παίζει στα χέρια του και δεν ξέρει τι είναι… Ο Γιωργής τ’ Αποδέλοιπο, που λέει ο Μυριβήλης.

Κάθε πρωί, καθώς ξυπνώ άλλη μια φορά κάτω από το πέπλο του ουρανού, νιώθω πως για μένα είναι πρωτοχρονιά. Γι΄ αυτό μισώ τις πρωτοχρονιές με καθορισμένη ημερομηνία, που μετατρέπουν τη ζωή και το ανθρώπινο πνεύμα σε μια εμπορική επιχείρηση, με τον ωραίο τους απολογισμό, με τον ισολογισμό τους και την πρόβλεψη για το νέο διαχειριστικό έτος.

Από μικρό παιδί άκουγα πάντα να μου λένε «καλύτερα να μετανιώνεις για κάτι που έκανες παρά να σκέφτεσαι τι θα γινόταν αν». Μικρός δε σκέφτεσαι, δεν εισχωρείς εις βάθος και δε δίνεις σημασία στη φιλοσοφία της ζωής.

«Ούπς. Μάλλον τελικά έφυγα για κάπου καλύτερα! Όπως μου είχα υποσχεθεί έφυγα όμορφη οπότε όλα καλά! Θέλω να ξέρετε πως πάλεψα μέχρι τελευταία στιγμή 4 χρόνια και δυστυχώς νίκησε ο πόνος του καρκίνου. Δε θέλω κανένας να λυπηθεί, θέλω να χαμογελάτε και να ζείτε την κάθε σας ημέρα ευτυχισμένοι!

Ο Τάκης ήταν ένα παιδί με ειδικές ανάγκες, κάποια χρόνια μεγαλύτερος μου. Ήταν η μασκότ της περιοχής με την κακή, κάκιστη έννοια…. Τα παιδιά τον κορόιδευαν…Οι μεγάλοι τον κορόιδευαν, όλοι τον κορόιδευαν και τον περιγελούσαν κι έκαναν πλάκα με τον Τάκη.

Ο πατέρας έχει άνοια. Θυμάται μόνο τη μητέρα, τη φτώχεια των παιδικών του χρόνων, την οδό του σπιτιού μας,όχι τον αριθμό, ονόματα φυτών και δένδρων και να είναι ευγενής με όλους. Ξέρει ότι με γνωρίζει, αλλά πια δεν με αναγνωρίζει. Εκπλήσσεται με τον άνδρα που του συστήνεται ως γιος του.

Μην με σταματάς. Ονειρεύομαι. Ζήσαμε σκυμμένοι αιώνες αδικίας. Αιώνες μοναξιάς.Τώρα μη. Μην με σταματάς. Τώρα κι εδώ για πάντα και παντού. Ονειρεύομαι Ελευθερία.

Ήταν ένα χειμωνιάτικο βραδυ και εκεινη περίμενε το λεωφορείο στο κέντρο της Αθήνας για να πάει σπίτι. Δίπλα της στη στάση, καθόταν ένας νεαρός μαύρος άντρας, που κρατούσε αγκαλιά το μωρό τους, ένα αγοράκι περίπου δύο χρόνων. Το μωρό δεν φαινοταν καλά. Γκρινιαζε. Κλαψουριζε. Εβηχε. Ήρθε το λεωφορείο στην αφετηρία.

Σαν σήμερα πριν 8 χρόνια, έκανα κάτι που εχω κάνει λίγες φορές στη ζωή μου. Ξύπνησα γύρω στις 10:00 και ενώ είχα ένα κάρο δουλειές που απαιτούσαν τρέξιμο μέχρι αργά το απόγευμα, είδα τον ήλιο που θύμιζε ακόμα καλοκαίρι και η πρώτη σκέψη που έκανα ηταν να τα γειωσω όλα και να σε πάρω τηλέφωνο να πάμε για καφέ.

Αν ήταν ο γιος σου θα γέμιζες την θάλασσα με πλοία από οποιαδήποτε σημαία. Κι όλοι μαζί θα γινόσασταν γέφυρα, ποτέ δεν θα τον αφήνατε μόνο του, θα σκιάζατε το πρόσωπό του για να μην το κάψει ο ήλιος, για να μην βραχεί από το αλμυρό νερό.