Σαν σήμερα πριν 8 χρόνια, έκανα κάτι που εχω κάνει λίγες φορές στη ζωή μου. Ξύπνησα γύρω στις 10:00 και ενώ είχα ένα κάρο δουλειές που απαιτούσαν τρέξιμο μέχρι αργά το απόγευμα, είδα τον ήλιο που θύμιζε ακόμα καλοκαίρι και η πρώτη σκέψη που έκανα ηταν να τα γειωσω όλα και να σε πάρω τηλέφωνο να πάμε για καφέ.

Οταν το σηκωσες μου είπες "επιτέλους, τόση ώρα περίμενα να ξυπνήσεις και κλασσικά δεν εχω ούτε για αναπάντητη", και χάρηκα που η τηλεπάθεια μας ακόμα λειτουργούσε. Ήρθα απ το σπίτι επειδή δεν είχες για όρεξη για έξω. Για την ακρίβεια ήσουν τόσο σκατα που δεν είχες όρεξη ούτε για τάβλι και κατάλαβα οτι είναι σοβαρά τα πράγματα. Δεν σε χωραγε ο τόπος και είχες μια ματαιότητα που έβγαινε απ τα μάτια.

Προσπαθούσα να σου ανεβάσω το ηθικό με άκαρπες προσπάθειες, θυμίζοντας σου οτι τώρα που γύρισες απο Σαλαμίνα θα είναι καλύτερα επειδή θα είμαστε πιο κοντά, οτι ειχες και μια καινούργια δουλειά στα σκαριά που θα ξελασπωσεις, οτι τώρα η "συμμορία" μας θα ξαναβρεί το δρόμο της, και κάπου εκεί μου το έκοψες απότομα. "Τελειωσαν ολα Γιαννάκο. Σταμάτα να εθελοτυφλεις και αποδεξου οτι δεν υπάρχει τίποτα όρθιο απο τα παλιά που να αξίζει. Θα σου χρειαστεί πολύ αυτό στη συνέχεια. Εγώ κουράστηκα. Και δεν εχω και την όρεξη κιόλας να παλέψω για τίποτα. Θεωρώ οτι εχω το δικαίωμα. Αυτή τη στιγμή πιο πολύ με ψήνει να την κάνω για πάνω παρα να αναλωθω σε οτιδήποτε εδω."

Εκανε τόσο διφορούμενη την τελευταία κουβέντα σου το βλέμμα σου, με το αντίστοιχο γνωστό μικρό χαμόγελο που σε ρώτησα τι εννοείς με το "πάνω" για να σιγουρευτώ οτι δεν έχει βαρύνει η συζήτηση. "Γενικά, πάνω" είπες με το ίδιο ύφος προσθέτωντας και ενα καθυσηχασμο στο χρώμα της φωνής σου , "με τους βόρειους νομίζω θα τα πάω καλύτερα", αφήνοντας το πάλι μετέωρο.

Είπαμε πολλά εκείνη τη μέρα, λες και με φωναξες για να κάνουμε μια τελική σουμα για όλα. Είχε φτάσει μεσημέρι και η Μάγδα μου είπε να κάτσω να φάμε. Με έπιασε μια μαλακισμενη ντροπή λες και θα ήταν η πρώτη φορά που θα γινόταν, και της είπα οτι έπρεπε να φύγω. Δεν επεμεινες κι εσύ και είπα να σας αφήσω οικογενειακα. Στην πόρτα σε ρώτησα τι θα κάνεις το βράδυ και μου είπες οτι παίζει ο γαύρος. Σου είπα οτι θα σε πάρω να πάμε παρεα και ξαφνιάστηκες επειδή απεχθάνομαι την μπάλα. Φεύγοντας ήξερα οτι είναι το πιο σημαντικό πράγμα που ειχα να κάνω εκείνη τη μέρα. Μετά η πίεση της δουλειάς με έπεισε να παρατείνω την επικοινωνία μας για μετά τον αγώνα που θα αραζαμε πιο "ουσιαστικά".




Με πρόλαβε το τηλέφωνο με την πληροφορία οτι σε πάνε στο κρατικό, χωρίς να ξέρω πολλά. Οδηγούσα και παρακαλούσα να σε δω και να με κραξεις που δεν σε πήρα. Το έκανε η Μάγδα οταν έφτασα και σε είδα κρύο. Είχα κάτσει κάτω στο διάδρομο του νοσοκομείου έξω απο εκεί που σε είχαν, και δεν μπορούσε να αποθηκευτεί η πληροφορία στο μυαλό μου.

Ένιωθα οτι πριν φύγεις τελείως εκατσες εκεί και προσπαθούσες να με συνεφέρεις, και οτι πρέπει να έχω μυαλό να μαζέψω την κατάσταση, χωρίς να εχω ιδέα τότε τι σήμαινε αυτό. Μόλις ξαναβγήκα στο προαύλιο και είδα τη μανα σου να χτυπιέται άρχισα να εχω επαφή πάλι με το Εδω.

Εκεί ήρθε και το αίσθημα υποχρέωσης για εκδίκηση. Σε κάποια φάση ήρθαν και κάτι μπάτσοι να δουν αν είμαστε καλά και η Χρύσα άρχισε να ουρλιάζει οτι ήρθαν να σιγουρευτούν αν έγινε η δουλειά, και οτι οσο ήταν εκεί απλα κοίταζαν. Άρπαξα τον ένα απ το γιακά και κόλλησα την μούρη μου ρωτώντας τον αν είναι αλήθεια, πιστεύοντας οτι θα είναι ο πρώτος που θα την πλήρωνε. Ψελλιζε κάτι που δεν άκουγα και με μάζεψε η Μάγδα.




Την επόμενη μέρα είχε βουηξει ο τόπος και χωρίς να έχουμε κάνει κάποια οργανωτική κίνηση, μαζεύτηκαν καμία 300αρια δικοί μας (που τους θυμαμαι σχεδόν όλους έναν έναν) εξω απ το μαγαζί του Θανάση για να πάμε στο Κερατσίνι επειδή είχαν μαζευτεί "οι δολοφόνοι εκεί που σε φάγανε και τραμπουκιζαν το κόσμο που πήγε να αφήσει ενα λουλούδι". Το λογικό για μένα εκείνη τη στιγμή ηταν να παμε εκεί όλοι μαζί και να μην μείνει κανένας ζωντανός. Σε μια στιγμή με πήρε η Μάγδα και λες και ήξερε, μου είπε οτι εγώ και ο Θανάσης δεν έχουμε να πάμε πουθενά, επειδή αν χάσει και εμάς μετά δεν έχει απο που να πιαστεί.

Απο εκείνη τη στιγμή και μετα, καταπίεσα για χρόνια μέσα μου την ανάγκη για εκδίκηση επειδή η μανα σου (και μετά όλη η κοινωνία) ήθελε δικαίωση, περα απο την υπόσχεση που μου έκλεψε να είμαι εκεί μέχρι το τέλος, που πραγματικά κάνεις δεν ήξερε τότε πόσο υπολογίζεται αυτό χρονικά. Έχουν περάσει 8 χρόνια αλλα το δικό μου κοντέρ έχει γράψει κάμποσες δεκαετίες πληροφορίας.




Παλι σήμερα ξύπνησα και ήθελα να σε πάρω τηλέφωνο. Παλι ακόμα έξω είναι καλοκαίρι. Κουβαλήσαμε πολύ σκατό μεσα μας απο τότε, που ξεπλυθηκε κάπως εκείνη τη μέρα έξω απο το εφετείο. Η γαμημενη υποχρέωση για δικαίωση όμως παραμένει. Και έχει κατσικωθει στο βλέμμα καθε παιδιού που συνανταω γύρω μου...

Ιωαννης Νιφακος