Είναι ορισμένοι άνθρωποι που δε ξεχνάς. Χαράζονται στη μνήμη σου και ξεπετάγονται από αυτήν σε τυχαίες στιγμές. Είναι άνθρωποι που μπορεί να μην υπήρξαν φίλοι, συγγενείς ή συνάδελφοι. Να μην ήταν συμμαθητές ή γείτονες. Τυχαίες συναντήσεις, βαθιές αναμνήσεις.

Σε έναν ένα πρωτοφανή μονόλογο για τα τηλεοπτικά δεδομένα, που κράτησε περίπου οκτώ λεπτά χωρίς να τον διακόψει κανείς, ο σκηνοθέτης άφησε άφωνους τόσο τους δημοσιογράφους που βρίσκονταν στο πλατό, όσο και όλους εμάς που τον παρακολουθήσαμε από την τηλεόραση με το ήθος, τη λογική και τη σοβαρότητά του.

Πρωτόπιασα λύρα στα 12 και στα 15 έκανα διασκεδάσεις σε γάμους και σε πανηγύρια. Ένιωθα ελεύθερος. Τώρα είμαι επαγγελματίας. Δεν ήμουν όμως έτσι. Ήμουν άνθρωπος όπως ερχότανε, ό,τι ερχότανε.

Ήταν Μάιος τoυ 2002 και γυρνούσαμε από τον τελικό του Κυπέλλου. Στο αεροπλάνο παρήγγειλα μια μπύρα αλλά ο Βενγκέρ με το που με είδε, είπε: ‘Όχι αλκοόλ. Έχουμε σημαντικό αγώνα με τη Γιουνάιτεντ σε λίγες μέρες.

« Αξιότιμε κύριε Υπουργέ Ανάπτυξης, ονομάζομαι Θεσσαλονίκης Δημήτριος και είμαι ιδιοκτήτης του καταστήματος εστίασης «Καρντάσης».

Ο πατέρας του Παύλου Σάμιου είχε φτάσει το 1924 στο λιμάνι του Πειραιά από τη Μικρά Ασία, ανάμεσα στους λίγους από τους δεκάδες χιλιάδες ξεριζωμένους Ελληνες που κατόρθωσαν να πατήσουν ελληνική γη.

Ερχόμασταν στην Boulevard, έπαιζες με τα SLBD 22 και έκανες θαύματα. Εποχή που το πασαλιμάνι ήταν γεμάτο μουσική. Boulevard, Hollywood, Act one, Blacklight, κανάλι, Boom boom…

Στις 31 Δεκεμβρίου του 2004 ο Jesse Lozano έκανε την καθιερωμένη του εκπομπή στο ραδιόφωνο, όταν τον ειδοποίησαν ότι στη γραμμή βρίσκεται η Britney Spears και θέλει να παίξει το καινούριο της τραγούδι. Ο Jesse νόμιζε πως είναι φάρσα και την απέρριψε. Μια ώρα αργότερα, η Britney Spears βρισκόταν στον ραδιοφωνικό σταθμό, κρατώντας ένα CD.

Την 21η Ιανουαρίου του 1942, ενώ ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος κατέκαιγε όλη την οικουμένη, ο σπουδαίος Aμερικανός ζωγράφος Edward Hopper ολοκλήρωνε τον πίνακά του με τίτλο “Nighthawks”. Το έργο του θα έμενε στην ιστορία ως έμβλημα τόσο για την τέχνη του όσο και για κάτι άλλο: για την εικόνα του άντρα που πίνει μόνος του στο μπαρ.

Όταν με βίασες πρώτη φορά φορούσα σορτσάκι και ξώπλατο κι είχα τα μαλλιά λυμένα κι ήμουν νέα κι όμορφη και τίποτα κακό δεν μπορούσε να μού συμβεί. Τίποτα λέμε τίποτα, γιατί είχα μπόντιγκαρντ γαμάτους κάτι νεράιδες κι ένα ξωτικό κι έναν τεράστιο ροζ μονόκερω που αν ήθελαν μαλάκα μου σε τσιμέντωναν σε χρόνο ντετέ.