Ερχόμασταν στην Boulevard, έπαιζες με τα SLBD 22 και έκανες θαύματα. Εποχή που το πασαλιμάνι ήταν γεμάτο μουσική. Boulevard, Hollywood, Act one, Blacklight, κανάλι, Boom boom…

Κατεβαίναμε με τα παπάκια με τις κοπέλες αγκαλιά και περνάγαμε καλά, με τις παρέες, τα καλύτερα χρόνια της ζωής μας. Ανεμελιά, Black Russian και σφηνάκια Drambuie. Χαζεύαμε με το πρόγραμμα, τις αλλαγές που έκανες, γουστάραμε να σε ακούμε. Πέρασες και από νησιά, Δον Κιχώτη στην Καστέλλα, όπου μπορούσαμε ερχόμασταν.

Τα έφερε ο καιρός και κατηφόρισες στα Καμίνια, στην πλατεία. Γνωριστήκαμε, μας έμαθες να μετράμε τα beat, με πήρες και στην ομάδα στον Καραβά, πιτσιρικάς εγώ τότε. Πολλές αναμνήσεις, από τα ξενύχτια στην Atlantis μέχρι οι αγώνες στο Πέραμα που πετάγαμε την μπάλα στα καζάνια να κάνουμε καθυστερήσεις.




Χαθήκαμε με τις υποχρεώσεις και τις δουλειές, βρεθήκαμε μετά από χρόνια, δυστυχώς η ζωή είναι πουτάνα, σε κανέναν δεν αξίζει να είναι μόνος, ελπίζω πραγματικά να ησύχασες εκεί πάνω, ραντεβού σε κάποια Boulevard πάλι…