Σε εσένα τον δεκαεξάρη που οδηγείς το παπί με το κράνος αλα μπρατσέτα, σε εσένα τον εικοσιπεντάρη που γαμάς και δέρνεις. Θέλω να σε πάρω να πάμε μια βόλτα, θέλω να δω τη μαγκιά σου , τι λες λοιπόν, πάμε; Ακολούθα με...

Έχεις ένα παιδί. Έχεις ένα παιδί κι είναι Πάσχα. Να βγει κι αυτό στη λιακάδα να παίξει, να χαρεί, να γιορτάσει. Κι έρχεται ο άλλος και στο στέλνει στην εντατική. Έτσι στα καλά καθούμενα. Είναι το έθιμο βλέπεις: πυροβολείς κι όποιον πάρει ο χάρος. Και μετά σου λέει ο δράστης ‘δεν το ‘θελα, συγγνώμη, ήταν ατύχημα’.

Τους ψιθύρους που ακολουθούσαν το διάβα της, τους είχε συνηθίσει. Με το κεφάλι της σκυφτό, πύκνωσε το βήμα της και προσπέρασε την πλατεία του χωριού. Μέσα στα χρόνια είχε σκληρύνει η πέτσα της. Είχε γίνει τραχιά, αδιαπέραστη. Λες και τα υποτιθέμενα χάδια και φιλιά στο σώμα της είχαν κλείσει τους πόρους εντελώς. Τίποτα δεν αισθανόταν πλέον και ίσως γι’ αυτό και οι ψίθυροι γλιστρούσαν από πάνω της και έπεφταν στο χώμα. Σαν αεράκι την τύλιγαν για δευτερόλεπτα και ύστερα χανόντουσαν...

Καθισμένη στο κατάστρωμα, ήξερα ακριβώς τι είχα αφήσει πίσω μου. Μια ζωή. Ολόκληρη. Λάθος, δ ύ ο ζωές. Και ήξερα ακριβώς και τι θα αντιμετώπιζα αν άνοιγα το κινητό μου. Πρώτα απ’ όλα και από όλους, τη μαμά μου… Δεκάδες κλήσεις, και μόλις ένα μήνυμα. Ηχητικό.
«Ξέρεις τι έκανες;»

Δαφνί. Κάθομαι στο γραφείο με ανοιχτό τον υπολογιστή και μπαίνει ένας τρόφιμος για να μου ζητήσει τα φάρμακα που είχε ξεχάσει πως τα ήπιε. Περνάει η εικόνα του νεκρού παιδιού στην παραλία και ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:

Βαρδάρης, Θεσσαλονίκη – 1971

Ο Χρήστος ήταν καθισμένος όπως πάντα στο γωνιακό τραπέζι, στην αριστερή πλευρά του μαγαζιού. Μόνος, μ’ ένα ποτήρι ουίσκι με πάγο, γεμάτο πάντα μπροστά του κι ένα τσιγάρο μόνιμα αναμμένο να σιγοκαίει στο τασάκι. Πάντα μόνος και πάντα ανέκφραστος να ελέγχει διακριτικά την κατάσταση στο μαγαζί.

Στην επέτειο του ξυλοδαρμού του Ζακ Κωστόπουλου, μία ετοιμοθάνατη γυναίκα κλήθηκε να βγει έξω απο το ταξί στο οποίο μπήκε ζητώντας βοήθεια. Όμως είμαστε περισσότεροι από τους απάνθρωπους και είμαστε μαζί σε αυτό...

Πριν από πολλά χρόνια με είχε πάρει βόλτα ο πατέρας μου στη Βαρβάκειο Αγορά. Στη φτωχομάνα Αθηνάς. Είχα θυμώσει από το συνωστισμό και τις αγριοφωνάρες των πωλητών και δεν ξαναπήγα. Άλλωστε με τόσο λίγο χρόνο, μια χαρά είναι και το σουπερμάρκετ. Ένας καλός μου φίλος μου είπε πως ήθελε να πάρει ψάρια για το οικογενειακό τραπέζι της Καθαράς Δευτέρας και με ρώτησε αν ήθελα να πάμε παρέα.

Υπάρχουν περιπτώσεις ανθρώπων που αξίζει να αναφέρονται. Ένας από αυτούς είναι και ο φίλος μου ο Μήτσος. Περιπτωσάρα…

Στη δεκαετία του `70 ήταν Καραμανλικός. Το`81 όμως, μετατράπηκε εν μια νυκτί σε φανατικό Ανδρεϊκό. Πρασινοφρουρό. Κατάφερε μάλιστα και εξασφάλισε σύνταξη αντιστασιακού για τον πατέρα του, άσχετα αν ο άνθρωπος ήταν απολιτικός, και εν πάση περιπτώσει στη κατοχή ήταν..
μόλις 10 χρονών.

Βλέποντας τους από απόσταση, οι χαρταετοί στη Γάζα, μπορεί να φαίνονται αρκετά συνηθισμένοι. Αλλά ενώ τα παιδιά από την Γάζα, είναι απλά παιδιά, οι χαρταετοί τους είναι δεν είναι πολύ συνηθισμένοι. Συχνά στολισμένοι με το κόκκινο, το μαύρο, το πράσινο και το άσπρο της Παλαιστινιακής σημαίας, οι χαρταετοί των παιδιών στη Γάζα είναι εκφάνσεις ανυπακοής, ελπίδας και λαχτάρας για ελευθερία.