Στις 2 Αυγούστου 1996, περίπου 200 μοτοσυκλετιστές από 12 ευρωπαϊκές χώρες ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της Κυπριακής Ομοσπονδίας Μοτοσυκλετιστών και οργάνωσαν μοτοπορεία από το Βερολίνο (τελευταία διηρημένη πόλη της Ευρώπης, εξαιρουμένης της Λευκωσίας) ως την κατεχόμενη Κερύνεια, με αφορμή την 22η επέτειο από την τουρκική εισβολή στη μεγαλόνησο.

Το τραγούδι πότε δεν το έγραψα σε χαρτί. Το θυμόμουν απ’ έξω. Το μισό είναι για την κόρη μου και το μισό γι’ αυτήν την κοπέλα...

Αγαπητά μου παιδιά, είστε η ελπίδα για την νέα ζωή, που όλοι μας έχουμε ανάγκη, αλλά δεν μας δίνεται πάντα. Είστε μικροί, για να διαβάσετε αυτά που γράφω, αλλά τα γράφω τώρα, γιατί δεν ξέρω αν θα υπάρχω, όταν φτάσετε στην κατάλληλη ηλικία, για να τα μάθετε...

Ηταν 6 Αυγούστου του 1945 στις 8:15 π.μ. έσπασαν τα νερά της Enola Gay και τότε γεννήθηκε το «Little Boy». Η γέννηση αυτή έμελλε να στιγματίσει ολόκληρη την ανθρωπότητα, καταλήγοντας να γίνει μία από τις πιο καταστροφικές και εφιαλτικές στιγμές στην παγκόσμια ιστορία.

Έχω να το λέω. Χαμηλόφωνα, αλλά έχω να το λέω. Ε, ναι λοιπόν! Βγήκα Σάββατο βράδυ έξω για ποτό. Σσσστ! Ιδέα των «παντός καιρού» μου ήταν, για να θυμηθούμε λέει τα παλιά. Και θα με ρωτήσεις, τι σημαίνει «παντός καιρού;». Θα σου πω. Ή μάλλον θα σε πάω. Πίσω, εκεί, που αφήσαμε τα δεκαέξι.

Το πρωινό της 29ης Ιανουαρίου, 1979, η έφηβη Brenda Spencer έκανε ένα "διάλειμμα" από το να πυροβολεί ανθρώπους από το παράθυρό της, για να απαντήσει το τηλέφωνο. Στην άλλη άκρη του ακουστικού ήταν ένας ρεπόρτερ του San Diego Tribune. Την ρώτησε μερικές ερωτήσεις για να εξακριβώσει αν ήταν όντως το νεαρό κορίτσι η ένοχη. "Ναι," είπε η Spencer. "Ποιος νομίζεις πως ρίχνει τους πυροβολισμούς;"

Όχι, δεν ήταν ο μεγαλύτερος πυγμάχος που ανέβηκε σε ρινγκ. Για την ακρίβεια ο καλύτερος τίτλος που θα μπορούσε να τον συνοδεύσει είναι ότι "θα μπορούσε να γίνει παγκόσμιος πρωταθλητής". Στην ιστορία, όμως, δεν έμεινε για τις επιδόσεις του στο ρινγκ, ούτε απλά επειδή τερμάτισε την έννοια "βρίσκομαι στο λάθος σημείο, τη λάθος χρονική στιγμή".

Δεν ξέρω αν το μάθατε, που το μάθατε δηλαδή, αλλά είπα να σας το θυμίσω μια και η χαρά ή η λύπη από τα χθεσινοβραδινά εκλογικά αποτελέσματα μπορεί και να κυριάρχησε στο θυμικό σας. Το λοιπόν το Σαββάτο το βράδυ, ξημερώνοντας Κυριακή στην Παναγιούδα συγκρούστηκαν μετωπικά δυο μοτοσυκλέτες. Πολύπειρος αστυνομικός μου έλεγε χθες πως για μετωπική σύγκρουση μοτοσυκλετών δεν έχει ξανακούσει…

Νιώθω πια ότι ξεπερνάω τον φόβο. Κάθε φόβο. Συμβαίνει αργά, κατά κάποιο τρόπο χωρίς να το θέλω. Είναι πρώτα απ’ όλα η απόφαση ότι κάθε μέρα αξίζει να τη ζεις. Η συνειδητοποίηση ότι ακόμα κι αν υπάρχουν 999 λόγοι για να νιώθεις άσχημα, υπάρχει ένας μόνο λόγος που βαρύνει στην πλάστιγγα απ’ την άλλη μεριά: Ότι είσαι ζωντανός...

Γεννήθηκα το 1940 και μεγάλωσα στην Καλαμαριά, σ' ένα σπίτι
με τούβλα που τα παρασκεύασαν με νερό από τη θάλασσα. Όμως τα τούβλα λιώσανε, αφού το νερό ήταν αλμυρό κι έτσι αναγκαστήκαμε για δύο χρόνια να μείνουμε σε σκηνή. Ηλεκτρικό και νερό δεν υπήρχαν, παρά μόνο μια βρύση από την οποία παίρναμε όλοι στη γειτονιά. Καταλαβαίνετε πόσο δύσκολα ήταν, ειδικά τον Χειμώνα.