Την μέρα που γεννήθηκα (σαν σήμερα), στον Βύρωνα, τα 2 παλιοκάικα του Μικρασιάτη πατέρα μου με τα οποία τάιζε 5 στόματα βούλιαξαν έξω από την Βουλιαγμένη, γρουσούζικο με ανέβαζαν γρουσούζικο με κατέβαζαν , ήμουν πάντα " το παιδί ", όταν μιλούσαν για μένα λέγανε " Τι κάνει το παιδί ?" όλα τα αδέλφια μου είχαν ονόματα, εκτός από εμένα, ήμουν πάντα το ουδέτερο!

Δουλειά στην εποχή των μνημονίων: Μέρα μεσημέρι σε μεγάλη πλατεία όπου βρίσκεται στάση του μετρό. Ενας μεσήλικας αισθάνεται δυσφορία χάνει την ισορροπία του και πέφτει. Αμέσως σπεύδουν δίπλα του αρκετοί περαστικοί.

Η είδηση του θανάτου της μικρής κορούλας του Λουίς Ενρίκε πάγωσε ολόκληρο τον κόσμο. Είναι αδύνατον να μη σκεφτείς πόσο μικροί, απειροελάχιστοι είμαστε όταν μαθαίνουμε τέτοια θλιβερά συμβάντα που θα έπρεπε να ταράζουν και να συνθλίβουν ολόκληρη την κοσμοθεωρία μας...

Μία μπάλα. Μία κιμωλία. Μία καλτσοδέτα λάστιχο πέντε μέτρα. Τα απαραίτητα για την συμμορία της γειτονιάς. Μπάλα είχα εγώ συνήθως, κιμωλία τα κορίτσια, λάστιχο καλτσοδέτα ο Βασιλάκης απέναντι. Οργανωμένα πράγματα...

Το «Σ’ ακολουθώ» κυκλοφόρησε το 1980 από την Minos σε εκτέλεση του συνθέτη Μάνου Λοϊζου. Δύο χρόνια αργότερα, το 1982 επανεκτελέστηκε από τον τραγουδιστή Βασίλη Παπακωνσταντίνου που θεωρείται η πιο γνωστή εκδοχή του τραγουδιού.

Από πάντα, δέσμια του μαμαδίστικου ενστίκτου σου, με ρωτούσες «πεινάς;» «έφαγες;» «σε βλέπω κομμένη». Όλες αυτές οι οισοφαγικές ερωτήσεις από τη μία μου έδιναν στα νεύρα, από την άλλη με τύλιγαν με μια γλυκιά θαλπωρή. Γιατί δεν ξέρω για τον έρωτα, αλλά η αγάπη σου περνούσε πάντα από την καρδιά, κάνοντας μια μεγάλη στάση στο στομάχι.

Τα κορίτσια στον πλανήτη μου ζουν, και κυρίως πεθαίνουν, κάπως διαφορετικά από ό,τι θα έπρεπε. Τα κορίτσια στον πλανήτη μου, τα λένε Ελένη κι Αγγελική. Καν τα ονόματά τους δε διαλέγουν...

Το αριστούργημα του Μάνου Ελευθερίου και του Γιάννη Σπανού γίνεται σαράντα ετών και ανασαίνει τα εφηβικά του μυστικά στα αυτιά όσων είναι πρόθυμοι να ακούσουν. Τα μυστικά που δεν ειπώθηκαν ποτέ από τον ήρωα του τραγουδιού «που ήξερε όσα η καταιγίδα» αλλά παρέμεινε πεισματικά σιωπηλός.

Ο Γιαννούλης Χαλεπάς είναι για την νεοελληνική γλυπτική ο μεγάλος τραγικός της μύθος. Ο νεαρός ταλαντούχος καλλιτέχνης με την τεράστια αναγνώριση, την τραγική μοίρα, την τρέλα και την απομόνωση, την μάνα που καταστρέφει τα έργα του, του απαγορεύει την γλυπτική και θέλουν να την ταυτίζει με την Μήδεια.

Ένας ταγματάρχης αναλαμβάνει διοικητής ενός στρατοπέδου. Ο απερχόμενος διοικητής τον ξεναγεί στο στρατόπεδο. Του δείχνει π.χ. το διοικητήριο, τους θαλάμους οπλιτών, τις τουαλέτες, τα λουτρά, τα μαγειρεία, τις αποθήκες οπλισμού, τον όρχο κοκ. Στο τέλος του δείχνει και το σύστημα ασφαλείας. Τη σκοπιά της πύλης, την κρυφή σκοπιά, τη σκοπιά στα πυρομαχικά, τη σκοπιά στον όρχο και στο τέλος τη σκοπιά στο παγκάκι.