Το αριστούργημα του Μάνου Ελευθερίου και του Γιάννη Σπανού γίνεται σαράντα ετών και ανασαίνει τα εφηβικά του μυστικά στα αυτιά όσων είναι πρόθυμοι να ακούσουν. Τα μυστικά που δεν ειπώθηκαν ποτέ από τον ήρωα του τραγουδιού «που ήξερε όσα η καταιγίδα» αλλά παρέμεινε πεισματικά σιωπηλός.

Η αφήγηση είναι αριστουργηματική, η αμηχανία των χωρισμών φυλακισμένη σε μια θολή στιγμιαία φωτογραφία. Ο τελεσίδικος ήχος της βροχής που ρέει επάνω στην μαρκίζα χωρίς να ψελλίζει, μια λέξη έστω παρηγορητική.

Η Μαρκίζα όμως ανακόπτει την ορμή των αναμνήσεων, την τιθασεύει και προφυλάσσει την γυναίκα από την καταθλιπτική τους δύναμη. Εκείνος που κουβαλά μέσα του την σοφία των κεραυνών δεν μπορεί να αγαπήσει. Εκτείει την βαριά ποινή του σε ένα κόσμο χωρίς ορίζοντα, με μόνη θέα το τοπίο της βροχής.

Η Βίκη Μοσχολιού ζωντανεύει τις εικόνες του Ελευθερίου με μια ερμηνεία που για χάρη της θα άξιζε να γραφτεί ένα βιβλίο. Ευαίσθητη, υπέροχα λυρική, νομίζεις ότι την αντικρίζεις να τρέχει βιαστικά για να προφυλαχθεί από την νεροποντή και να αφήνεται εκτεθειμένη στα λαγωνικά του παρελθόντος.




Η περίφημη Μαρκίζα που αναφέρει το τραγούδι ανήκει, σύμφωνα με μαρτυρία του ίδιου του ποιητή, στο πάλαι ποτέ ξενοδοχείο Παλλάδιον (πανέμορφο δημιούργημα του αρχιτέκτονα Παναγιώτη Ζιζήλα το 1915) και μετέπειτα στο Metropolis που στεγάζοταν εκεί, Πανεπιστημίου 54 και Εμμανουήλ Μπενάκη γωνία.

Είχαμε όλοι την τύχη ο Μάνος Ελευθερίου να σπεύσει εκεί για να μην βραχεί και να γράψει , μετά από γερή οινοποσία ένα από τα σημαντικότερα ελληνικά τραγούδια.

Συγκεκριμένα ανέφερε στην εφημερίδα «Τα Νέα»:
«Ένα απόγευμα που είχα πιεί λίγο παραπάνω – για να μην πω ότι ήμουν εντελώς μεθυσμένος – κάθισα κι έγραψα! Εκείνη την εποχή διάβαζα ένα μυθιστόρημα του Γιάγκου Πιερίδη. Αφορούσε ένα ζευγάρι που είχε χωρίσει και συναντήθηκε, μετά από χρόνια, κάτω από μια μαρκίζα μια βροχερή μέρα και σχεδόν δεν θυμούνταν ο ένας τον άλλο!




Είχα κι εγώ μια εμπειρία: Βροχή στην Πανεπιστημίου βρεγμένος μέχρι το κόκκαλο, τρέχω κάτω απ΄τη μαρκίζα του ξενοδοχείου «Μετρόπολις», στη γωνία Πανεπιστημίου και Μπενάκη και κοιτάζω τη βροχή. Η ανάμνηση αυτής της σκηνής συνδέθηκε με τη σκηνή του τραγουδιού».

Ό,τι από σένα τώρα έχει μείνει σε μια φωτογραφία της στιγμής είναι αυτό που δεν τολμούν τα χείλη σ' εκείνο το τοπίο της βροχής.

Όλα μου λεν πως έχεις κιόλας φύγει κι ας λάμπει η ξενοιασιά της εκδρομής. Εσύ όπου να πας, σ' όποιο ταξίδι, σε λάθος στάση θα κατεβείς.

Χρόνια μετά και κάτω απ' τη μαρκίζα σε βρήκα που 'ρθες για να μη βραχείς, ίδια η βροχή, τα μάτια σου τα γκρίζα μα τίποτα, όπως πάντα, δε θα πεις.

Μονάχα εγώ ρωτώ χωρίς ελπίδα πού μένεις, πού κοιμάσαι και πώς ζεις, κι εσύ που ξέρεις όσα η καταιγίδα δεν έχεις κάτι για να μου πεις...

dinfo.gr