Στο μέτωπο αρρώστησα από τύφο. Τα νερά που πίναμε όπου βρίσκαμε, ανάμεσα στα πτώματα των μουλαριών, ήταν μολυσμένα. Χωρίς να γνωρίζω τι έχω, χρειάστηκε να κάνω τρία μερόνυχτα με τα πόδια για να βρεθώ σε δρόμο βατό και να διακομιστώ στο νοσοκομείο των Ιωαννίνων.

Μας βιάζουν συνεχώς και μας εξευτελίζουν, συναίσθημα ξένο, είχαμε συνηθίσει να υπομένουμε - να πιστεύουμε σε αόρατες ελπίδες, αυτονόητες αξίες, εμπόδιο είναι μονάχα οι τοίχοι που καλά μας φυλάνε για μήνες “μας προστατεύουν” - φωνάζουν αυτοί που προκλητικά περιμένουν στο απέναντι πεζοδρόμιο ακίνητοι οπλισμένοι...

Είμαι βέβαιος ότι κατά τη διάρκεια αυτού του αιώνα, οι άνθρωποι θα ανακαλύψουν πώς να τροποποιήσουν τόσο τη νοημοσύνη, όσο και ένστικτα όπως η επιθετικότητα. Το πιθανότερο είναι πως θα περάσουν νόμοι κατά της γενετικής μηχανικής στους ανθρώπους, αλλά μερικοί άνθρωποι δε θα μπορέσουν να αντισταθούν στον πειρασμό να βελτιώσουν ανθρώπινα χαρακτηριστικά, όπως η μνήμη, η αντοχή στις ασθένειες και η διάρκεια ζωής τους.

Το 1969 δούλευα στην ορχήστρα μιας χασαποταβέρνας ως πιανίστας. Επειδή δεν άντεχα την κακή συμπεριφορά του καταστηματάρχη, σταμάτησα να εργάζομαι. Την επόμενη μέρα ξύπνησα και είπα από μέσα μου: ''Τι έκανες Σταύρο...

Ο Άμλετ της Σελήνης είναι ένα τραγούδι που έκανε γνωστό με την ερμηνεία του ο Χρήστος Θηβαίος. Τους εξαιρετικούς στίχους έγραψε ο Μάνος Ελευθερίου και τους απογείωσε μελοποιώντας τους ο Θάνος Μικρούτσικος. Πολλοί σιγοτραγούδισαν τους πιο πάνω στίχους και αρκετοί έκαναν εικασίες για το νόημα του τραγουδιού και για το πρόσωπο στο οποίο πιθανών να αναφέρεται ο στιχουργός.

Μια κρύα ημέρα του Νοεμβρίου του 1979, ένας αλλόφρονας νεαρός Βρετανός μπαίνει στο σχολείο του Islington Green, στο προάστιο Islington στο Λονδίνο, ζητώντας να δει τον καθηγητή μουσικής.

Είμαι εδώ γιατί πρέπει σε κάποιον να μιλήσω. Το χαρτί μιλάει πιο πολύ από τα χείλη, αρκεί να αφεθείς. Μου πήρε χρόνια να καταλάβω τι εννοούσε ο πατέρας μου. Κάθε φορά που με έβλεπε προβληματισμένο, έριχνε τη φράση αυτή λες και ήταν η τελευταία ζαριά ενός τζογαδόρου. Απότομα, σοβαρά και με πάθος.

Για να μπορείς να πεις πως έφτασες στο τέρμα, πως είδες όσα ήθελες
κι έχεις πια χορτάσει, πρέπει να ξυπνήσεις ένα πρωί και να αναρωτηθείς
αν αντέχεις να υπομείνεις την ημέρα που ξεκινάει.

Μπροστά από τα άλλοτε ανοιχτά πολυκαταστήματα γύρω από την Πλατεία Ομονοίας, ίσως να έχεις προσέξει τους άνδρες που κάποτε στρέψανε το βλέμμα τους προς το μέρος σου, που ίσως σου κλείσανε το μάτι, ίσως σου χαμογέλασαν, που ίσως τους προσπέρασες, αλλά ίσως και να μην τους έχεις δει ποτέ.

Μακάρι να γίνει κάποια στιγμή ο κόσμος τόσο όμορφος που να χρειάζεται να γράφουμε μόνο για αγάπες και λουλούδια. Μέχρι τότε, θα είμαστε ένα κύμα που συνεχώς θα αγριεύει. Το τραγούδι αυτό, είναι μια γρήγορη και βιαστική βόλτα από το 1985 μέχρι το 2020. Φυσικά και τα ονόματα που θα μπορούσαν "να είναι δικά μας", είναι πολύ περισσότερα...