Είμαι εδώ γιατί πρέπει σε κάποιον να μιλήσω. Το χαρτί μιλάει πιο πολύ από τα χείλη, αρκεί να αφεθείς. Μου πήρε χρόνια να καταλάβω τι εννοούσε ο πατέρας μου. Κάθε φορά που με έβλεπε προβληματισμένο, έριχνε τη φράση αυτή λες και ήταν η τελευταία ζαριά ενός τζογαδόρου. Απότομα, σοβαρά και με πάθος.

Είμαι ο Στιβ Νας. Και εδώ είναι το, ας πούμε, βιογραφικό μου. Τρόπος του λέγειν. Το βιογραφικό με τις αλήθειες μου. Όχι αυτά τα ανέραστα τυποποιημένα χαρτιά που είναι ξεχασμένα σε πάκους, σε συρτάρια αναμονής στις πολυεθνικές εταιρίες. Βιογραφικά ψυχών που ελπίζουν, εκεί. Εδώ, πλασάρω την αλήθεια μου.

Να συστηθώ ξανά. Στιβ από Σταύρος, Νας από Νασιόπουλος. Είμαι από το Αίγιο Αχαΐας. Ένα χωριό που το βάφτισαν πόλη. Είμαι πλέον στα τριάντα. Είμαι από μικροαστική οικογένεια. Η μάνα μου καθαρίζει σπίτια και ο πατέρας μου όταν δε παίζει μπαρμπούτι, είναι στο τσαγκαράδικο και τσακώνεται με τα τακούνια. Και φέτος, ένα χρόνο πριν το τρομερό μιλένιουμ, αποφάσισα να μιλήσω ανοιχτά σε όλους σας. Μπορεί να γίνει η καταστροφή του κόσμου. Πoτέ δεν ξέρεις. Ας με ακούσετε λοιπόν.

Δεν δουλεύω. Δεν ξέρω να κάνω τίποτα. Είναι λυπηρό να είμαι φτωχός και τεμπέλης. Αλλά να σας πω κάτι, το προτιμώ από το να είμαι σκέτο φτωχός. Ο τεμπέλης ζει έξυπνα. Ένας τεμπέλης πετυχαίνει το βέλτιστο με το λιγότερο δυνατό κόπο. Τη βγάζω πέρα δύσκολα μεν, αλλά το προτιμώ από το να έκανα τον χαμάλη σε κάθε λαμόγιο αφεντικό. Επιβιώνω με τη σύνταξη του παππού μου, ζωή να έχει, και με κανένα στοίχημα, αν μου κάτσει. Τα ερωτικά δεν είναι το δυνατό μου σημείο, δεν έχω σχέση. Άλλωστε είναι δαπανηρό και χρονοβόρο να έχεις γκόμενα.

Ποια είναι τα θετικά μου, θα αναρωτιέστε. Έχω σωας τας φρένας, απαντώ. Δεν έχω νευρώσεις, αναπνέω βαθιά και ήρεμα. Κοιμάμαι και ξυπνάω ευχάριστα. Ναι μεν σε βάρος των άλλων, αλλά ήρεμος. Τρομερό. Γαλήνη και ειρήνη εν πνεύματι, πις οφ μάιντ που λένε και στα ξένα.

Ένα πράγμα δε μπορώ να συνηθίσω με τίποτα. Το είδωλό μου στον καθρέφτη. Όχι γιατί δεν με αποδέχομαι, αλλά γιατί σιχαίνομαι την κρεατοελιά που έχω στο κούτελο. Σαν να με μούτζωσε ο θεός.




Ποιος θεός θα μου πεις τώρα; Ο θεός του “τρόπος του λέγειν”. Για μένα μόνο αυτός ο θεός υπάρχει. Ούτε Βούδας, ούτε Αλλάχ. Είμαι φανατικά άθεος και μάλλον λίγο χειρότερος από τους ρασοφόρους γκουρού. Προσπαθώ να πείσω τους άλλους ότι δεν υπάρχει Θεός. Λες και με ρώτησε κανείς. Η πίστη, ούτως η άλλως, είναι απόρροια μιας συναισθηματικοψυχοδιανοητικής ανάγκης. Μια ανάγκη που είναι σφηνωμένη στο χαοτικό «φοβάμαι». Φοβάμαι ό,τι δεν μπορώ να ορίσω. Αλλά εγώ εκεί, έτσι και μου ανοίξει κανείς θέμα για θεούς και δαίμονες, νιώθω ότι πρέπει να ανατρέψω τα πιστεύω του.

Σας δημιουργώ άσχημα συναισθήματα με τη μιζέρια μου, αλλά καταλάβετέ με, σας παρακαλώ. Έπρεπε σε κάποιον να τα πω.

Λοιπόν γελάω με τα χαλιά μου, αλλά το μεγαλύτερό μου ελάττωμα είναι άλλο. Ναι, κύριοι. Είμαι ένας παθολογικός ψεύτης. Ένας αμετανόητος ψεύτης. Γελάω και μαζί σας. Είμαι ένας χαμηλής αυτοεκτίμησης ψευταράς!

Ό,τι έχω πει μέχρι τώρα έιναι ψέματα, ναι, ψέματα. Έκανα, ας πούμε, απλά την πλάκα μου. Γιατί η ζωή είναι μια τεράστια πλάκα. Με βρίζετε, σας καταλαβαίνω. Αλλά κάπως πρέπει να βρω νόημα στη ζωή μου. Μάλλον, καλύτερα, λυπηθείτε με. Λυπηθείτε με, παρακαλώ. Είμαι 65 χρονών, νιώθω πληγωμένος από τη ζωή. Βαριά θλίψη. Ξέρετε γιατί; Να το μεγάλο μου μυστικό.




Είμαι ο Σταύρος Πελαγινός. Ένας γέρος που περιμένει να πεθάνει. Ποτέ δεν αποδέχτηκα τη φύση μου, τη μοίρα μου, αν θέλετε. Είμαι νάνος. Έχω ύψος ένα και σαράντα δύο. Όλη μου τη ζωή όλοι με κοιτάνε περίεργα. Με λυπούνται και οι πιο κακοί άνθρωποι με κοροϊδεύουν. Ποτέ δεν μπόρεσα να το δεχτώ. Ποτέ. Έτσι και εγώ έχω για φίλους τα παλιοτετράδια. Να τώρα σε ένα τέτοιο γράφω. Ίσως ποτέ κανείς να μην τα διαβάσει. Ίσως πεταχτούν στα σκουπίδια, μόλις αποδημήσω. Αλλά είναι η μόνη μου ευχαρίστηση αυτή. Να πλάθω φανταστικούς ήρωες και να πιστεύω ότι κοροϊδεύω τον αναγνώστη. Παίρνω το αίμα μου πίσω. Λυτρώνομαι. Με εξαγνίζει αυτή η χαζή διαδικασία για όλη την κοροϊδία που έχω δεχτεί στη ζωή μου. Λοιπόν, αυτά για απόψε.

Φανταστικέ αναγνώστη, θύμωσε μαζί μου, στο επιτρέπω. Ίσως το θέλω κιόλας. Αλλά σε παρακαλώ μην φερθείς ξανά ποτέ χλευαστικά στους νάνους που θα συναντήσεις. Γίνε άνθρωπος. Όσα εκατοστά ψηλός κι αν είσαι, μετάτρεψέ τα σε ανθρωπιά. Γεια σου άνθρωπε, ψηλέ και αγενή.

atipikal.wordpress.com