Ένα βράδυ συνέβη κάτι καταπληκτικό. Κάτι που θα το θυμάμαι για πάντα. Κάποιος ζήτησε ταξί από μια ήσυχη περιοχή της πόλης. Πήγα στο σημείο και είδα ότι αυτός που ζήτησε ταξί, έμενε σε ένα μικρό αλλά πολύ όμορφο σπίτι...

Τη Μεγάλη Παρασκευή, ο δάσκαλος μάς πήγε στην εκκλησία να προσκυνήσουμε το Σταυρωμένο. Μας γύρισε ύστερα στο σχολειό να μας εξηγήσει τι είδαμε, ποιον προσκυνήσαμε και τι θα πει Σταύρωση.

Το «μοναχοπαίδι τα έχει όλα δικά του», «το μοναχοπαίδι είναι κακομαθημένο», «το μοναχοπαίδι γίνεται εγωιστής» και τόσες άλλες ταμπέλες και φράσεις συνοδεύουν ένα παιδί που έτυχε να μην έχει αδέρφια, και μάλιστα όχι από δική του επιλογή.

"Το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν" έλεγαν οι αρχαίοι Λακεδαιμόνιοι. Πόση σχέση άραγε έχει ο σημερινός νεοέλληνας με τους αρχαίους προγόνους του; Ο χαρακτήρας είναι ένα πεδίο που πρέπει να κάνει την διαφορά μεταξύ των νεοελλήνων και ημών, που αγωνιζόμαστε για έναν άλλο ελληνικό πολιτισμό. Με τη νεοελληνική κοινωνία έχουμε πολιτισμική διαφορά. Αν δεν έχουμε... ή οι ιδέες μας είναι λάθος ή εμείς.

Ό,τι έφυγε, ριζώνει εδώ, στην ίδια θέση, λυπημένο, αμίλητο όπως ένα μεγάλο βάζο του σπιτιού, που πουλήθηκε κάποτε σε δύσκολες ώρες, και στη γωνία της κάμαρας, εκεί που στέκονταν το βάζο, απομένει το κενό πυκνωμένο στο ίδιο σχήμα του βάζου, αμετάθετο, ν' αστράφτει διάφανο στην αντηλιά, όταν ανοίγουν πότε πότε τα παράθυρα, και μέσα στο ίδιο βάζο, που 'χει αλλάξει την ουσία του με ίδια κι ισόποσην ουσία απ' το κρύσταλλο τού άδειου, μένει και πάλι το ίδιο εκείνο κούφωμα, λίγο πιο οδυνηρά ηχητικό μονάχα.

Είμαι εδώ γιατί πρέπει σε κάποιον να μιλήσω. Το χαρτί μιλάει πιο πολύ από τα χείλη, αρκεί να αφεθείς. Μου πήρε χρόνια να καταλάβω τι εννοούσε ο πατέρας μου. Κάθε φορά που με έβλεπε προβληματισμένο, έριχνε τη φράση αυτή λες και ήταν η τελευταία ζαριά ενός τζογαδόρου. Απότομα, σοβαρά και με πάθος.

Πού πάει ένας άνθρωπος όταν φεύγει από εδώ; Πέθανε σου λένε. Και πότε θα γυρίσει, ρωτάς; Δε θα γυρίσει. Πάει… Κι αυτό το “πάει”, αυτό το τελεσίδικο, το μαύρο του θανάτου, αδυνατείς να το καταλάβεις...

Αγαπητέ μου εγγονέ αν πας σε έναν κινηματογράφο, θα πρέπει να μπεις μέσα μια συγκεκριμένη ώρα, όταν αρχίζει η ταινία, και όταν η προβολή ξεκινά, είναι σαν κάποιος να σε παίρνει από το χέρι και να σου λέει τι συμβαίνει.

Είναι ορισμένοι άνθρωποι που δε ξεχνάς. Χαράζονται στη μνήμη σου και ξεπετάγονται από αυτήν σε τυχαίες στιγμές. Είναι άνθρωποι που μπορεί να μην υπήρξαν φίλοι, συγγενείς ή συνάδελφοι. Να μην ήταν συμμαθητές ή γείτονες. Τυχαίες συναντήσεις, βαθιές αναμνήσεις.

Σε έναν ένα πρωτοφανή μονόλογο για τα τηλεοπτικά δεδομένα, που κράτησε περίπου οκτώ λεπτά χωρίς να τον διακόψει κανείς, ο σκηνοθέτης άφησε άφωνους τόσο τους δημοσιογράφους που βρίσκονταν στο πλατό, όσο και όλους εμάς που τον παρακολουθήσαμε από την τηλεόραση με το ήθος, τη λογική και τη σοβαρότητά του.