Ξυπνάς το πρωί με την άκρη του μαξιλαριού στο στόμα σου και μία τσίμπλα στο μέγεθος του Κόναν να στολίζει το μάτι σου. Κάτι σε σκουντάει και σου τραβάει την μπλούζα. Εσύ θες μόνο να κοιμηθείς και να συνεχίσεις να βλέπεις κουλά και ακατανόητα όνειρα, αλλά αυτό που σε τραβάει επιμένει. Ανοίγεις ελαφρά το μάτι, σαν μπουκαπόρτες πλοίου, και βλέπεις μία γλυκιά φατσούλα να σου χαμογελάει.

Η κ. Λουίζα Στεφανίδου, είναι η γραμματέας του Παγκύπριου Συνδέσμου Γονέων και Φίλων Παιδογκολογικής Μονάδας, που ιδρύθηκε πριν από δύο χρόνια και η οποία στάθηκε βράχος δίπλα στο αγγελούδι της, που έδινε μάχη με τον παιδικό καρκίνο, από το 2011 και για πέντε ολόκληρα χρόνια.

Ένα συγκλονιστικό βίντεο, μία ανασκόπηση του 2020 λίγες μέρες πριν την Πρωτοχρονιά θυμίζοντας τα γεγονότα της χρονιάς που φεύγει και δεν ήταν και λίγα δυστυχώς...

Η αξιολόγηση των μαθητών μάς μάρανε, αγαπητοί; Προσωπικά, λοιπόν, αν είμαι υποχρεωμένη να βαθμολογήσω τους μαθητές μου, δηλώνω με χαρά, ότι θα βάλω σε όλους δέκα (10).

«Για να μπορέσετε να φροντίσετε αυτό που πραγματικά έχει αξία στη ζωή». Το βίντεο δημιουργήθηκε από το γερμανικό πρακτορείο Jung von Matt και είναι μέρος της εκστρατείας «Take care» της ολλανδικής εταιρείας....

Τον περασμένο Οκτώβριο η Hyundai έδειξε το μικρότερο ηλεκτροκίνητο όχημά της, ενώ τώρα αποκαλύπτει το σημαντικότατο λόγο για τον οποίο κατασκευάστηκε. Οι μικρές του διαστάσεις προδίδουν ότι δεν προορίζεται για οδήγηση από ενήλικους, αλλά από παιδιά. Για παιδιά όμως που έχουν μεγάλη ανάγκη το χαμόγελο και τη χαρά, καθώς νοσηλεύονται με κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας στο νοσοκομείο.

Γνωρίζονται τυχαία σε ένα πάρτυ και ο Γιάννης ζητά από την Ελένη να πάνε σινεμά. Αυτή δέχεται και τα περνάνε καλά. Μερικές μέρες αργότερα βγαίνουν για φαγητό και πάλι περνούν καλά. Αρχίζουν λοιπόν να βλέπονται τακτικά και μετά από λίγο γίνονται ένα ωραίο ζευγάρι. Και ένα βράδυ, ενώ ο Γιάννης την πηγαίνει σπίτι της, μια σκέψη περνά από το μυαλό της και χωρίς να το πολυσκεφτεί την εκφράζει φωναχτά:

Με τη μεταφυσική δεν τα πάω καλά. Ομως πώς αλλιώς να εξηγήσω αυτά που συνέβησαν με τη Ρόζα. Προς τα τέλη του 1985 ο Αλκαίος μού έστειλε τους στίχους της Ρόζας. Δύο βδομάδες αργότερα κάθισα στο πιάνο κι έγραψα τη μουσική σχεδόν μονορούφι.

"Είμαι ο Τζιχάντ. Η μητέρα μου νοσηλευόταν εδώ και 5 μέρες στο νοσοκομείο της Χεβρώνας με λευχαιμία και κορονοϊό. Λίγο μετά από την απροσδόκητη επίσκεψή μου, η μητέρα μου ξεψύχησε στην Εντατική. Δεν θέλω να το θυμάμαι. Την κοίταζα από το παράθυρο ενώ άφηνε την τελευταία της πνοή", είναι τα πρώτα λόγια που ακούγονται στην ταινία μικρού μήκους του 15χρονου μαθητή από το Αγρίνιο, Κωνσταντίνου Παπαγιάννη.

''Δεν έχει σφυγμό!'' ''Του σήκωσα τη μπλούζα. Αιμορραγούσε''. Μιλάει το παιδί που ήταν δίπλα στον Αλέξη. Αυτό, που νομίζοντας πως ζει ακόμα πάλευε να τον σύρει στο πεζοδρόμιο, να τον σώσει. ''Δεν έχει σφυγμό!'' - το αγόρι δίπλα στον Αλέξη ουρλιάζει.