Θα σας πω μια ιστορία από το προσφυγικό το 2015. Θα τη πω σύντομα, ίσως κάτι διδάσκει. Ήταν η εποχή που απαγορευότανε εδώ στη Λέσβο να βάλεις προσφυγα στο αυτοκίνητο. Σε μπουζούριαζαν στο λεπτό ή έτσι τουλάχιστον έλεγαν.

Παιδεία δεν είναι τα πτυχία μας, αλλά η αισθητική μας. Ο τρόπος με τον οποίο συνομιλούμε, φλερτάρουμε, περπατάμε στο δρόμο, κρατάμε την πόρτα να περάσει ο άγνωστος στο ασανσέρ.

Ποτέ δεν μου άρεσαν οι συμβουλές. Κι αυτό γιατί ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός, ωστόσο κάποιες ανάγκες είναι κοινές. Και η πανανθρώπινη αλήθεια είναι πως κάτω από αυτόν τον ουρανό όλοι είμαστε ίσοι κι έχουμε μόνο μια ζωή για να ζήσουμε. Ας βάλουμε κάποια στάνταρντς στη ζωή μας.

«Ό,τι από την Ελλάδα μ’ εμποδίζει να σκεφτώ τον Ελληνισμό, ας καταστραφεί». Ο έλληνας ποιητής Γιώργος Σεφέρης τιμημένος με νόμπελ γράφει σαν να είναι σήμερα...

Εκμεταλλεύομαι συχνά το ότι έχω κοντά μου τη θάλασσα. Όχι τόσο για τα ξέφρενα τα καλοκαίρια αλλά κυρίως για τους χειμώνες. Τότε που όλοι έχουν φύγει και η βοή του κόσμου έχει καταλαγιάσει για τα καλά.

Ένα ρίγος. Πυροτεχνήματα ακούγονται. Φωνές. Γαυγίσματα. Γάτες τρέχουν αλαφιασμένες. Οι άνθρωποι γιορτάζουν. Γιατί; Είναι μια βραδιά σαν όλες τις άλλες. Το επόμενο πρωί θα ξυπνήσεις. Θα βάλεις νερό στο βραστήρα. Θα κάνεις καφέ. Ή τσάι.

Εκείνο το βράδυ με το βλέμμα καρφωμένο στον ορίζοντα είδαμε πολλά αστέρια να πέφτουν διαγράφοντας τις δικές τους χαοτικές διαδρομές. Κι εμείς μετρούσαμε και ξαναμετρούσαμε, κάναμε ευχές, υπολογίζαμε τις πιθανότητες.

Η φτώχεια μου με κάνει να παχαίνω, πηγαίνω πάνω κάτω στο σπίτι και το σώμα μου σιγά σιγά διπλασιάζεται. Έχω ένα παιδί κρυμμένο μέσα στο στομάχι μου που ζητά συνεχώς κάβλες και τρυφερότητα.

Ήμουν από εκείνα τα παιδιά που, μέσα στις δυσκολίες των παιδικών τους χρόνων, είχαν την ευτυχία και την τεράστια τύχη να βρίσκονται στο διάβα τους εξαιρετικοί δάσκαλοι. Ο πρώτος δάσκαλος που έρχεται στο μυαλό μου όταν ανακαλώ τα πρώτα μου, τα πολύ τρυφερά χρόνια στα θρανία, ήταν ο κύριος Δημήτρης Κακκάβας.

Φώναξα στο γραφείο μου τη δεσποινίδα Ιουλία, τη δασκάλα των παιδιών. Έπρεπε να της δώσω το μισθό της.
- Κάθισε να κάνουμε το λογαριασμό, της είπα. Λοιπόν... Συμφωνήσαμε για τριάντα ρούβλια το μήνα.
- Για σαράντα.
- Όχι, για τριάντα, το έχω σημειώσει.