Λίγο νωρίς για πρωί, λίγο αργά για βράδυ. Ένα νεροπότηρο με πάγο και γεμάτο Μαρτίνι στο τραπεζάκι. Έθνικ μουσική στα αυτιά του, ζέστη, με τον ανεμιστήρα να δουλεύει για δροσιά. Δεν πίνει ο γέρος, μεθάει εύκολα, μα απόψε, απόψε θέλει να ζαλιστεί, να απαλύνει για μία στιγμή την εικόνα, τις εικόνες…

4 Αυγούστου 2001, και ήταν νωρίς το απόγευμα. Είχε αποφασίσει να πάει ένα ταξίδι 600 χλμ. Πήγαινε - έλα. Έπρεπε να κάνει το κάτι για κάποιον. Αλτρουιστικό καθήκον. Γρήγορο ταξίδι, από εκείνα τα όμορφα, με λύσσα κακιά στο χειρόγκαζο, τον κινητήρα στα όρια, τον αέρα να σφυρίζει άγρια στο μπαλωμένο κράνος. Τι τα θες, λίγες πια οι χαρές για τον γέρο και μία από αυτές, η μηχανή του.

Δεν ήξερε τι αγαπούσε περισσότερο, την μηχανή του ή τους δρόμους. Μπερδεμένα στο μυαλό του ως αξίες, αλλά και τοποθετημένα. Έβαζε στον χάρτη μία τελεία, όπου και ‘να ταν αυτήν και πήγαινε. Χειμώνα – καλοκαίρι, άλλοτε τουρτουρίζοντας στο κρύο και άλλοτε σκάζοντας στην ζέστη. Έβλεπε στους δρόμους νεότερους ‘μάλλον’ με μηχανές, χαιρόταν, τους άναβε τους προβολείς, τους άναβε τα αλάρμ τη νύχτα, διάολε, ήταν όμορφα…

Ξαναγέμισε ο γέρος το ποτήρι. Δύσκολη ώρα. Έβλεπε στους δρόμους λογής – λογής μηχανές, παπιά σκυλοφτιαγμένα του κερατά, με εξατμίσεις να σε κάνουν να πάρεις το δίκαννο, με κορίτσια δροσερά στη θέση του συνοδηγού. Γέλασε ο γέρος. Θυμήθηκε το τραγουδάκι «Κάτσε κάτσε στο παπί μου» (χι χι χι). Στητά στήθη να τρυπάνε τις πλάτες των οδηγών, μπουτάκια να ξεπροβάλουν θαραλλέα και προκλητικά στους μασπιέδες…

Όμορφη είναι η μηχανή. Πόσα πράγματα έκανε και ο γέρος κάποτε, που υπήρχαν μόνο ρημάδια με πλατίνες…

Αναστέναξε ο γέρος. Φόρεσε το στρατιωτικό παντελόνι, τις μπότες, ένα με κλειστό γιακά, ελαφρύ φούτερ, καθάρισε ευλαβικά το κράνος και τα γυαλιά του, πήρε μαζί του ένα φλις, παντόφλες και μία αλλαξιά, τα έδεσε στη σέλλα, έβαλε και την πετσέτα να κάτσει, έκανε έναν γρήγορο έλεγχο στα λάστιχα, τα λάδια και την αλυσίδα, φόρεσε και τα γαντάκια, καβάλησε, έβαλε μπροστά και κοίταξε λοξά τον ουρανό. Πάντα το έκανε ο γέρος πριν ξεκινήσει, σαν να ρώταγε, εκεί ψηλά…

Έβαλε πρώτη, φανάρια Renault, ααααα, τι ωραίοι άδειοι οι δρόμοι, χμ, θα στα χώσω Μαρμάρω, σκέφτηκε ο γέρος και το έκανε στο πράσινο. Καλός καιρός, 32 βαθμοί, σε δυόμιση ώρες θα είμαι εκεί σκέφτηκε πάλι. Φανάρια Κηφισίας σε χρόνο μηδέν. Χαιρόταν ο γέρος. Πίστευε πως θα έχει κίνηση αλλά όλα ήταν καθαρά και ασφαλή.

Μισοπρόλαβε το φανάρι κίτρινο στη Κηφισιά και συνέχισε σφαίρα, μα γαμώτο, γαμώτο, μποτιλιάρισμα στο χιλιόμετρο. Κάποιος θα ήρθε ανάσκελα πάλι, σκέφτηκε ο γέρος και με σφιγμένη καρδιά άρχισε τις σφήνες…

Μάντευε ο γέρος πια. Στην πλάτη θα ήταν – δε θα ήταν χαραγμένα οχτώ γυρισμένα κοντέρ με δίκυκλα. Δεν είχε αυτοκίνητο, δεν ήξερε να οδηγάει αυτά τα κουτιά.

Πάντα λάτρευε από τα νιάτα του το φιλί με τον άνεμο…




Ο δρόμος εκεί δεν είχε στην διαχωριστική σίδερα. Ήταν μπετό με παρτέρι και τέσσερις λωρίδες για κάθε κατεύθυνση. Ξάφνου βλέπει σταματημένο στην γρήγορη γραμμή στο αντίθετο ρεύμα ένα King Cab (μάλλον) με ραγισμένο γερά, στο ύψος του κεφαλιού του οδηγού, το παρμπρίζ προς τα μέσα. Παναγιά μου σκέφτηκε ο γέρος, μηχανάκι θυμίζει. Πάγωσε ο χρόνος, το TDM κυλούσε σιωπηλά σε ένα σκηνικό με ακίνητες φιγούρες. Κάτι μεταφυσικό στο χώρο ανατρίχιαζε τον γέρο, που ζοριζόταν να πιστέψει αυτό που που ένιωθε ότι θα έβλεπε. Το ‘ χε ξαναζήσει…

Λίγα μέτρα πιο πάνω, πάνω στο παρτέρι, στο χώμα, μία γυναίκα κράταγε κατά πρόσωπο αγκαλιά μία κοπέλα. Το δεξί της πόδι που έβλεπε ο γέρος ήταν μαύρο από την βρωμιά της ασφάλτου και ξεχώριζε το κίτρινο μαγιό της. Το πρόσωπο της…

Τρόμαξε ο γέρος. Ας μην είναι σοβαρό, ευχήθηκε από τα βάθη της ψυχής του. Άνθρωποι περίμεναν στα αυτοκίνητα τους, κάποια μηχανάκια είχαν σταθεί στο άλλο ρεύμα, μα ήταν τόσο παγωμένα, τόσο αργά…

Το TDM κυλούσε ανάμεσα στα αυτοκίνητα. Γύρισε ο γέρος, μπροστά τα μάτια του και σχεδόν σταμάτησε. Δεξιά του ένα μαύρο κουπέ με σπασμένη την μπροστά αριστερή μάσκα του. Ξαφνιασμένος ο γέρος ξανακοίταξε τον τσακισμένο προφυλακτήρα. Κοκκίνιζαν κάποια σημεία του. Κοίταξε τρέμοντας αργά αριστερά του, κάτω στην άσφαλτο…

Αμήχανος, μπερδεμένος, άγγιξε απαλά το χειρόγκαζο ο γέρος… Λίγα μέτρα πιο εκεί χαιρέτησε, κάνοντας σινιάλο με τα φώτα του, κάποιον φανταστικό μηχανόβιο που διασταυρώθηκαν στο δρόμο, όπως έκανε πάντα ο γέρος με το TDM…




Καλό ταξίδι μικρέ. Αν η κοπέλα σου ήρθε μαζί. Συνεχίστε τη βόλτα σε κόσμους πιο γελαστούς…

Απόψε ο ανώνυμος γέρος θα μεθύσει για σας…

Τοξότης

Αναδημοσίευση από την στήλη αλληλογραφίας του περιοδικού ΜΟΤΟ, τεύχος 267, Σεπτέμβριος 2001, σελ. 97