Τον γνώρισα στα τέλη του ΄90, είχε πάρει το περίπτερο έξω από το σχολείο στην Δωδεκανήσου, πρέπει να ήταν ήτανε περίπου 35 χρονών τότε. Κώστας Γιαννουσάς, χημικός τροφίμων, κάτοικος Καλλιθέας. Αλκοολικός, φίλος με απίστευτες μουσικές γνώσεις, γνώρισα τους Bauhaus, τα σκοτεινά του Bowie και τα διάφανα Κρίνα. Με την γυναίκα του Θάνου τα λέγαμε στο chat χρόνια πριν, δεν έχει να κάνει…

Μπύρες στο περίπτερο μέχρι που έκλεισε λόγω χρεών, μετά άπειρες μπύρες στα παγκάκια έξω από την Σιβιτανίδειο, μία φορά την βδομάδα τουλάχιστον, έμενε με τους γονείς του σε ένα υπόγειο στα 40 του, ήμουν η έξοδος του, το αποκούμπι, ο φίλος, η παρέα για μπύρες, αυτός που θα τσακωνόταν για το αν οι Doors βγάλαν μουσική ή όχι, λατρεύαμε Gallagher, καμιά φορά αράζαμε στο αυτοκίνητο και απλώς ακούγαμε μουσική και πίναμε. Βάλτε να πιούμε…

Τσακωνόμασταν, γελάγαμε, πίναμε, μπορώ να πω ότι ήταν ο τελευταίος φίλος μου, ο τελευταίος σταθμός. Ένα πρωί απλώς ξύπνησε, έκατσε στο τραπέζι να του κάνει η μάνα του καφέ και δεν ξανασηκώθηκε. Και η μάνα του μας χαιρέτησε μετά από έναν χρόνο από τον καημό, την κράταγα θυμάμαι από το χέρι στην κηδεία του Κώστα.

Τους είχα πάει να δουν το παιδί, την μεγάλη είχα τότε μόνο, μεγάλες στιγμές στο παρκάκι στην Καλλιθέα με τη Μαρία να ταίζουμε τα περιστέρια και να τα κυνηγάει η κόρη μου τριών χρονών τότε. Κι εμείς πίναμε μπύρες και γελάγαμε. Γελάγαμε γιατί κι οι δύο ξέραμε ότι θα πεθάνει. Σας έχει τύχει ποτέ να ζήσετε κάποιον που μετράει μέρες για να αυτοκτονήσει? Πίνεις, τσακώνεσαι για τον Morrisson, γυρνάς σπίτι και κλαις γιατί δεν ξέρεις αν θα τον ξαναδείς τον μαλάκα. Και ξαναπάς για μπύρες αρκεί να ξέρεις πως είναι ζωντανός, αυτός και οι 3 αμστελ στο παγκάκι.

Κι έρχεται η μέρα που χτυπάει το ρημάδι κι έχει πεθάνει, σβήνει το φως και όλα όσα έζησα μπρος μου περνάνε. Δεν πήγαν χαμένα, ο Μπράχας θα ζήσει για πάντα, μπορεί και να ήταν ο πιο αληθινός άνθρωπος που γνώρισα ποτέ μου. Θα έδινα τα πάντα για άλλη μία μπύρα στα παγκάκια μαζί του, καμιά φορά που περνάω από Καλλιθέα παίρνω μία και αράζω μόνος μου εις μνήμην, το ξέρω ότι πίνει κι αυτός μία εκεί πάνω.

Κωστή, αν υπάρχει τρόπος να το διαβάσεις αυτό να ξέρεις ότι όσο και να επέμενες οι Bauhaus δεν μου άρεσαν…

By artistas