"Μέρες Αργίας" ονομάζεται το τραγούδι του συγκροτήματος "Διάφανα Κρίνα" το οποίο συμπεριλαμβάνεται στο άλμπουμ του 1996 "Έγινε η απώλεια συνήθειά μας". Οι στίχοι του τραγουδιού είναι του Διονύση Καψάλη και είναι παρμένοι από την ομώνυμη συλλογή «Μέρες Αργίας» του 1995.

Συγκεκριμένα, η συλλογή αποτελείται από 15 σονέτα και αυτό που μελοποιήθηκε από τα Διάφανα Κρίνα είναι το σονέτο αριθμός ΙΧ. Οι στίχοι εικάζεται ότι αναφέρονται στον θάνατο ή ακόμα και στην αυτοκτονία. Εξάλλου ο ποιητής στο προηγούμενο σονέτο (VIII) αναφέρεται στον θάνατο:

Κάποτε γίνεται ο φόβος του θανάτου
ύπνος βαθύς και τον σκεπάζει Τειρεσίας·
σαν νυχτοφύλακας σε ώρα υπηρεσίας
που αποκοιμήθηκε στην άγρυπνη σκιά του.

Με μια πιο αισιόδοξη ματιά, πάντως, οι στίχοι θα μπορούσε να αναφέρονται και στον απρόσμενο – λυτρωτικό έρωτα (την ώρα που "σπαράσσεται το φως μου" και "εκλιπαρώ φανατικά λίγη γαλήνη"). Στο αμέσως επόμενο σονέτο αυτού που μελοποιήθηκε (X) γίνεται, πάντως, αναφορά και στην αγάπη.

Και πριν τα λόγια της αγάπης γίνουν σκόνη,
πώς μεσιτεύουν οι σιωπές κι αυτομολείς
στον ουρανό, που καθρεφτίζεται πολύς,
και στον αιθέρα που παρήγορα νυχτώνει.

Ξέρω πως θα 'ρθει και δε θα 'μαι όπως είμαι,
να τον δεχτώ με το καλύτερο παλτό μου.
Μήτε σκυμμένος στις σελίδες κάποιου τόμου,
εκεί που υψώνομαι να μάθω ότι κείμαι.

Δε θα προσεύχομαι σε σύμπαν που θαμπώνει,
δε θα ρωτήσω αναιδώς, πού το κεντρί σου;
Γονιός δε θα 'ναι να μου πει, σήκω και ντύσου
καιρός να ζήσουμε παιδί μου, ξημερώνει.

Θα 'ρθει την ώρα που σπαράσσεται το φως μου
κι εκλιπαρώ φανατικά λίγη γαλήνη.
Θα 'ρθει σαν πύρινο παράγγελμα που λύνει
όρους ζωής και την αδρή χαρά του κόσμου.

Δε θα μαζεύει ουρανό για να με πλύνει,
δε θα κρατά βασιλικό ή φύλλα δυόσμου.
Θα 'ρθει την ώρα που σπαράσσεται το φως μου
Θα 'ρθει την ώρα που σπαράσσεται το φως μου
Θα 'ρθει την ώρα που σπαράσσεται το φως μου...

Ανδρέας Καπανδρέου