Άρθρα - Τραγουδιών ιστορίες - Ζήνωνος
Μία στην τύχη...
  • Under the wall.jpg
Downloads
Επικοινωνία
Facebook
Mail: djcostas@gmail.com
Άρθρο Νο : 380
Audience : Default
Έκδοση 1.00
Ημερομηνία έκδοσης: 2021/10/20 21:58:18
Αναγνώσεις : 30
Τραγουδιών ιστορίες

Πόνεσα όταν έγραφα τη ''Ζήνωνος'', όσο καιρό πήρε μέσα μου να
δουλεύει κάθε νότα της και λέξη. Αυτό το τραγούδι αναφέρεται στην εποχή που εγκατέλειπε ο αγροτικός κόσμος τα χωριά και ερχόταν να εγκατασταθεί
στις πόλεις, συνήθως με υποσχέσεις.


Εκείνη την εποχή την έζησα κι εγώ, ως παιδί από ένα χωριό της Ηλείας, το Αυγείο, που φέρει το όνομά του από τον βασιλιά Αυγέα. Η μητέρα μου, δασκάλα ούσα, μάς έπαιρνε το Καλοκαίρι και το Πάσχα από την Αθήνα και μας πήγαινε στο χωριό για διακοπές. Πριν ξεκινήσουμε μας ψώνιζε ειδικά για την Ανάσταση. Περνάγαμε από του Δραγώνα, μας έπαιρναν ένα ζευγάρι παπούτσια, ένα καινούργιο ρουχαλάκι.

Ήμουν 11 χρονών το 1970 και ενώ παίζαμε στις αλάνες και στην πλατεία του χωριού όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα με τους κολλητούς μου, ξαφνικά, το βράδυ της Ανάστασης στην εκκλησία, δεν με πλησίαζαν! Κρυβόντουσαν πίσω από τα πόδια του μπαμπά ή της μαμάς τους οι φίλοι μου, κι εγώ τους κοίταζα χωρίς να μπορώ να καταλάβω, τότε, ότι φάνταζα εντελώς διαφορετικός απέναντί τους, με το κουστουμάκι και το λουστρίνι παπούτσι μου.

Resized Image


Με αυτά και μ' αυτά, μπήκαμε στην εφηβεία. Έτσι κι αλλιώς θα χανόμασταν με τους περισσότερους, αλλά εμένα μού είχε μείνει καρφωμένο στο μυαλό αυτό το περιστατικό, γιατί από εκείνη τη νύχτα είχε εξαφανιστεί όλος ο αυθορμητισμός των φίλων μου έναντί μου. Κράτησα μέσα μου, μία απολογία απέναντι σε αυτά τα παιδιά που δεν την εξέφρασα ποτέ. Επιπλέον, συνέβαινε κατά κόρον εκείνο τον καιρό, όσοι ζούσαν ήδη στην πρωτεύουσα να κατεβαίνουν στο χωριό και να παραμυθιάζουν τους πάντες για την σπουδαία... Αθήνα!

Τους είχαν πείσει με παραμύθια για μια Αθήνα ικανή να πραγματοποιήσει τα όνειρα όλων. Ποτέ, δεν ομολόγησε κανείς, από τους μεγάλους στα καφενεία μέχρι τους μικρούς μεταξύ μας, το λούκι που τράβαγε για να επιβιώσει στις συνθήκες της πόλης. Πέρασαν έτσι τα χρόνια, και άρχισε η αστυφιλία να μαστίζει και τους συνομήλικους του χωριού μου και όλο και πιο συχνά μάθαινα ότι το τάδε ή το δείνα παιδί έφυγε από το χωριό.

Έτσι συνέβη κάποια νύχτα του 1987 να συναντήσω, ξαφνικά, ενώ περπατούσα στην πλατεία Κουμουνδούρου, ένα από τα πιο ευαίσθητα παιδιά του χωριού που ήμασταν φίλοι από πιτσιρίκια. Κατάλαβα, όμως, ότι βρίσκεται σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση αφού έδειχνε εξαθλιωμένος. Πέσαμε ο ένας πάνω στον άλλο, αλλά είπαμε μόνο ένα γρήγορο ''γεια'', καθώς εκείνος ξεγλίστρησε και έφυγε γρήγορα. Βαθιά όμως μέσα στα μάτια του, πρόλαβα και διέκρινα εκείνη την παιδική αθωότητά του να ψυχορραγεί, σα να είχαν μείνει μόνο τα ίχνη της, γιατί στην πραγματικότητα, ο παιδικός μου φίλος είχε γίνει κάποιος άλλος.

Κι ενώ γύρισε κι έφυγε ανεβαίνοντας προς την Ομόνοια, έστρεψα κι εγώ πίσω τα μάτια μου και τον παρακολούθησα για μερικά δευτερόλεπτα, βλέποντάς τον να μπαίνει σε ένα υπόγειο μπαρ της Ζήνωνος και να χάνεται. Από εκείνο το βράδυ άρχισε να με τρώει μέσα μου η κατάστασή του.

Resized Image


Θυμήθηκα πολλά διαφορετικά στιγμιότυπα για τον άνθρωπο αυτόν, όπως επίσης θυμήθηκα, αναγκαστικά, το ψεύδος που πουλούσαν στα χωριά τη δεκαετία του '60 και του '70 οι... πρωτευουσιάνοι. Ένιωσα μια ευθύνη για όλο αυτό και ήθελα μέσα από το τραγούδι, με κάποιο τρόπο, να ζητήσω ένα ''συγγνώμη'' εκ μέρους όλων, για τη ζωή του.

Ξεκίνησα να το γράφω το 1990. Η δημιουργία του κράτησε ένα χρόνο, γιατί τα τραγούδια που πονάνε πολύ δεν τελειώνουν εύκολα. Ίσως δεν τελειώνουν και ποτέ...

Νίκος Ζούδιαρης





Πάσχα στο χωριό συγκέντρωση μετοίκων
Τα νέα απ' την Αθήνα στα όνειρα μου σφήνα
Πόζα και λουστρίνι, ο Νάκος φιγουρίνι
Πείνα μου μοιραία ζήλεια μου ρομφαία

Μπήκα σ' ένα τρένο πίσω δεν κοιτούσα
Μέσα μου πετούσα ψήλωσα δυο πόντους
Ζήνωνος μ' έντυσε η ζωή στρατιώτη
Ζήνωνος πόρνη η αγάπη η πρώτη
από βράδυ σε πρωί μου τελειώνει η ντροπή

Ζήνωνος...

Εδώ οι χωριανοί μου δεν βοηθάνε άλλον
Σκούριασαν τα χέρια βρήκα άλλους τρόπους
Είπα να χαθώ το τέλος μου να βάλω
Λίγο ακόμα επάνω τρέλα μου σε φτάνω

Στις εφημερίδες μάνα αν με είδες
Μη μου στεναχωριέσαι
Μάνα δε μου αξίζει

Ζήνωνος...

Εκτύπωσω Μοιραστείτε αυτό το άρθρο