Πρόσφατα έχασα τη σύζυγό μου, τη σύντροφο της ζωής μου, με αναπάντεχο και οδυνηρό τρόπο, στην ηλικία των 62 ετών. Όταν έχεις μία σωστή σχέση με το σύντροφό σου και ξαφνικά τον χάσεις, μένεις μόνος, μέσα στο απόλυτο κενό. Είσαι το μισό πορτοκάλι που απελπισμένο γυρνάει στο σύμπαν ψάχνοντας το άλλο του μισό...μα φεύγοντας...δεν το βρίσκει...
Δεν έχω τη δύναμη να αυτοκτονήσω, σκέφτομαι ...και τα παδιά μου, αλλά εύχομαι ολόψυχα να έρθει σύντομα η μέρα που θα βρεθώ δίπλα στην αγαπημένη μου σύζυγο. Τώρα κατάλαβα γιατί όταν χάνει ένα δικό του άνθρωπο ο κόσμος στρέφεται στη θρησκεία.
Είναι η μόνη ελπίδα, η μόνη. Δε μπορώ να διανοηθώ ότι δε θα την ξαναδώ ποτέ. Ο λόγος που σας γράφω είναι ο εξής: Παρατηρώ γύρω μου τους νέους, τα παιδιά μου, αλλά και τους μεγαλύτερους. Αρκετοί από αυτούς ζουν ζωές χωρίς νόημα, αναλώσιμες σε περιστασιακές και ανούσιες φιλικές και ερωτικές σχέσεις.
Ξυπνήστε. Η ζωή είναι μικρή και πολύτιμη. Και όσοι είχαν την ευλογία, όπως εγώ, να ζήσουν με ένα σύντροφο -βράχο στο πλευρό τους, βρήκαν το μυστικό της ζωής..

