Βγαίνω βόλτα χθες με τη μηχανή να ξεσκάσω μιας κι είχε φανταστική μέρα μετά από αρκετές μέρες καραντίνας. Η κακιά η ώρα δεν αργεί να έρθει όταν σε μια από τις πολλές γνωστές στροφές της πόλης δεν προσέχω τις υγρασίες που έχει ο δρόμος και φεύγω σε ένα χαντάκι βάθους περίπου 3 μέτρων.

Όταν καταφέρνω τελικά να βγω από το χαντάκι ένα αμάξι έχει σταματήσει ακριβώς στο σημείο και η πραγματικά εντυπωσιακή οδηγός ανοίγει το τζάμι να μου μιλήσει.

- Έχεις χτυπήσει στο πρόσωπο, μπες στο αμάξι να σε πάω σπίτι να το περιποιηθώ, μου λέει με ευγένεια. Εγώ αν και ψιλοζαλισμένος δεν μπορώ να μην προσέξω το κάπως προκλητικό ντύσιμο της με το βαθύ ντεκολτέ της.
- Σε ευχαριστώ πολύ, της απαντώ, αλλά νομίζω πως δεν θα αρέσει και πολύ αυτή η ιδέα στην γυναίκα μου.
- Ω έλα τώρα, μα είμαι νοσοκόμα, μπορεί να έχεις κι άλλα χτυπήματα στο σώμα, πρέπει να τα δούμε, ίσως χρειαστούν παραπάνω περιποίηση.

Εγώ διστακτικός μπαίνω στο αμάξι της και κατευθυνόμαστε στο σπίτι της όπου μετά από την φροντίδα της κοπέλας και μερικές μπύρες είμαι ξαπλωμένος στον καναπέ της και νιώθω πολύ καλύτερα.




- Νιώθεις καλύτερα τώρα;;; με ρωτάει, είσαι άνετα;;;
- Πολύ καλύτερα, της απαντώ, αν κι είμαι σίγουρος πως αυτό δεν θα αρέσει στην γυναίκα μου.
- Μα δεν υπάρχει κανένας λόγος να ανησυχείς,με διαβεβαιώνει. Πες μου, που είναι τώρα η γυναίκα σου;;;
- Λογικά πρέπει να είναι ακόμα μέσα στο χαντάκι.