Είναι το τελευταίο παιχνίδι στην αλάνα. Αλλά ούτε εσείς ούτε η παρέα σου το ξέρετε. Μεγαλώσατε μαζί, κλωτσώντας μια μπάλα. Κάθε μέρα, για μήνες, για χρόνια, κυνηγούσατε όποιον είχε την μπάλα, παίζατε γερμανικό, "όποιος φτάσει στα 10 κερδίζει".

Εκεί, στο γήπεδο της γειτονιάς σας, καταφέρνετε να ξεχνιέστε όλο και περισσότερο. Τα κορίτσια, η εργασία, τον καθηγητή Μαθηματικών στα ιδιαίτερα, το διάβασμα στο σπίτι μετά...

Πιστεύατε ότι αυτά τα παιχνίδια είναι το παν. Νιώθατε ότι εσείς, οι φίλοι σας και αυτός ο αγωνιστικός χώρος είσαστε ένα. Είναι το Μαρακανά σας, είναι το Μουντιάλ σας.

Και ενώ βρισκόσασταν εκεί, παίζατε το τελευταίο παιχνίδι. Και δεν το ήξερες, δεν το ξέρατε.Πιστεύατε ότι θα υπάρχουν πολλά ακόμα παιχνίδια, άπειρα.

Τελειώσατε, έχετε κερδίσει, έχετε χάσει, έχετε κάνει τακουνάκια, έχετε σκοράρει τα καλύτερα σας γκολ, δεν έχει σημασία. Τώρα στέκεστε μπροστά από το σιντριβάνι. Κάποιος πίσω σας λέει, "Μάγκες, για να οργανωθούμε για την επόμενη". Κάποιος απαντά ντροπαλά "Οκ, θα το δούμε". Ποιος ήξερε.

Κανείς δεν σκέφτηκε ότι ήταν η τελευταία φορά. Ή ίσως κάποιος να το ήξερε. Ναι, το γήπεδο. Η αλάνα. Το γήπεδο το ξέρει. Αυτό, το οποίο έχει δει γενιές αγοριών και κοριτσιών να περνούν και να τις καλωσορίζει πάντα με ανοιχτές αγκάλες. Τα είδε όλα, είδε τις σκασμένες μπάλες. Είδε τόσες πολλές ιδρωμένες και βρώμικες φανέλες, τόσα πολλά παπούτσια να σκίζονται. Είδε τις αγκαλιές, είδε την χαρά, τον εκνευρισμό. Άκουσε ζητωκραυγές, βρισιές, παράπονα, όνειρα.




Τα παιδιά επέστρεψαν στο σπίτι τους, άλλοι με ποδήλατα, κάποιοι με παπάκια, άλλοι με κορίτσια που περίμεναν στο παγκάκι τον νεανικό τους έρωτα. Από την επόμενη μέρα έως και σήμερα, εσύ και η παρέα σου δεν βρίσκεστε πλέον εκεί.

Και κάθε φορά που τυχαίνει να περνάς με το αυτοκίνητο σου κοντά από το "γήπεδο" της γειτονιάς σου, άδειο, εγκαταλελειμμένο και έρημο από παιδικές φωνές, ακόμα και με χίλιες ευθύνες, τη δουλειά σου, τις χιλιάδες σκέψεις να πνίγουν το κεφάλι σου, θα σταματήσεις. Θ' αναστενάξεις. Θα λαχταρίσεις ένα τελευταίο σουτ ανάμεσα στις δύο polo τσάντες.

Και ένα μικρό μελαγχολικό χαμόγελο θα σχηματιστεί στο πρόσωπό σου....

Κείμενο από τον Κωνσταντίνο Τσιλιμπίου (#Τσίλι) by The Football Romantics