Άρθρα - Rest In Peace - Συγγνώμη Αγγελούδι μου...
Μία στην τύχη...
  • Devil.jpg
Downloads
Επικοινωνία
Facebook
Mail: djcostas@gmail.com
Για αυτούς που βιάστηκαν να φύγουν...
Άρθρο Νο : 322
Audience : Default
Έκδοση 1.00
Ημερομηνία έκδοσης: 2021/5/28 23:36:04
Αναγνώσεις : 43
Rest In Peace

Βράδυ Τετάρτης. Έχουν περάσει ήδη κάποιες ημέρες και δε λέει να ξεκολλήσει το μυαλό μου από τη σκέψη της. Κλείνω τα μάτια μου και προσπαθώ να με μεταφέρω στα συναισθήματά της. Νομίζω ότι αν καταφέρω να μπω στη θέση της, έστω και για λίγο, θα ανοίξω απότομα τα μάτια μου και δε θα τα ξανακλείσω ποτέ!

Θα τα έχω τόσο ανοιχτά, που θα μπορώ να δω τί κρύβει ο καθένας στη ψυχή του. Δε θα επιστρέφω στην καλοβαλμένη ζωή μου, χωρίς να κοιτάζω καλά γύρω μου. Γιατί θα είμαι κι εγώ συνυπεύθυνη για το τέλος...

Κοιτάζω τη δική μου κόρη που είναι κοντά στην ηλικία της. Σκέφτομαι πόσο συχνά μου μιλάει με το σώμα της. «Μαμά πονάει η κοιλιά μου». Ξέρω πότε είναι άρρωστη και πότε αδιάβαστη…. «Μαμά γιατί έχω πάλι φαγούρα;» Ξέρω πότε έχει τις αλλεργίες της και πότε τα άγχη της. Και σκέφτομαι όλα τα φυσιολογικά μας, τα υπερβολικά μας, τα αντιμετωπίσιμα μας. Αλλά σε όλα, αυτό το «μαμά» φαίνεται να είναι η λύση της. Είμαστε, δεν είμαστε μαλωμένες.

Resized Image


Δε μπορώ να τη φανταστώ να επιλέγει να φύγει από το σπίτι μας… το σπίτι Της… για να νιώσει πιο ασφαλής στο δρόμο. Δε μπορώ να τη φανταστώ να περπατάει μόνη της, να ψωνίζει μόνη της -όχι για να είναι πιο ανεξάρτητα χαρούμενη- αλλά για να μη βγάλει το βράδυ της νηστική…
Από την Τετάρτη το βράδυ και μετά, κοιτάζω επίμονα τους ανθρώπους που τυχαία συναντάω. Τελικά είμαστε όλοι παιδιά σε σώματα ενηλίκων.

Κάποιοι από εμάς επιλέξαμε να αναγνωρίσουμε τα παιδικά τραύματά μας, να τα αποδεχτούμε και να ψάξουμε τις λύσεις τους. Να ζητήσουμε βοήθεια αν χρειαστεί. Σίγουρα πάντως επιλέξαμε να μην πούμε αυτό το περιβόητο «αυτός είμαι και σ’ όποιον αρέσει!» Μεγάλη παγίδα η συγκεκριμένη έπαρση. Γιατί άλλο αποδέχομαι και αγαπάω τον εαυτό μου κι άλλο παραμένω σε αυτόν που είμαι, αψηφώντας το όποιο κακό απλώνω γύρω μου.

Κάποιοι από εμάς επιλέξαμε να αποδεχτούμε το κατεστραμμένο εγώ μας, χωρίς καμία επιθυμία βελτίωσης. Καμία προσπάθεια αλλαγής. Και τελικά παραμείναμε προβληματικά παιδιά σε σώματα ενηλίκων. Αποκτήσαμε κι από πάνω, αυτό που μας έλειπε. Τη σωματική υπεροχή και την ελευθερία κινήσεων ενός ενήλικα. Γίναμε και γονείς! Υψώσαμε και τη φωνή, σηκώσαμε και το χέρι! Απειλήσαμε, φοβίσαμε, εκβιάσαμε. Και μπράβο μας, τα καταφέραμε! Περάσαμε όλο τα αδιαχείριστο δικό μας πρόβλημα, στο δικό μας παιδί. Γιατί άλλωστε να χάσουμε χρόνο και χρήμα, για να φτιάξουμε το μέσα μας; Ας χάσει χρόνο και χρήμα το παιδί μας όταν μεγαλώσει, για να φτιάξει το δικό του μέσα!

Resized Image


Αλλά το παιδί μας δε μεγάλωσε… Το παιδί μας δεν πρόλαβε να χωθεί σε ένα σώμα ενήλικα, για να πει με στόμφο «αυτή είμαι και σ’ όποιον αρέσω!» Το παιδί μας ένιωσε όλα τα αρνητικά συναισθήματα και είδε όλες τις εικόνες, που κάποιοι δε βιώνουν σε μια ολόκληρη ζωή. Το παιδί μας δε μεγάλωσε άλλο. Έφτασε με κόπο ως τα 11.

Κλείνω πάλι τα μάτια μου κι εύχομαι να έκανε έστω μια καλή σκέψη πριν ταξιδέψει στα σύννεφα. Κλείνω τα μάτια μου και την ονειρεύομαι, ακόμα κι αν δεν την έχω γνωρίσει ποτέ.

Ψάχνω τους 11 υπεύθυνους για το ταξίδι της. Τη μαμά της; Το μπαμπά της; Τη γιαγιά της; Τα δύο αδέρφια της; Τη δασκάλα της; Το διευθυντή του σχολείου; Το γείτονα; Τη συμμαθήτρια; Την οικογενειακή φίλη; Εμένα;… Θα επιλέξω εμένα υπεύθυνη.

Για εκείνη και όλα τα παιδιά του κόσμου που φοβούνται τους γονείς τους. Για εκείνη και όλα τα κακοποιημένα παιδιά που οι υπόλοιποι «ξέρουμε», αλλά δεν κάνουμε κάτι. Για εκείνη και όλα τα παιδιά που τα μαθαίνουμε ότι η βία είναι πλάκα, συνηθισμένη και συχνά απαραίτητη.

Για εκείνη και όλα τα παιδιά που δεν αγαπήσαμε μέχρι τρέλας, που δεν παίξαμε σα να μην υπάρχει αύριο, που δεν αγκαλιάσαμε ασφυκτικά, που δεν κοιτάξαμε ουσιαστικά. Για εκείνη και όλα τα παιδιά που ντύθηκαν στα λευκά, πριν το επιλέξουν.

Σε ένα της μήνυμα που βρέθηκε, έγραφε: «Συγγνώμη μαμά»… Συγγνώμη Αγγελούδι μου...

Free mind

Εκτύπωσω Μοιραστείτε αυτό το άρθρο