Άρθρα - By artistas - Πάμε βόλτα?
Μία στην τύχη...
  • Spaghetti.jpg
Downloads
Επικοινωνία
Facebook
Mail: djcostas@gmail.com
Άρθρο Νο : 161
Audience : Default
Έκδοση 1.00.02
Ημερομηνία έκδοσης: 2020/3/9 22:00:00
Αναγνώσεις : 321
By artistas

Αρχές του ’90 αρκούσε η υπογραφή του κηδεμόνα σου για να πάρεις δίπλωμα για μοτοποδήλατο (πενηντάρι γαρ) στην τρυφερή ηλικία των 16. Ανήσυχο νιάτο εγώ, αναγκάστηκε η μητέρα μου και υπέγραψε. Μετά τα πειράματα με ένα παλιό Garelli του Φραντζέσκου που το ανασκευάσαμε από το υπόγειο που ήταν παρατημένο πήρα το πρώτο μου μηχανάκι: Ένα μεταχειρισμένο κόκκινο GLX50 από τον Σπυριδάκο στα Καμίνια. Σημείωση: όταν βγάζετε μηχανάκι στον δρόμο να βάζετε και τις ντίζες για τα φρένα, δεν είναι ποδήλατο, για κάποιον λόγο υπάρχουν.

Μεγάλες στιγμές, λίγα τα παπάκια τότε. Αφού φυσικά το έκανα 72 κυβικά από πενήντα, μετά 90 από 72 και μάζευα τις μπιέλες από τις λακούβες αποφάσισα να το δώσω και να πάρω ένα DT50άρι δίχρονο με σκελετό από 125, έδειχνε ολόκληρη μηχανή. Φυσικά κι αυτό έφαγε oversize πιστόνι, δεν μπορώ να υπολογίσω τα κυβικά αλλά κινούταν αξιοπρεπώς.

Resized Image


Έμαθα την μυρωδιά του Castrol (δίχρονος κινητήρας), έκανα τα πρώτα μου ταξίδια βόρεια Εύβοια, γνώρισα το fast για τα σκασμένα λάστιχα, αρραβωνιάστηκα κάπου ανάμεσα, το πήρα και στη Λήμνο μαζί μου όταν πήγα φαντάρος στα 21.

Αμέτρητες ιστορίες, τούμπες, μεθύσια, αλητείες, βόλτες και φυσικά ταξίδια. Ανώτατη ταχύτητα 70-80 χλμ. με δύο άτομα.

Resized Image


Μεγαλώσαμε (μεγαλώσατε) και στα 24 (!!!)περίπου χάρισα το DT και πήρα ένα Rebel250 καινούριο τότε, 1.366.000 σε δραχμές τότε, τιμή αντιπροσωπείας.

Είχα την εντύπωση τότε ότι οι chopper μηχανές είναι για ταξίδια, γυαλίζανε και τα νίκελ, δούλευα και μηχανουργείο πόσα χρόνια, αυτήν ήθελα, αυτήν πήρα. Δεν πρόλαβα να την πάω σε όλα τα ταξίδια που ήθελα, μου την έκλεψαν στους 20 μήνες στο κέντρο του Πειραιά.

Resized Image


Κολλημένος με τις chopper μετά από κανένα εξάμηνο πήρα ένα intruder400, μαύρο με πιο πολλά νίκελ και αναλώσιμα από Harley διότι εξ Αμερικής το μοντέλο και όλα τα μετρήματα από σπειρώματα μέχρι καθρέφτες ήταν σε Αμερικάνικο μέτρημα. 180 κιλά μηχανή, ευτυχώς ήταν χαμηλή και την σήκωνα όταν έπεφτε, κι έπεφτε συχνά, είχα χωρίσει κιόλας, καταλαβαίνετε τον συνδυασμό...

Resized Image


Μετά από λακούβα στην Φιλαδέλφεια και αλλαγή μπροστινής ζάντας 21’’ 180.000 δραχμές αποφάσισα ότι οι chopper δεν είναι για τους Ελληνικούς δρόμους. Επωλήθη για να αγοραστεί μοτέρ και σασμάν για ένα Alfa Romeo 33 που με χαιρέτησε στην Εθνική έξω από την Θήβα.
Μετά από πολύ σύντομη σχέση με ένα πενηνταράκι Suzuki παπάκι με διαφορικό (!) αγοράστηκε καινούριο ένα KLR650 7.000€ με δάνειο, ήταν και η τελευταία μηχανή που είχα.

Πολλά χιλιόμετρα, δούλευα και στην Βούλα τότε (Από Καμίνια), σκυλί μηχανάκι. Το χάρηκα μέχρι που το έδωσα όσο όσο να πληρώσω δύο νοίκια, άνεργος με ένα παιδί. Το τελευταίο αντίο το είπαμε στο ΚΤΕΟ στον Ρέντη με βροχή, και ήταν και η τελευταία φορά που ανέβηκα σε μηχανή.

Resized Image


Σας ζηλεύω που ανεβάζετε φωτογραφίες από μηχανές, ταξίδια, φτιαξίματα, μπορεί κάποτε να ξαναπάρω ένα μηχανάκι, δεν με ενδιαφέρει καθόλου τι ακριβώς, είμαι σίγουρος ότι όταν νοιώσω έστω και για λίγο ότι γέρασα (για εμένα μιλάμε πάντα) θα ξανανέβω να πάω μία βόλτα κι ας πέρασαν 20 – 30 χρόνια. Ως τότε, σας εύχομαι καλά ταξίδια, καλές βόλτες και πάντα όρθιοι…

P.S. Αφιερωμένο στην ομάδα «άρρωστοι με τις moto» που είμαι proud member κι ας μην έχω μηχανή προς το παρόν, ευχαριστώ για τα ταξίδια…

By artistas

Εκτύπωσω Μοιραστείτε αυτό το άρθρο