Με το πρόσχημα των Ολυμπιακών Αγώνων χτίστηκε και λειτουργεί το μεγαλύτερο αυθαίρετο της Ευρώπης. Ένα πολεοδομικό θρίλερ όπου συμπρωταγωνιστούν εταιρείες real estate, κατασκευαστικές και εμπορικές, ο Δήμος Αμαρουσίου, πολιτικοί όλων των κομμάτων και τα ΜΜΕ. Παράνομο και αυθαίρετο εξακολουθεί να είναι το νέο εμπορικό κέντρο.

Η ιστορία του The Mall Athens, είχε στοιχίσει τη δουλειά ενός δημοσιογράφου, στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία. Το ρεπορτάζ που έγραψε ο Νικόλας Λεοντόπουλος, στο περιοδικό «Γαλέρα» (Τεύχος Φεβρουαρίου 2006), είχε όλες τις λεπτομέρειες για όσα έγιναν με την ανέγερση του τεράστιου κτιρίου. Ο ίδιος ο δημοσιογράφος όμως απολύθηκε όταν στο ερώτημα “γιατί δεν έφερες το θέμα στην Ε”, απάντησε ότι δεν ήταν σίγουρος ότι θα δημοσιευτεί. Για την ιστορία: Στην Ελευθεροτυπία είχε αρχίσει να κάνει τις πρώτες της βόλτες η Μάνια Τεγοπούλου. Εις …μνήμην όσων αγωνίστηκαν κατά των αυθαιρεσιών με την ανέγερση αυτού του κτιρίου ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων το 2004, ας διαβάσουμε και πάλι το κείμενο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό.

Υπάρχει η διαπλοκή, και πάνω από τη διαπλοκή υπάρχει ο Λάτσης. Η διαπλοκή είναι διακομματική, ο Λάτσης είναι υπερκομματικός. Είναι γενικά υπέρ πάντων. Όλοι το ξέρουμε, κανείς δεν τα βάζει µε τον Λάτση, κανείς δεν μιλάει για τον Λάτση…

Το Mall είναι το must των φετινών Χριστουγέννων: Λατρεύεται σαν θρησκεία από τα τρισευτυχισμένα ΜΜΕ, ενώ εκατομμύρια (κυριολεκτικά) καταναλωτές έχουν ήδη συρρεύσει στα εκατοντάδες μαγαζιά – φίρμες του. Αλλά αυτό που σήμερα ονομάζεται Μall, δεν είναι άλλο από το «Χωριό Τύπου», το μεγαλύτερο σκάνδαλο πριν και μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες… Ένα ολυμπιακό έργο που εγκαινιάστηκε ένα χρόνο μετά τους Ολυμπιακούς!

Το κόλπο ήταν τόσο απλό, σχεδόν νηπιακό. Το πρόσχημα ήταν το «Χωριό Τύπου» στο Μαρούσι, που θα στέγαζε κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών μέρος των ξένων δημοσιογράφων. Ουσιαστικά, η συμφωνία που έγινε μεταξύ της Lamda Development, εταιρείας του Ομίλου Λάτση, και του κράτους, ήταν η εξής: η Lamda θα έφτιαχνε (και θα νοίκιαζε στον «Αθήνα 2004») κατοικίες προκειμένου 1.600 ξένοι δημοσιογράφοι να ’χουν πού να μείνουν τις 15 μέρες των Ολυμπιακών. Σε αντάλλαγμα, λίγο πιο πλάι, το κράτος θα νομοθετούσε ώστε η Lamda να χτίσει ένα κτίριο 75.000 τετραγωνικών, σε γη που δεν της ανήκε (43 στρέµµατα του ΟΕΚ), µε τρόπο που (όπως έκρινε το ΣτΕ) απαγορεύει το Σύνταγµα. Θα ήταν το μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο στη Νοτιοανατολική Ευρώπη -και το μεγαλύτερο αυθαίρετο µε βούλα στην Ευρώπη. Και όµως, το κόλπο έπιασε! Ένα Mall 75.000 τ.µ., για τον ύπνο μερικών δημοσιογράφων για 15 µέρες…

Από τη µία, ο κ. Λάτσης με την εταιρεία του, Lamda και όλος ο νεοελληνικός θίασος: η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, ο τότε πρωθυπουργός Σηµίτης (που µπλέχθηκε σε διπλωματικό επεισόδιο µε την Ολλανδία για την υπόθεση) αλλά και ο νυν, Κώστας Kαραµανλής, που κατήγγειλε το σκάνδαλο στη Βουλή, για να το συνεχίσει ο ίδιος ως πρωθυπουργός. Ο Λαλιώτης, η Βάσω, ο Βενιζέλος (που έφτιαχναν φωτο-νόµους κόντρα στους νόμους). Μέσα σε δύο χρόνια, τριπλασίασαν τον συντελεστή δόμησης! Αλλά και οι υπουργοί της ΝΔ, οι οποίοι µε τη σειρά τους βοήθησαν να ολοκληρωθεί το αυθαίρετο. Ο Δήμος Αμαρουσίου (του δημάρχου Τζανίκου που κατέβασε την ιδέα, και αντιμετωπίζει μέχρι και αυτεπάγγελτη δίωξη για κακούργημα) και, φυσικά, η Γιάννα (που έστελνε επιστολές υπέρ του «ολυμπιακού» έργου)… Νονοί, που βάπτισαν το έργο «ολυμπιακό», παρότι τι σχέση μπορεί να έχει ένα εμπορικό κέντρο µε τους Ολυμπιακούς, άσε που δεν πρόλαβε να είναι έτοιμο για τους Αγώνες…




Από την άλλη, µόνο κάτι “γραφικοί” πολίτες (καµιά δεκαριά…) και το δίκιο τους. Μερικοί δικαστές και το Δίκαιο τους. Ανάμεσά τους, ξεχωρίζουμε δύο μικρούς ήρωες: τη Σοφία Σακοράφα, τη µόνη Ελληνίδα πολιτικό που φώναξε. Και τον πολίτη Δορίλαο Κλαπάκη, που ξεκίνησε τη δικαστική µάχη αναγκάζοντας τη Lamda σε δικαστικές ήττες. Αλλά φυσικά, το Mall χτίστηκε.

Και όμως, δεν ήταν ο Λάτσης που τα ξεκίνησε όλα. Την ιδέα για «Χωριό Τύπου» στο Μαρούσι δεν την εισηγείται η κυβέρνηση, ούτε ο Αθήνα 2004, αλλά ο δήμαρχος Αμαρουσίου Παναγιώτης Τζανίκος, που βλέπει μακριά ήδη από το 2000. «Στην πραγματικότητα, το Χωριό Τύπου στο Μαρούσι δεν υπήρχε στον φάκελο του Αθήνα 2004», λέει η Μαρία Παπασυµεών, της Παρέμβασης Πολιτών Αμαρουσίου, που αντιτάχθηκε από την αρχή στο Mall. Αλλά ο δήμαρχος Τζανίκος ξεκινά να αγοράζει οικόπεδα στην περιοχή γύρω από το Ολυμπιακό Στάδιο, µε στόχο όχι απλώς το «Χωριό Τύπου», αλλά ένα «υπερτοπικό εμπορικό κέντρο».

Το Μάρτιο του 2001, ο Δήμος υπογράφει μνημόνιο συνεργασίας µε τον Αθήνα 2004 για το «Χωριό Τύπου». Η τελική έκταση θα φτάσει τα 202 στρέμματα, δίπλα στο Ολυμπιακό Στάδιο στο Μαρούσι. Τα περισσότερα ανήκαν στο Δήμο Αμαρουσίου ή αγοράστηκαν από ιδιώτες. (η διαδικασία προκάλεσε αυτεπάγγελτη δίωξη εναντίον του δημάρχου Τζανίκου για κακούργημα).

Τον Οκτώβριο του 2001, o δήμαρχος Αμαρουσίου και η ολλανδική εταιρεία MDC παρουσιάζουν το σχέδιό τους για εμπορικό κέντρο εντός της έκτασης του «Χωριού Τύπου». Όμως, από το παζλ λείπει ένα κοµµάτι: τα 43 στρέμματα του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας (ΟΕΚ), στα οποία θα χτιζόταν το εμπορικό κέντρο. Ο ΟΕΚ συμφωνεί να παραχωρήσει στο Δήμο την έκταση, µε αντάλλαγμα -εκτός από χρήματα- την κατασκευή γραφείων του στην ίδια έκταση.




Την ιδέα του δημάρχου και της ολλανδικής εταιρείας για εμπορικό κέντρο την υιοθετούν πάραυτα η κυβέρνηση και ο «Αθήνα 2004».
Ο Κώστας Λαλιώτης, υπουργός ΠΕΧΩΔΕ, φτιάχνει το νόµο 2947/2001 (περί Ολυμπιακής Φιλοξενίας), ο οποίος προβλέπει για πρώτη φορά λειτουργία στο Χωριό Τύπου «χώρου υποδοχής πολεοδομικού κέντρου» µε συντελεστή δόμησης 1, αλλάζοντας έτσι τη χρήση γης που ήταν αμιγούς κατοικίας. Στις 13.10.2001, ο «Αθήνα 2004» ανακοινώνει την κατασκευή του «Χωριού Τύπου» στο Μαρούσι: «H σύμβαση προβλέπει την κατασκευή υποδομών που θα φιλοξενήσουν όλες τις βοηθητικές υπηρεσίες (εστιατόρια, ταχυδρομεία, τράπεζες, περίπτερα τύπου, γυμναστήρια, κέντρα αναψυχής)». Οι βοηθητικές υπηρεσίες… είναι το Mall.

Λάτσης ακόμα δεν υπάρχει στον ορίζοντα. Αλλά το Δεκέµβριο του 2001, κυκλοφορεί η φήμη ότι «Έλληνας επιχειρηματίας ενδιαφέρεται για το έργο». Οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες: οι Ολλανδοί ανησυχούν, σύμφωνα µε δημοσιεύματα, «ο πρέσβης τους επισκέπτεται κυβερνητικά γραφεία», και τελικά ο ίδιος ο Ολλανδός πρωθυπουργός εκφράζει δημοσίως τη δυσφορία του προς τον κ. Σηµίτη για τους χειρισµούς της ελληνικής κυβέρνησης. Αλλά ο Σηµίτης είναι αμετακίνητος.

Ο Δήμος Αμαρουσίου παρατάει την «πρόσκληση ενδιαφέροντος» από την οποία θα έβγαιναν νικητές οι Ολλανδοί και προκηρύσσει νέο διαγωνισμό για την εξαγορά του 95% της Δημοτικής Επιχείρησης (ΔΗΜΕΠΑ, στην οποία έχουν περιέλθει τα στρέµµατα όπου θα χτιζόταν το «Χωριό Τύπου»). «Αιφνίδιος» και µε «ασφυκτικές προθεσμίες» ο διαγωνισμός κατά την «Καθημερινή», προκηρύσσεται στις 8.2.2002 και μόλις ένα μήνα αργότερα, στις 8.3, ανοίγουν οι προσφορές. Λίγες μέρες αργότερα, γίνεται γνωστό ότι η Lamda έχει κάνει την καλύτερη προσφορά: 129 εκατ. ευρώ.

Η «Καθημερινή» µας προϊδεάζει για τη συνέχεια: «Οι εκτάσεις δεν διαθέτουν τον απαραίτητο συντελεστή δόμησης». «O ιδιώτης πρέπει να πιέσει την πολιτεία να προχωρήσει σε αλλαγή συντελεστή». Από το στόμα του ιδιώτη και στης Βασούλας το αυτί: στη Βουλή έρχεται τροπολογία της Βάσως Παπανδρέου σε νομοσχέδιο για τα… υδατορέµατα. Εκτοξεύει τον συντελεστή δόμησης στο 2 (από 1) για τα 43 στρέµµατα του εμπορικού κέντρου και µε διάφορα άλλα εφευρήματα η οικοδομήσιμη έκταση του εμπορικού κέντρου από 23.000 τ.µ. που ήταν στο νόμο Λαλιώτη φτάνει τα 85.000 τ.µ.!




Η σύμπτωση μεταξύ διαγωνισμού (τον οποίο κερδίζει η Lamda) και τροπολογίας δεν περνά απαρατήρητη στη Βουλή. Σχολιάζει ο… Μητσοτάκης: «Ενώ ο διαγωνισμός είναι σε εξέλιξη, δημιουργείται υπεραξίες δισ. και σκάνδαλο για το οποίο σε άλλες εποχές µια κυβέρνηση µε ευαισθησία θα είχε παραιτηθεί». Και συνεχίζει: «Όλα γίνονται εκ του πονηρού και καλύπτουν σκανδαλώδη συμφέροντα».

Τις ίδιες ημέρες, δύο γυναίκες στέλνουν δημοσίως δύο επιστολές στη Βουλή µε αντίθετο μεταξύ τους στόχο. Είναι η Γιάννα Αγγελοπούλου, πρόεδρος του Αθήνα 2004, και η Σοφία Σακοράφα, δημοτικός σύμβουλος Αμαρουσίου και µέλος της Κ.Ε. του ΠΑΣΟΚ. Η Σακοράφα κάνει έκκληση στους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να µην ψηφίσουν την τροπολογία, την οποία χαρακτηρίζει «έγκλημα» μιλώντας για «υλοποίηση σχεδιασμών πέρα από κάθε νομιμότητα, που μοναδικό σκοπό έχουν τη δημιουργία κερδών».

Μεταξύ των δύο συνεδριάσεων της Βουλής, επεμβαίνει και η Γιάννα. Υπογραμμίζει την «αναγκαιότητα του Χωριού Τύπου» και θεωρεί την «αλλαγή του συντελεστή δόμησης, απαραίτητη για την κατασκευή του». (Απαραίτητη για ποιον; Η αλλαγή του συντελεστή αφορούσε το… εµπορικό κέντρο και όχι τις κατοικίες των δημοσιογράφων).
Σύσσωµη η αντιπολίτευση αντιδρά – αλλά οι πιο βαριές κουβέντες ακούγονται από τους βουλευτές της… ΝΔ. Λέει ο… αντιεξουσιαστής Αλογοσκούφης: «Υποψιάζομαι ότι θα δημιουργηθούν υπεραξίες δις. Αν κάποιοι είχαν πληροφορίες για την αλλαγή του συντελεστή, ενδεχομένως να έκαναν άλλες προσφορές στο διαγωνισμό. […] Η Βουλή δεν μπορεί να μετατρέπεται σε πλυντήριο συμφερόντων». Και μετά έρχεται η ώρα της ψηφοφορίας: Οι βουλευτές της ΝΔ εγκρίνουν (!) τη διάταξη.




Είναι η ώρα για τον Δορίλαο να πάρει το δόρυ του! Τον Δορίλαο Κλαπάκη, αρχιτέκτονα και Μαρουσιώτη, που από χρόνια κυνηγά στη δικαιοσύνη όσους αυθαιρετούν στο Μαρούσι. Ακολουθούν δικαστικές μάχες – και ήττες για την πλευρά της Lamda. Αρχικά, ασφαλιστικά μέτρα που γίνονται δεκτά (04.06.2002) και διακόπτουν το έργο. Και τελικά, ένα χρόνο αργότερα (09.04.2003), η απόφαση 1528/2003 του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ), που είναι καταπέλτης: Η κατασκευή του έργου -λέει- παραβιάζει το άρθρο 24 του Συντάγματος και επιβαρύνει ανεπανόρθωτα το οικιστικό περιβάλλον. Η Ολοµέλεια ακυρώνει ομοφώνως τις σχετικές αποφάσεις υπουργών και κρίνει αντισυνταγματικό το νόμο Λαλιώτη. Το ανώτατο δικαστήριο της χώρας διατάζει να σταματήσει το έργο.

Και ενώ το ΣτΕ έχει αποφασίσει από το Φεβρουάριο (αλλά η απόφασή του δεν έχει δημοσιοποιηθεί), η Lamda φανερώνει τις προθέσεις της. Δημοσιεύματα γράφουν πως το έργο «µε ταχύτατους ρυθµούς υλοποιείται», «το εργοτάξιο δουλεύει σε διπλή βάρδια».

Ας λέει το ανώτατο δικαστήριο, όλα συνέχισαν σαν να µην υπήρχε η απόφαση του. Λέει ο δημοσιογράφος Τάσος Τέλλογλου στο βιβλίο του «Η Πόλη των Αγώνων»: «Στο διάστημα ενός µήνα, ο Δ. Κλαπάκης γράφει πέντε φορές στον διοικητή του Αστυνομικού Τμήματος Αμαρουσίου Χρήστο Σαπουνά και δύο φορές προς τους προϊσταμένους του, ζητώντας τους να εφαρμόσουν το νόμο». Παρά τα αιτήματα των κατοίκων αλλά και την παραγγελία της Εισαγγελίας, το τοπικό αστυνομικό τμήμα επικαλείται «οδηγία» υπηρεσίας του ΥΠΕΧΩΔΕ να µη σταματήσουν. Τα ΜΜΕ -ακόµα κι αυτά που είχαν αναφερθεί στην απόφαση- σιωπούν. Στο κρίσιμο μάλιστα διάστημα μετά την απόφαση του ΣτΕ και πριν το νέο νόµο Βενιζέλου, στις 16.12.2003, σκοτώνεται σε εργατικό ατύχημα στο εργοτάξιο ο Αλβανός εργάτης Νταλίπ Ντόκα.

Όταν είχε γίνει γνωστή η απόφαση του ΣτΕ, ο (συνταγματολόγος) Ευάγγελος Βενιζέλος δήλωσε πως «θα συµμορφωθούμε». Λίγους μήνες αργότερα, θα είναι αυτός που θα υφάνει τον νόμο 3207/2003 περί «Ολυμπιακής Προετοιμασίας», που θα νομιμοποιήσει το αυθαίρετο. Μειώνει τον σ.δ. από 2,0 σε 1,9 (!) αλλά επεκτείνει τη χρήση γραφείων και σε άλλο οικοδομικό τετράγωνο. Συνολικά επιτρέπει το χτίσιμο 121.000 τ.µ. στο «Χωριό» (Mall + κατοικίες)!




Ο νομοθέτης Βενιζέλος παίρνει αυτή τη φορά τα μέτρα του: ο νόμος έχει το χαρακτήρα οικοδομικής άδειας και έτσι δεν χρειάζονται υπουργικές αποφάσεις για την εφαρμογή του. «Αυτό έγινε» εξηγεί ο Δ. Κλαπάκης, «ώστε οι πολίτες να µην έχουν πού να προσφύγουν, αφού υπουργική απόφαση δεν υπήρχε και προσφυγή κατά νόµου δεν μπορεί να γίνει…».
Καθ’ όλη τη διάρκεια της περιπέτειας, ο Δορίλαος Κλαπάκης (που ανήκει στο ΠΑΣΟΚ) θα στείλει επιστολές στον πρωθυπουργό Κώστα Σηµίτη. Σε µία απ’ αυτές, γράφει: «Επανειλημμένως έχετε προτρέψει τους πολίτες να προσφεύγουν στη Δικαιοσύνη για µη νόμιμες ενέργειες µελών της κυβέρνησης. Τώρα, πιστός στα λόγια σας, θα πρέπει να δώσετε εντολή για εφαρμογή της δικαστικής απόφασης από τους υπεύθυνους υπουργούς, εκτός αν οι δικαστικές αποφάσεις εφαρμόζονται επιλεκτικά».

Το Μάρτιο του 2004, η ΝΔ γίνεται κυβέρνηση µε σημαία τον πόλεμο κατά της διαπλοκής. Ο Καραµανλής κατονομάζει τους περίφημους νταβατζήδες, αλλά σ’ αυτούς δεν συγκαταλέγεται ο Σπύρος Λάτσης. Η ΝΔ νομοθετεί το βασικό μέτοχο κατά επιχειρηματιών όπως ο Μπόμπολας και ο Κόκκαλης, αλλά για το Μall τσιμουδιά! Και όμως, ένα χρόνο νωρίτερα (04.02.2003) ο Κώστας Καραμανλής δεν μάσαγε τα λόγια του από το βήμα της Βουλής: «Ολυμπιακό Χωριό Τύπου: Περίπτωση αλλαγής όρων διαγωνισμού μετά το άνοιγμα των προσφορών. […] Δόθηκε δώρο µια υπεραξία της τάξεως των 145 δισεκατομμυρίων περίπου στον ανάδοχο του έργου στο Μαρούσι. Το θυμάστε;»

Ο ίδιος πάντως το ξέχασε, γιατί η κυβέρνησή του συνέχισε όπως οι προηγούμενοι. Ίσως ρόλο να παίζει και η προαναγγελθείσα συνάντηση του πρωθυπουργού µε τον Σπύρο Λάτση µε θέμα ακριβώς το Mall, σύμφωνα µε την εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», την άνοιξη του 2005. «Ο Λάτσης δεν ζητά, απαιτεί» γράφει η εφημερίδα. Επί των ημερών ΝΔ, το έργο ολοκληρώνεται και λειτουργεί. Μετά τους µάγους του συντελεστή δόμησης Λαλιώτη, Βασούλα, Βενιζέλο, οι μαθητευόμενοι μάγοι της ΝΔ: ο Πάνος Παναγιωτόπουλος, που ενώ είναι ο εποπτεύων του ΟΕΚ αφήνει το σκάνδαλο να συνεχίζεται. Ο Προκόπης Παυλόπουλος, που φτιάχνει τον νόµο 3392/2005 µε τον οποίο ο εποπτεύων υπουργός του ΟΕΚ (ο… Παναγιωτόπουλος) απαλλάσσεται από την ευθύνη της παραχώρησης της έκτασης στη Lamda (βλ. προηγούμενη σελίδα, ένθετο ΟΕΚ).




Το Mall εγκαινιάζεται στις 25.11.2005. Ο υπουργός Ανάπτυξης Δημήτρης Σιούφας κόβει την κορδέλα. Είναι ο ίδιος που παλιότερα τηλεφωνούσε σε συμβούλους του Μαρουσίου να τους συγχαρεί για την αντίστασή τους. Τώρα αποκαλεί το έργο «κούκλα», αγνοώντας προφανώς πως πολλά από τα καταστήματα του Mall λειτουργούν χωρίς άδεια….

Όλη η υπόθεση του Mall χτίστηκε πάνω σε µία πρόφαση: στην ανάγκη φιλοξενίας των ξένων δημοσιογράφων στο Μαρούσι. Αρχικά, το «Χωριό Τύπου» θα φιλοξενούσε 5.585 δημοσιογράφους. Το Νοέμβριο του 2001, στο έντυπο του δημάρχου Αμαρουσίου (Το Μαρούσι προς το 2004), οι δημοσιογράφοι μειώνονται σε 5.000. Όταν πλέον υπογράφεται η σύµβαση µε τον «Αθήνα 2004», οι δημοσιογράφοι πέφτουν τελικά στους 1.600!

Όσο οι δημοσιογράφοι μειώνονταν, τόσο τα τετραγωνικά του Μall αυξάνονταν! Ξεκινούν από 0 τ.µ (αφού ο Αθήνα 2004 και η ΔΟΕ δεν απαίτησαν κανένα εµπορικό κέντρο), γίνονται 23.000 µε το νόμο Λαλιώτη και φτάνουμε στα 85.000 τ.µ. των νόμων Παπανδρέου και Βενιζέλου. Τελικά, το Mall επισήμως καταλαμβάνει 58.500 τ.µ. (και 90.000 τ.µ. υπόγεια). Ζητήσαμε από πολιτικούς μηχανικούς να “μετρήσουν” τα πραγματικά τετραγωνικά του Mall, και τα βγάζουν όχι 58.500 αλλά πάνω από 120.000!

Τελικά, στους Ολυμπιακούς δεν τηρήθηκε ούτε το πρόσχημα των 1.600 δημοσιογράφων! Στελέχη του Αθήνα 2004 λένε of the record πως το «Maroussi 1 Media Village» λειτούργησε… λιγάκι. Σύμφωνα µε την κ. Φιλίτσα Δασκαλάκη, δ/ντρια τοµέα ολυµπιακών χωριών, στα χωριά τύπου στο Μαρούσι φιλοξενήθηκαν 1.400 δημοσιογράφοι και 100 στο ΙΑΣΩ». Ωστόσο, η Σοφία Σακοράφα παραθέτει περιπτώσεις ξένων δημοσιογράφων που τελικά διέµειναν αλλού. Στο site της αμερικανικής εφημερίδας «Houston Chronicle», διαβάσαμε πως συντάκτες της «Boston Globe» (µεγάλης αµερικανικής εφηµερίδας) «ειδοποιήθηκαν να μείνουν στο μαιευτήριο ΙΑΣΩ επειδή το Maroussi Media Village δεν ήταν έτοιμο». «Φοβάμαι» λέει ο δημοσιογράφος Τζον Πίτερς -µε σαφή, είναι η αλήθεια, τάση υπερβολής- «µη µπουν μέσα οι νοσοκόμες να µου κάνουν καμία ένεση…»


Η Σοφία Σακοράφα, δημοτική σύμβουλος Αμαρουσίου και µέλος της Κ.Ε. του ΠΑΣΟΚ, είναι η μοναδική Ελληνίδα (ή Έλληνας) πολιτικός που σήκωσε φωνή μπροστά στο «έγκλημα» όπως το χαρακτήρισε η ίδια, του Mall. Τελικά πλήρωσε τη στάση της πολλαπλώς. Ιδού πώς ένα δημόσιο πρόσωπο τόσο θετικά αποτυπωμένο στη συνείδηση του κόσμου μπορεί να σβηστεί από τον πολιτικό χάρτη της χώρας. Για δύο χρόνια, τα ΜΜΕ (τα τοπικά και τα πανελλήνια) την έκοψαν. Ακόμα και κουτσομπολίστικα έντυπα επιστρατεύθηκαν µε δημοσιεύματα για την προσωπική της ζωή. Και όταν έφτασαν οι εκλογές του 2004, το ΠΑΣΟΚ την έκοψε αναιτιολόγητα από τις λίστες. Με προσωπικό βέτο του τότε πρωθυπουργού Κώστα Σηµίτη…

Αν η Σακοράφα ρίχνει ακόντιο, ο Δορίλαος κρατάει δόρυ – δικαστικό. Ο Δορίλαος Κλαπάκης είναι ο άνθρωπος που είχε τα κότσια να ξεκινήσει και να υπογράψει τις προσφυγές στη δικαιοσύνη εναντίον του δημάρχου Τζανίκου και της Lamda. Αλλά και πολλών άλλων, ακόμα και των αστυνομικών που δεν τήρησαν την απόφαση του ΣτΕ. Αρχιτέκτων, πατέρας 4 παιδιών, παππούς. Όσο μιλάµε, ασχολείται ταυτόχρονα µε την εγγονή του που κάνει τα µαθήµατά της, ενώ δικαιολογείται και στη γυναίκα του στο τηλέφωνο επειδή ακόμα δεν ψώνισε από τη λαϊκή. «Εμείς απλώς τηρούμε τους νόμους. Ας τους τηρήσει κι ο Λάτσης, κι ας φτιάξει ό,τι θέλει. Υπάρχει μια παρέα νέων δικηγόρων στο Μαρούσι που δεν αφήνει τίποτε να περάσει έτσι». Δίνει ραντεβού στην εκδίκαση της προσφυγής κατά του Mall στο ΣτΕ και τον ρωτάω τι νόημα έχουν όλ’ αυτά, αφού το Mall ήδη λειτουργεί: «Το πρόβλημα δεν είναι το παράνομο τσιμέντο. Είναι θέμα αξιοπρέπειας του καθενός µας. Αυτό που διακυβεύεται είναι η υπόσταση του ελληνικού κράτους».




Πού είναι το πάρκο, οέο; Στην ανακοίνωση για την ανάληψη του Χωριού Τύπου (9.5.2002), η Lamda είχε αναλάβει δύο δεσµεύσεις:
(α) “Κέντρο πολλαπλών εμπορικών, ψυχαγωγικών και πολιτιστικών δραστηριοτήτων για την εξυπηρέτηση των δημοσιογράφων που θα καταλύσουν στο «Χωριό Τύπου»”. Στους Ολυμπιακούς, το υπό ανέγερση εμπορικό κέντρο καλύφθηκε µε πάνελ, ώστε να µη φαίνεται το εργοτάξιο (η τρύπα, όπως έλεγαν οι Μαρουσιώτες), και φυσικά ούτε κατά διάνοια εξυπηρέτησε «ολυμπιακές χρήσεις».
(β) “Ενιαίο πάρκο 80 στρεμμάτων που δημιουργείται εξ ολοκλήρου και διαμορφώνει «πνεύμονα πρασίνου» (ανακοίνωση Lamda, 9.5.2002). Στο site της Lamda Olympia Village το πάρκο παρουσιάζεται στα διαγράμματα σαν να έχει γίνει. Πού είναι το πάρκο, ο-έ-ο; Αρκεί µια βόλτα στην περιοχή για να δει κανείς πως “το πάρκο” δεν είναι παρά πάρκινγκ για λεωφορεία, όπως άλλωστε φαίνεται και στον επίσημο χάρτη του Αθήνα 2004!

7 πράγματα για το Mall που δεν λέει κανείς + 1 που λένε όλοι

1. Κανένα από τα μαγαζιά εστίασης και τα σινεμά στο Mall, σύμφωνα µε τον Δ. Κλαπάκη, δεν έχει άδεια λειτουργίας από την αρμόδια επιτροπή της Νομαρχίας. Κανένα, δηλαδή, δεν έχει ελεγχθεί για θέματα υγιεινής, ασφάλειας, πυρασφάλειας κ.λπ.
2. Ο ΟΕΚ δεν έχει μεταβιβάσει την έκταση πάνω στην οποία χτίστηκε το Μall. Δηλαδή, το Mall λειτουργεί χωρίς τίτλους ιδιοκτησίας.
3. Αρχικά η Lamda είχε δεσμευτεί να κατασκευάσει γραφεία 13.000 τ.µ. για τον ΟΕΚ . Tα γραφεία δεν κατασκευάστηκαν ποτέ, η σύβαση µε τον ΟΕΚ άλλαξε και τελικά συμφωνήθηκε ο ΟΕΚ να πληρωθεί σε μετρητά – τα οποίο δεν έχουν καταβληθεί!
4. H Lamda κέρδισε τον διαγωνισμό για το «Χωριό Τύπου» αλλά ακόμα δεν έχει καταβάλει παρά μικρό μέρος του τμήματος στο Δήμο Αμαρουσίου. Η Lamda προτείνει στο Δήμο να τον αποπληρώσει σε είδος, παραχωρώντας του διαμερίσματα στον οικισμό Ήλιδα.
5. Το Μall δημιούργησε 2.500 θέσεις εργασίας (αλλά, σύμφωνα µε τη Σοφία Σακοράφα, εξαιτίας του χιλιάδες άλλες θέσεις χάθηκαν ή θα χαθούν στο Μαρούσι).
6. Σύµφωνα µε τον Πέτρο Κούκουζα της “Κίνησης Κόντρα Στον Καιρό”, «για το Μαρούσι, Mall σημαίνει 300.000 κυβικά μέτρα τσιμεντένιοι όγκοι σε πρώην ελεύθερους χώρους και 5.000 περισσότερες διελεύσεις αυτοκινήτων την ημέρα».
7. Εκδικάζεται στις 7 Μαρτίου 2006, µετά από 6 αναβολές, η προσφυγή στο ΣτΕ για το νόµο Βενιζέλου που νομιμοποίησε το Μall.
+1. Το Mall ζει και βασιλεύει.

Νίκος Λεοντόπουλος, περιοδικό Γαλέρα
Aristerock