Η ζωή, η προσωπικότητα και το άδοξο τέλος του 21χρονου φοιτητή Βαγγέλη Γιακουμάκη αποτέλεσε πηγή έμπνευσης, αφού εκτός από συγγράμματα και συγγραφικές απόπειρες, έγινε και ποίημα από τον σπουδαίο Μάνο Ελευθερίου, ο οποίος τρία χρόνια πριν από τον θάνατο του, το 2018, έγραψε ένα τραγούδι για εκείνον

Οι στίχοι πρόσφατα μελοποιήθηκαν από τον σπουδαίο Μίλτο Πασχαλίδη, ο οποίος μαζί με τον Γιώργο Νταλάρα ερμηνεύουν μέσα από την ψυχή τους και συγκινούν όλους εκείνους που έκλαψαν και πόνεσαν με την ιστορία του Βαγγέλη Γιακουμάκη.Ο Μάνος Ελευθερίου έγραψε το ποίημα, όταν πληροφορήθηκε, με συντριβή, τον άδικο θάνατο του Βαγγέλη Γιακουμάκη, που αυτοκτόνησε μην αντέχοντας τον εκφοβισμό.

Τότε επικοινώνησε με τον Μίλτο Πασχαλίδη και του το απήγγειλε, παρακινώντας τον να το μελοποιήσει. «Μόλις το είχε ολοκληρώσει και έτρεμε η φωνή του, είχε ακόμα την ταραχή της γέννας» σημειώνει ο τραγουδοποιός στο σημείωμα του δίσκου. Πέρασαν χρόνια μέχρι να μπορέσει ο Μίλτος Πασχαλίδης να «ξεκλειδώσει» τους στίχους και να τους μελοποιήσει.

“Ένας όμορφος άνθρωπος είναι πάντοτε δακτυλοδεικτούμενος από εκείνους που θαυμάζουν και από εκείνους που μπορούν και μισούν”.

Με αυτά τα λόγια, ο συγγραφέας και ποιητής, Μάνος Ελευθερίου, προσπάθησε να εξηγήσει την τραγική κατάληξη της υπόθεσης του Βαγγέλη Γιακουμάκη που είχε συγκλονίσει το πανελλήνιο. “Είτε αυτοκτόνησε το παιδί, είτε τον δολοφόνησαν, και τα δύο είναι φοβερά. Ουσιαστικά, τον δολοφόνησαν οι συμφοιτητές του που τον κορόιδευαν. Το πρόβλημα είναι ότι κανείς δεν αντέχει να είναι ο άλλος, ο διπλανός του, κάτι άλλο. Αυτό δεν μπορεί να μην το είχαν πάρει είδηση οι καθηγητές της σχολής”, είχε τονίσει στην εκπομπή της Αννίτας Πάνια.

Ο Μάνος Ελευθερίου είχε προσθέσει: “Το δημοτικό σχολείο είναι το βασικό και η οικογένεια. Η ευαισθησία και η ομορφιά αποτελούν στόχο. Ένας όμορφος άνθρωπος είναι πάντοτε δακτυλοδεικτούμενος από εκείνους που θαυμάζουν και από εκείνους που μπορούν και μισούν”.

Πώς είναι ο έρωτας γραμμένος στο πετσί μας.
Με γράμματα άραγε ή μαύρους αριθμούς;
Αίμα θηλάζει κι η Ελλάδα κι η ζωή μας
Και οι εχθροί είναι εραστές με εκβιασμούς.
Των δράκων γάλα πίνουν μόνο και φαρμάκι.
Κρίμα. Δεν γνώρισες τον Κώστα Καρυωτάκη.

Στους ουρανούς θ' αναγνωρίσουνε ποιος ήσουν.
Ξέρουν αυτοί. Το φωτοστέφανο χρυσό.
Φώτιζες νύχτες των ανθρώπων που θα ζήσουν
κι έχουν και θάνατο και φως μισό μισό.
Όχι τσεκούρι και μπαλτάς. Μήτε και σφαίρα.
Μ' ένα σουγιά που κόβει φλέβες στον αέρα.

Με του Μακμπέθ πήγες τις μάγισσες, κοντά τους
να βρεις πώς σμίγει το χρυσάφι με χαλκό
κυνηγημένος απ΄ το σώμα σου στους βάλτους
βρήκες ποιός δαίμονας ξορκίζει το κακό.
Δεν παραστάθηκαν Απόστολοι εκ περάτων
Κι ας πήραν όψη τα μυστήρια των πραγμάτων.

Τι συζητούσες στον Αγρό του Κεραμέως
στους κήπους του αίματος σαν μια σταλαγματιά.
Για στρατηλάτης δεν σου πήγαινε γενναίος
μήτε τσιράκι στων τραμπούκων τη στρατιά.
Ω επαρχία, επαρχία, όλα τα σφάζεις.
Τα μαχαιρώνεις και λυσσάς κι όλο σπαράζεις.

Ο Γκρέκο εδώ, ο Λόρκα εκεί. Ποιος θα κερδίσει;
Τους ξέρεις άραγε να ρίξεις μια ματιά;
Και τώρα ποιος από τους δυο θα ζωγραφίσει
την ομορφιά σου, σαν την άγρια νυχτιά.
Σ' άγγιξαν άραγε τα φίδια κι οι αράχνες.
Τι μυστικά σού είπε το φως μέσα στις πάχνες.

Αθώοι όλοι. Σε μια χώρα των αθώων.
Δεν σε γνωρίσαμε να πιούμε έναν καφέ,
δυο τρεις κουβέντες για τους άθλους των ηρώων
γι' αυτούς που ζούνε συντροφιά μ' έναν χαφιέ.
Λυσσούν να σ' εύρουν τα σκυλιά. Λυσσούν οι σκύλοι.
Κι η ομερτά στις καφετέριες καντήλι.

Πώς να σου γράψω, το λοιπόν, βιογραφία
αφού οι λέξεις μου είναι μόνο της βροχής.
Ποτέ το μπλε δεν το χωρά δικογραφία.
Θυμίζει σύλληψη κι εκτέλεση εποχής.
Είμαστε άρρωστοι βαριά από νοσταλγία.
Μας περιμένουν τα τσιγκέλια στα σφαγεία.