Το πραγματικό όνομά μου είναι Ευγενία Βραχνού. Γεννήθηκα στην Αθήνα κάπου κοντά στην πλατεία Αττικής, αλλά μεγάλωσα με τη γιαγιά μου στον Βύρωνα. Είμαι παιδί χωρισμένων γoνιών. Ο χωρισμός των δικών μου δεν ήταν καλός. Εμενα στην αρχή στη γιαγιά.Τη λάτρευα. Ημουν πέντε χρόνων όταν ο θείος μου με έβρισε: «Ανάθεμα τη μάνα σου που σε άφησε για τον γκόμενο».

Ο πατέρας ήταν κύριος, αλλά τα λόγια του αδερφού του στάθηκαν εγκληματικά. Ακόμη με τρώει εκείνη η απόρριψη κι ας επιστρατεύω τη λογική. Αυτό με επηρέασε πολύ, γιατί από δύο χρόνων μου απαγορευόταν να βλέπω τη μητέρα μου. Είχε βγει το διαζύγιο εις βάρος της και όποτε προσπάθησε να με δει, διαδραματίστηκαν σκηνές βαρβαρότητας και απείρου κάλλους. Αυτή η εικόνα, να την πετάνε έξω, ενώ ερχόταν για μένα, με στιγμάτισε πάρα πολύ.

Σε ηλικία οκτώ χρόνων ο πατέρας μου ξαναπαντρεύτηκε και μετακομίσαμε στο Μοσχάτο. Δεν ήταν η ζωή που ήθελα, αλλά μου επετράπη να βλέπω τη μητέρα μου μια φορά τον μήνα. Δεύτερη κόλαση ήταν η μητριά μου. Με έβαζε να κάνω βαριές δουλειές πριν φύγω για το σχολείο κι εγώ ήμουν παιδάκι. Μέχρι που στα δεκατέσσερα έκανα απόπειρα αυτοκτονίας, ήπια 50 κινίνια. Μετά από αυτό, ήρθε στο σπίτι η γιαγιά μου και βούτηξε από τα μαλλιά τη μητριά μου. Όλα αυτά ήταν σοκ. Μετά από αυτό, η στάση του πατέρα μου έγινε λίγο ελαστικότερη και την έβλεπα πιο συχνά.

Όταν με άκουσε να τραγουδάω ο δημοσιογράφος Γιώργος Κολοκοτρώνης, με πήγε στα ραδιοφωνικά «Κυριακάτικα Πρωινά» που έκανε ο Γιάννης Οικονομίδης με τον Μίμη Πλέσσα και τη Ρένα Ντορ. Ο Πλέσσας, αφού με άκουσε, μου είπε: «Αναμφισβήτητα έχεις αξία». Μου πρότεινε να περάσω ακρόαση για να με προσλάβουν στην Κρατική Ραδιοφωνία ως τραγουδίστρια. Κρυφά απ' τον πατέρα μου έκανα τα χαρτιά μου, γιατί ακόμα πήγαινα σχολείο. Μπήκα στην ορχήστρα του Μίμη Πλέσσα.

Κύλησαν οχτώ μήνες χωρίς να πάρει είδηση, μέχρι που ένα βράδυ γυρνώντας από το φροντιστήριο, βρήκα την πόρτα κλειδωμένη και μια βαλίτσα με τα πράγματά μου απ' έξω. Οπότε επίσημα πήγα στη μητέρα μου.




Πήγα όμως και στο ''Τζάκι'' της πλατείας Ριγίλλης αντικαθιστώντας τη Νάνα Μούσχουρη, όταν έφυγε για το μεγάλο βήμα στην Ευρώπη. Στο ''Τζάκι'' ήρθε ο Χιώτης με τη Λίντα και μου πρότειναν να συνεργαστούμε. Δέχτηκα. Όλοι μιλούσαν για την ''ουράνια φωνή''.

Ο πατέρας μου ήρθε να με δει με την ετεροθαλή αδερφή μου. Εργαζόταν στα πιεστήρια μιας εφημερίδας και άκουγε απ' τους κουτσομπόληδες δημοσιογράφους - που δεν ήξεραν ότι είναι μπαμπάς μου - πόσο βράχος ηθικής ήμουν. Μου είπε: ''Όσο μεγάλη και να γίνεις σε δόξα και σε ηλικία,να μάθεις να ζητάς συγγνώμη. Αυτό ήρθα σήμερα εγώ να ζητήσω, γιατί δεν ήξερα τι παιδί είχα κάνει.'

Την πρώτη φορά που διαγωνιζόταν τραγούδι μου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ο Δημήτρης Χορν, που ήταν μέλος της επιτροπής, ψήφισε «Τζένη Βάνου». Όταν η διευθύντρια του μουσικού προγράμματος του είπε «Τάκη, τραγούδια ψηφίζουμε», εκείνος απάντησε: «Μα, δεν έχετε καταλάβει ακόμα ότι τα επόμενα πενήντα χρόνια θα μας βασανίζει με τη φωνή της;».

Παντρεύτηκα το 1964. Έκανα τον γιο μου και φύγαμε οικογενειακώς το 1969 για την Αμερική. Αλλά τη ζωή της Αμερικής δεν την άντεχα. Έμεινα και έγκυος στην κόρη μου και είπα: «Σκοτώστε με, αλλά δεν γίνεται να μείνω». Έκτοτε, έχω πάει εννέα φορές να δουλέψω, αλλά πάντα με την προοπτική να επιστρέψω. Με το που επέστρεψα το 1971, χώρισα με τον άντρα μου κι έμεινα με δυο παιδιά και χωρίς καμιά βοήθεια. Του πλήρωνα και τα χρέη, για να μην έχουν τα παιδιά μου πατέρα στη φυλακή.




Δυστυχώς, ήμουν απ’ τις γυναίκες που κακοποιήθηκαν πάρα πολύ στον γάμο τους. Απ’ τον φόβο μου δεν έβλεπα τι γινόταν γύρω μου. Δεν έκρυψε ποτέ ότι ο άντρας μου με χτυπούσε. Προτίμησα να δημοσιοποιήσω το πρόβλημά μου, προτρέποντας κατ’ αυτό τον τρόπο και άλλες γυναίκες να μη φοβούνται και να ζητήσουν βοήθεια, σε περίπτωση που τους συνέβαινε κάτι αντίστοιχο.

Άνεργη και χωρίς εταιρεία, βλέπω τον Βοσκόπουλο στον δρόμο και του λέω τα χάλια μου. Με παίρνει στη Minos και μου γράφει δυο λαϊκά, το: «Αγόρι μου» και το «Σε παρακαλώ, σήκω και φύγε». Εκεί χτύπησα φλέβα χρυσού στην κυριολεξία, παρόλο που προερχόμουν απ’ το «ελαφρύ». Τότε είναι που με τον Πλέσσα κάνω το «Σε βλέπω στο ποτήρι μου» και το 1984 παίρνω χρυσό δίσκο με το «Τρένο της ζωής» του Μουσαφίρη.

Στη Minos έμεινα από το 1972 μέχρι το 1988, οπότε σταμάτησα να έχω τη δημοτικότητα που είχα. Άρχισα να εμφανίζομαι σε δεύτερα μαγαζιά, γιατί έπρεπε να βγάλω το μεροκάματο. Στην αγωνία μου να εξασφαλίσω δουλειά, υπέγραφα μ’ όποιον ερχόταν πρώτος. Και πάντα με λίγα λεφτά. Μετά έπεφταν άλλες πέντε προτάσεις. Αυτό με πίκρανε, τις νύχτες δεν κοιμόμουν, περπατούσα μέσα στο σπίτι, τρελαινόμουν, αλλά στο τέλος το κατάπια. «Δεν πειράζει», έλεγα μέσα μου, «ξέρεις ποια είσαι». Σεβάστηκα και αγάπησα τον εαυτό μου πάντα ένα σκαλοπάτι πιο κάτω. Δεν εκτίμησα τη χρυσόσκονη που μ’ έλουσε ο Θεός.




Αποφάσισα,με τις οικονομίες που είχα μαζέψει μια ολόκληρη ζωή, να ανοίξω ένα μίνι μάρκετ,το 2010 στη Ν.Σμύρνη,προκειμένου να ζήσω αξιοπρεπώς η ίδια και τα παιδιά μου. Η οικονομική κρίση ήρθε για να μετατρέψει αυτή την επιτυχία σε εφιάλτη. Κήρυξα πτώχευση! Δεν βγήκα, όμως, σε κανένα κανάλι να κλαίγομαι! Νομίζω ότι μέσα στο σπίτι μου αντιμετώπισα ό,τι αντιμετώπισα, με μεγάλη αξιοπρέπεια. Δεν θέλησα να γίνω ρεντίκολο. Μετανιώνω που δεν έκανα λεφτά, γιατί στην ηλικία μου τώρα, η μόνη μου προοπτική πια είναι να κάνω αύριο καλύτερο μουσακά και να ψωνίσω κάτι στο εγγόνι μου. Κι όταν δεν έχω, τότε μουντζώνω τον εαυτό μου. Αλλά και τώρα να ξεκινούσα, πάλι τα ίδια λάθη θα έκανα.

Ο Ζαμπέτας κάποτε είχε πει «Μη στέκεστε στον λυγμό της, είναι αντράκι». Αντράκι γιατί ξεπέρασα τα δύσκολα, απόρριψη και κακοποίηση. Ομως, οτιδήποτε κι αν περνούσα, έπαιρνα το αυτοκίνητό μου, έβαζα την αγαπημένη μου κασέτα κι οδηγούσα κλαίγοντας ώς το Σούνιο, μονολογώντας: «Εμένα δεν θα με αφήσει ο Θεός». «Αύριο θα έρθει μια καινούργια ημέρα». Η πίστη είναι βάλσαμο.

" Έφυγε" νικημένη από τον καρκίνο στις 5/2/2014...

Αποσπάσματα από:
m.lifo gr "Χρήστος Παρίδης"
athensmagazine.gr "Νίκος Νικόλιζας"