Οι λέξεις είναι φτωχές, όταν προσπαθείς να περιγράψεις τον Θάνο Ανεστόπουλο. Μέσα στη «μικρή» ζωή του κατάφερε να ζήσει χίλιες ζωές. Αυθεντικός ροκ τραγουδιστής και τραγουδοποιός, και ίσως, ένα από τα πιο σημαντικά κεφάλαια της ελληνικής μουσικής σκηνής. Στιχουργός, συνθέτης και λάτρης της ποίησης, κατάφερε μέσα από τη μουσική του να γνωρίσει στους ακροατές του, σπουδαία ελληνικά και ξένα ποιήματα, μελοποιημένα από τον ίδιο...

(Θε μου μεγάλη μάζωξη) και φέρετε λαγούτα
απόψε γάμος θα γενεί παράξενος στον Κρούστα
—
Αντρόγυνο στολίζουμε και θέλετε λυράρη
γιατί ήσπασα τη λύρα μου, μαζί με το δοξάρι

Η 15η Φεβρουαρίου είναι μια ιδιαίτερη ημέρα όπου ολόκληρος ο πλανήτης υποκλίνεται στους σύγχρονους ήρωες, τα παιδιά τα οποία μάχονται μέρα και νύχτα με τον παιδικό καρκίνο.

Κάθε χρόνο, πάνω από 150.000 παιδιά σε όλον τον κόσμο διαγιγνώσκονται με καρκίνο, ενώ σε ό,τι αφορά στην Ελλάδα υπολογίζονται στα 280-300. Αυτό καθιστά τον καρκίνο στην πρώτη αιτία θανάτου παιδιών στις αναπτυσσόμενες χώρες, και τη δεύτερη στις αναπτυγμένες.

Οταν συναντιούνται τυχαία δύο άγνωστοι στον δρόμο, έλεγε ο Ερβιν Γκόφμαν (αμερικανός κοινωνιολόγος των ηθών της καθημερινής ζωής), αυτό που ακούγεται συχνότερα να βγαίνει από το στόμα τους είναι «καλημέρα» και «συγγνώμη». Και συμπλήρωνε: Αυτά τα «καλημέρα» και τα «συγγνώμη» πρέπει να τα λάβουμε σοβαρά υπόψη και να τα μελετήσουμε, αν θέλουμε να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί μια κοινωνία.

Τον γνώρισα στα τέλη του ΄90, είχε πάρει το περίπτερο έξω από το σχολείο στην Δωδεκανήσου, πρέπει να ήταν ήτανε περίπου 35 χρονών τότε. Κώστας Γιαννουσάς, χημικός τροφίμων, κάτοικος Καλλιθέας. Αλκοολικός, φίλος με απίστευτες μουσικές γνώσεις, γνώρισα τους Bauhaus, τα σκοτεινά του Bowie και τα διάφανα Κρίνα. Με την γυναίκα του Θάνου τα λέγαμε στο chat χρόνια πριν, δεν έχει να κάνει…

O χαρισματικός ζωγράφος με τα φουντωτά μαλλιά, Ρόμπερτ Νόρμαν Ρος, γεννήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 1942 στην Φλόριντα. Στην ηλικία των 17 παράτησε το σχολείο και αποφάσισε να ακολουθήσει στρατιωτική καριέρα. Κατετάγη στην πολεμική αεροπορία και μετατέθηκε στην Αλάσκα, όπου ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με την τέχνη της ζωγραφικής.

Στη διαδρομή ενός δημοσιογράφου υπάρχουν στιγμές, χαραγμένες ανεξίτηλα στη μνήμη του. Σκληρές εικόνες, τρομαγμένοι άνθρωποι, πόνος. Και αυτός, πρέπει να παραμείνει ψύχραιμος, απαθής με αυτοκυριαρχία, παραμερίζοντας τα συναισθήματα του, για να μπορέσει να μεταφέρει στην κοινή γνώμη-όπως έχει υποχρέωση-αντικειμενικά το μέγεθος της τραγωδίας που ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια του…

Ο Στέφανος δεν ήταν ο τύπος του πίνω-ένα-ποτήρι-και-φεύγω. Για να είμαστε ειλικρινείς έπινε του θανατά. Στα μπαρ όπου μπεκρούλιαζε έλεγε ότι είναι συγγραφέας, για να έχει μια δικαιολογία. Είναι, βλέπεις, πιο αποδεκτό για έναν συγγραφέα να είναι αλκοολικός, παρά για έναν δάσκαλο. Γι’ αυτό ξεκινούσε και τους παραμύθιαζε, τον μπάρμαν και τους θαμώνες, για όλα εκείνα τα βιβλία που πρόκειται να γράψει.

Οφείλω να ομολογήσω ότι βρίσκω την τηλεόραση πολύ εκπαιδευτική. Όποτε κάποιος τη θέτει σε λειτουργία, πάω στη βιβλιοθήκη και διαβάζω ένα καλό βιβλίο.

Άμα δεις ένα πυρηνικό πόλεμο είναι σαν να τους έχεις δει όλους.

Cartoon που απεικονίζει το καταστροφικό πέρασμα του ανθρώπου από τον πλανήτη και τις συνέπειες του. Όχι, δεν έχει happy end...