Πολλά τραγούδια εμπνεύστηκαν μετά από ένα τραγικό γεγονός. Πολλά τραγούδια κρύβουν στους στίχους τους ιστορίες βγαλμένες μέσα από τη ζωή. Ένα από αυτά είναι το “Tears in heaven” του Βρετανού κιθαρίστα, συνθέτη και τραγουδιστή Eric Clapton.

Οταν σήμερα λέμε “Το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας”, εννοούμε το ορχηστρικό κομμάτι του Μάνου Λοΐζου, μια μουσική που σχεδόν μισό αιώνα τώρα έχει αγγίξει τις καρδιές γενεών Ελλήνων, έχει παιχτεί από αμέτρητα χέρια κι έχει εκφράσει το πάθος, το βάσανο και τη μαγκιά του ζεϊμπέκικου.

Όταν στα δεκαεφτά μου χρόνια συνειδητοποίησα ότι μπορώ να συνθέσω μια δική μου μελωδία, έγραψα το πρώτο μου τραγούδι. Θυμάμαι όμως ότι το πρώτο μου τραγούδι, φανταζόμουνα να το τραγουδάει ο Στέλιος Καζαντζίδης. Δεν ξέρω πώς μου προέκυψε αυτό. Ίσως επειδή από μικρό παιδί λάτρευα τη φωνή του ή ίσως ακόμη επειδή τα τραγούδια του αντιπροσώπευαν την κοινωνική μου τάξη.

Το συγκεκριμένο τραγούδι κυκλοφόρησε το 1972 και περιλαμβάνεται στο μουσικό άλμπουμ, “Βρώμικο ψωμί” σε στίχο μουσική και ερμηνεία Διονύση Σαββόπουλου. Στην πρώτη εκτέλεση, το κρουστό έγχορδο είναι το κανονάκι, και το παίζει ο Αριστείδης Μόσχος. Στην ηλεκτρική κιθάρα παίζει ο Θεολόγος Στρατηγός και ο Βαγγέλης Γερμανός παίζει ακομπανιαμέντο ακουστική κιθάρα.

Το Γυρίζω τις Πλάτες μου στο Μέλλον, γράφτηκε, δηλαδή απομνημονεύτηκε, περιμένοντας το ασανσέρ και ανεβαίνοντας στον όροφο του σπιτιού μιας φίλης που με φιλοξενούσε, όταν ερχόμουνα στην Αθήνα. Είχε ήδη αρχίσει η ιδιωτική ραδιοφωνία (αρχές νομίζω του 1988) σε εποχές σκανδάλων και πολιτικών ανακατατάξεων και στα μικρόφωνά της, παρήλαυναν καθημερινά, πολιτικοί και «ρήτορες» κάθε είδους. Αγαπημένη τους αναφορά το... μέλλον.

Τρανς, ναρκωτικά, ανδρική πορνεία και στοματικός έρωτας. Αυτά είναι τα θέματα στα οποία αναφέρεται το θρυλικό τραγούδι «Walk on the Wild side» του Λου Ριντ που κυκλοφόρησε το 1972. Το τραγούδι έγινε ύμνος των ανθρώπων της νυχτερινής ζωής στη Νέα Υόρκη που καλούσαν τους περαστικούς να «περπατήσουν μαζί τους στην άγρια πλευρά του δρόμου»....