Ένα τραγούδι αφιερωμένο στην μνήμη του Αλέξη Γρηγορόπουλου που έπεσε νεκρός σε ένα στενό στα Εξάρχεια από τα πυρά αστυνομικού τον Δεκέμβριο του 2008.

Στίχοι - Μουσική - Ερμηνεία : Γιώργος Μπάϊλας

Κάποτε υπήρχε ένα χωριό που αντιστάθηκε. Αμέσως μετά την ολοκληρωτική καταστροφή του το 1944, πήρε φόρα και μπήκε ξανά στη ζωή με ταχύτητα φωτός. Μαύρα μαντήλια, μαύρα τσεμπέρια και ένα σχολειό, το Σταυράκειο Γυμνάσιο, που χτίστηκε σχεδόν πάνω στα ερείπια του πολέμου, διαμόρφωσαν τη νέα ταυτότητα των ανθρώπων που ζούσαν εδώ: Εργατικότητα, αλληλεγγύη, φιλομάθεια, αισιοδοξία, φιλοξενία, ευγένεια και γλέντι.

Μία επιδημία έχει πλήξει την ανθρωπότητα. Οι άνθρωποι απ' άκρη σε άκρη της γης κοιμούνται και κανείς δεν ξέρει πότε θα ξυπνήσουν. Ελάχιστοι είναι αυτοί που δεν μολύνθηκαν. Ανάμεσα τους και ένα αγόρι που ερωτεύτηκε ένα κορίτσι ακριβώς πριν το ξέσπασμα της επιδημίας.

Πείνασα πολύ κι εγώ και η οικογένειά μου. Πολλά χρόνια. Γεννήθηκα στο Νέο Φάληρο, το 1927. Για μια 20ετία η φτώχεια ήταν πολύ μεγάλη. Στην αρχή, με τη γυναίκα μου, μέναμε σε ένα δωμάτιο. Απέκτησα δυο γιους, τον Βασίλη, και τον Χάρη. Από τον Βασίλη έχω δύο εγγόνια που λατρεύω. Την Αγγελική και τον Θανασάκο.

Σε ένα μπαλκόνι ενός διαμερίσματος στο Μπομπινί, κοντά στο Παρίσι, ένα απόγευμα του 1959, ο Ρενέ Γκοσινί και ο Αλμπέρ Ουντερζό αναζητούσαν απελπισμένα μια ιδέα για ένα κόμικ. Έπρεπε να είναι πρωτότυπο, εμπνευσμένο από τη γαλλική κουλτούρα και έπρεπε να έχει ολοκληρωθεί σε μόλις τρεις μήνες για να προλάβει να μπει στο πρώτο τεύχος ενός νέου περιοδικού, του Pilote. Ψάχνοντας στα στενά και τα υπόγεια της ιστορίας της Γαλλίας, κατέληξαν σε μια ιδέα γεμάτη πολλές υποσχέσεις — την ιστορία των Γαλατών.

19 Σεπτεμβρίου 1970 στην πλατεία Ματεότι της Γένοβα, ο έλληνας φοιτητής Κώστας Γεωργάκης αυτοπυρπολείται μπροστά από το δικαστικό μέγαρο, διαμαρτυρόμενος για την δικτατορία στην Ελλάδα. Τα τελευταία του λόγια ήταν «Ζήτω η Ελεύθερη Ελλάδα».

Έλα, Τζον! Είμαι σίγουρος ότι μπορείς να σκεφτείς και καλύτερα». Η ιστορία δικαίωσε τον αρχικό δισταγμό του Μικ Τζάγκερ στα πρώτα σχέδια που του έδειξε ο 24χρονος Τζον Πάσε, μεταπτυχιακός φοιτητής στο Royal College of Art του Λονδίνου.

Ξαπλωµένος εδώ και καιρό στο κρεβάτι σε στάση απόλυτης απραξίας. Ολόκληρο το σώµα µου υπακούει στους νόµους της βαρύτητας, τα άκρα µου είναι άκαµπτα και βαριά, σάµπως δεν αποτελούν µέλη ενός ενιαίου συνόλου µα προσκολλήθηκαν πάνω µου µε το στανιό. Μοιάζουν µε τον φονικό ιό που βρίσκεται εκεί έξω ανεξέλεγκτος, φτιάχνει στελέχη και µετοικεί πάνω σε ξένα κορµιά ώσπου τα κάνει ολότελα δικά του...

Παντού είχε συγκεκριμένη θέση στο σπίτι. Στο σαλόνι συγκεκριμένη θέση, στην κουζίνα συγκεκριμένη θέση, στο τραπέζι του κήπου επίσης...

Έχεις δίκιο πρώτα απ’ όλα, δεν είμαστε ίδιοι. Λογικό το βρίσκω, κομματάκι δύσκολο να συμφωνούμε όλοι σε όλα, δε νομίζεις? Εγώ ας πούμε είμαι παναθηναϊκός, δεν μου αρέσουν οι σταφίδες στα γεμιστά, δε βρίσκω την Monica Belucci γυναικάρα (αλήθεια) και δεν ακούω Ελληνικά «σκυλάδικα». Δεν ξέρω ούτε ένα τραγούδι του Παντελίδη. Γεγονός, στο τσακ μπαμ διαφέρουν τα γούστα μας. Καμινιώτης εγώ, από άλλη περιοχή εσύ, σε άλλα μαγαζιά πηγαίναμε, σε άλλα σχολεία, άλλους φίλους και παρέες έχουμε. Άλλα ήθη, άλλα έθιμα που λένε στο χωριό μου.