Δώδεκα χρόνια μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου και τριάντα χρόνια από το θάνατο του Παύλου Σιδηρόπουλου, το σύνθημα «η φαντασία στην εξουσία» των φοιτητών του γαλλικού Μάη, παραμένει επίκαιρο.

Πριν από λίγο καιρό, είδαμε και φωτογραφήσαμε ένα απορριμματοφόρο να μαζεύει έναν μπλε κάδο ανακύκλωσης και έναν πράσινο κάδο μαζί! Με αφορμή αυτό το κάθε άλλο παρά μεμονωμένο περιστατικό, ας πούμε μερικά πράγματα για το πώς (δεν) γίνεται η ανακύκλωση στη χώρα μας.

Το άψυχο σώμα της Ελένης Τοπαλούδη βρέθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2018, από κλιμάκιο του Λιμενικού στη Λίνδο. Το προηγούμενο βράδυ οι Μανώλης Κούκουρας και Αλέξανδρος Λουτσάϊ ζήτησαν από την φοιτήτρια να συνευρεθούν ερωτικά στο σπίτι του ενός εκ των δύο. Η ίδια ακολούθησε τους δύο άντρες, αλλά αρνήθηκε οποιαδήποτε σεξουαλική επαφή, κάτι που οδήγησε σε βίαιη αντίδραση των δραστών.

Μου είχε δώσει στίχους ο Διονύσης Τζεφρώνης και προσπαθούσα στο σπίτι να φτιάξω το τραγούδι ''Σταλιά - Σταλιά''. Δε μπορούσα. Είχα κάτι εισιτήρια φρη – ουάν και λέω να πάω να αλλάξω αέρα, να ηρεμήσω, να ξεχαστώ, και φεύγω και πάω στο Λονδίνο.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην εργατική συνοικία της Λαγκάδας. Έζησα τη γειτονιά της «συνοικίας το όνειρο», με ντόπιους και πρόσφυγες, καφενέδες, μανάβικα, χασαπιά, φούρνους κι άλλα μικρομάγαζα, οικογένειες και παιδιά.

Πάει για βροχή… να θυμηθώ να μαζέψω τη μπουγάδα. Καλά που δεν έκανα τα τζάμια, τσάμπα κόπος. Μετά τη βροχή σίγουρα πρέπει να γίνουν. Βροχή… να θυμηθώ να γράψω κάτι για τη βροχή… τους αρέσει η βροχή.

Πήρα την μεγάλη απόφαση να ανέβω τα σκαλιά της εκκλησίας όταν ήμουν περίπου 40 ετών. Μέχρι τότε ,κοιμόμουν όταν νύσταζα, έτρωγα όταν πεινούσα, γυρνούσα σπίτι όταν δεν μπορούσα να πάω πουθενά αλλού. Έχω πιει, έχω καπνίσει και έχω κοιμηθεί σε άπειρα σπίτια. Κάποια στιγμή είπα ,αυτήν τη γυναίκα τη γουστάρω και θέλω να μείνω μαζί της. Αυτό ήταν όλο.

Δεν έχει να κάνει με τη μάσκα φίλε μου. Ανέκαθεν δεν είχε. Είναι που δεν γουστάρουνε απλά να ακούνε τους ειδικούς. Αυτούς που έχουν τη γνώση. Και δεν τους γουστάρουνε όχι τώρα τελευταία αλλά ανέκαθεν. Δεν τους θέλουμε βρε αδερφέ...

Ένα συγκινητικό animation για τη δυσκολία του να είναι κανείς παιδί, να μεγαλώνει και να καταπιέζει τον πραγματικό του εαυτό, προσπαθώντας να προσαρμοστεί στις κοινωνικές επιταγές και την ομοιομορφία που επιβάλουν τα σχολικά περιβάλλοντα.

Υπήρξε μια από τις πλέον αναγνωρίσιμες και αγαπητές φιγούρες του ελληνικού σινεμά και θεάτρου. Ο Τάκης Χαλάς γεννήθηκε με νανισμό, αλλά αποδείχθηκε ένας γίγας στην ζωή του, χρησιμοποιώντας κάθε εμπόδιο σαν όπλο, στην προσπάθειά του για επιβίωση.