Η ιστορία αληθινή. Ο Κ. και η Α. ήταν ένα ακόμα ζευγάρι. Κάπου τον Αύγουστο του 2011 ο Κ. στήνει για 45′ την Α. στο πρώτο τους ραντεβού. Ήταν, ίσως, το ένα και μοναδικό ραντεβού που κατάφεραν να ζήσουν μέσα στα επτά χρόνια της γνωριμίας τους...

1η εßδοµάδα. Σήµερα είµαι ηλικίας µιας εßδοµάδας.Τι χαρά να είµαι µέρος αυτού του Κόσµου…

1 µηνός. Η µαµά µου µε φροντίζει πάρα πολύ καλά. Είναι µια εξαιρετική µητέρα.

Αυτό είναι ένα κείμενο που κανείς δεν θέλει να διαβάσει. Αλλά έπρεπε να το γράψω, κι ας άργησα. Μην αρχίσεις να διαμαρτύρεσαι καν. Ξέρεις πόσες φορές έχω ακούσει «μην μου πεις πάλι για φεμινισμό/ σεξισμό»; (Το ερώτημα είναι ρητορικό. Αλλά είναι πολλές). Τι να κάνω, απ’ όλα αυτά για τα οποία αξίζει να παλέψεις, εγώ τάχθηκα σ’ αυτό.

Αγριοκοίταξε τον υπάλληλο με βλέμμα φονικό, έπνιξε μια βαριά βλαστήμια, πήρε τα ρέστα και πάτησε γκάζι. Έριξε μια πλάγια ματιά στη θέση του συνοδηγού.
«Έλα, χαλάρωσε λίγο, ν’ απολαύσουμε τη διαδρομή» του χαμογέλασε προσπαθημένα η Αντιγόνη. «Στην τσίτα είσαι όλη την ώρα».

Ήμουν δεν ήμουν έξι χρονών, όταν μας άφησε ο πατέρας. Απότομα, απροειδοποίητα, ανακοπή. Τη μια στιγμή μ’ έπαιζε στα γόνατα, την επόμενη βλέπαμε παιδικά στην τηλεόραση, μετά σιωπή. «Ξύπνα μπαμπάκα, τέλειωσε το έργο, ξύπνα, ξύπνα», τίποτα. Τσατίστηκα με την αδιαφορία του. Τον τραβούσα από τα ρούχα, έπεσε ξερός στον καναπέ. Έβαλα τα κλάματα από τα νεύρα μου.

(Θε μου μεγάλη μάζωξη) και φέρετε λαγούτα
απόψε γάμος θα γενεί παράξενος στον Κρούστα
—
Αντρόγυνο στολίζουμε και θέλετε λυράρη
γιατί ήσπασα τη λύρα μου, μαζί με το δοξάρι

Οταν συναντιούνται τυχαία δύο άγνωστοι στον δρόμο, έλεγε ο Ερβιν Γκόφμαν (αμερικανός κοινωνιολόγος των ηθών της καθημερινής ζωής), αυτό που ακούγεται συχνότερα να βγαίνει από το στόμα τους είναι «καλημέρα» και «συγγνώμη». Και συμπλήρωνε: Αυτά τα «καλημέρα» και τα «συγγνώμη» πρέπει να τα λάβουμε σοβαρά υπόψη και να τα μελετήσουμε, αν θέλουμε να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί μια κοινωνία.

Ο Στέφανος δεν ήταν ο τύπος του πίνω-ένα-ποτήρι-και-φεύγω. Για να είμαστε ειλικρινείς έπινε του θανατά. Στα μπαρ όπου μπεκρούλιαζε έλεγε ότι είναι συγγραφέας, για να έχει μια δικαιολογία. Είναι, βλέπεις, πιο αποδεκτό για έναν συγγραφέα να είναι αλκοολικός, παρά για έναν δάσκαλο. Γι’ αυτό ξεκινούσε και τους παραμύθιαζε, τον μπάρμαν και τους θαμώνες, για όλα εκείνα τα βιβλία που πρόκειται να γράψει.

Ανήμερα των γενεθλίων μου πάντοτε με πιάνει μια γλυκιά νοσταλγία, αυτή η όμορφη ακαθόριστη μελαγχολία. Έτσι έκατσα και σήμερα να μετρήσω μέχρι πού έχω φτάσει. Αλήθεια, όσα κι αν σκεφτώ, το συμπέρασμα είναι ένα: πως μεγαλώνω, μαμά. Μεγαλώνω, μαμά, και δεν ξενυχτάω πλέον κάθε βράδυ ως το ξημέρωμα τα καλοκαίρια. Αντιθέτως, δεν έχω την επιλογή να ξυπνήσω δίχως όρεξη. Πρέπει να βάλω τα καλά μου, να χαμογελάω σε όλους και να καταφέρω να συνυπάρχω και να δουλέψω με χίλιους δυο ανθρώπους.

Εμείς τί πάθαμε που ήμασταν χύμα στο αυτοκίνητο και όχι σε παιδικά καθισματάκια; Απλά πεθάνανε κάποια παιδιά και κάποια μείνανε ανάπηρα. Εμείς τί πάθαμε που δεν τρώμε πια αληθινή τροφή αλλά μόνο χιλιοεπεξεργασμένη με χημικά; Απλά τη γενιά μας τη θερίζουν τα αυτοάνοσα και ο καρκίνος...