Σε φωνάζουν Ανθρωπάκο, Κοινό Άνθρωπο. Λένε πως χάραξε η εποχή σου, Η «Εποχή του Κοινού Ανθρώπου». Μα δεν είσαι συ που το λες, ανθρωπάκο. Το λένε εκείνοι, οι αντιπρόεδροι των μεγάλων εθνών, οι εργατοπατέρες, οι μετανιωμένοι γιοι των αστών, οι πολιτικοί και οι φιλόσοφοι. Σου προσφέρουν το μέλλον, μα δε ρωτούν για το παρελθόν σου.

«Έρχονται οι ξένοι», φωνάζανε με κατεβασμένα μούτρα κι ο μικρός δεν καταλάβαινε τίποτα. Τι σημαίνει «ξένοι» και γιατί το λένε σαν να είναι κάτι κακό; Λογικά θα έχουν δίκιο. Λογικά πρέπει να φοβηθεί, μα φόβο δεν ένιωθε μα ανυπομονησία.

Είμαι ογκολόγος, ιδιώτης κ προσπαθώ να ανταπεξέλθω απέναντι σε ένα νομοθετημένο σύστημα που ομολογουμένως δεν το θεσπίσατε εσείς. Σήμερα το βράδυ έχασα μια ασθενή μου, η οποία είχε λάβει το φάρμακο που της άρμοζε κ δικαιούτο, που δώσατε δικαίωμα να το λάβει λόγω Αυγούστου.... ( αδειούλες βλέπετε χωρίς αντικαταστάτη...) και ήταν παρά πολύ καλά... αλλά μετά το αρνηθήκατε...

Κατερίνα, ελπίζω στην εθελούσια έξοδο να φόραγες άσπρα. Δεν ξέρω, αλλά σε φαντάζομαι σαν άλλη Εμιλυ Ντίκινσον να είσαι κλεισμένη στον κόσμο σου και μεις απέξω να σε κοιτάμε, να σε κρίνουμε και να μην καταλαβαίνουμε ότι η φυλακή είναι εκεί έξω.

Το ρολόι απέναντι από το γραφείο της έδειχνε ήδη δύο και μισή το μεσημέρι. Γι’ αυτό η κοιλιά της έκανε περίεργους ήχους διαμαρτυρόμενη. Με τρόπο άνοιξε το συρτάρι και κοίταξε λάγνα τη σακούλα με το μεσημεριανό της που την περίμενε μέσα. Αναστέναξε σιωπηλά και το ξαναέκλεισε. Μισή ωρίτσα ακόμα υπομονή, σκέφτηκε και προσπάθησε να κατευνάσει την πείνα της με ισολογισμούς.

Δουλειά στην εποχή των μνημονίων: Μέρα μεσημέρι σε μεγάλη πλατεία όπου βρίσκεται στάση του μετρό. Ενας μεσήλικας αισθάνεται δυσφορία χάνει την ισορροπία του και πέφτει. Αμέσως σπεύδουν δίπλα του αρκετοί περαστικοί.

Από πάντα, δέσμια του μαμαδίστικου ενστίκτου σου, με ρωτούσες «πεινάς;» «έφαγες;» «σε βλέπω κομμένη». Όλες αυτές οι οισοφαγικές ερωτήσεις από τη μία μου έδιναν στα νεύρα, από την άλλη με τύλιγαν με μια γλυκιά θαλπωρή. Γιατί δεν ξέρω για τον έρωτα, αλλά η αγάπη σου περνούσε πάντα από την καρδιά, κάνοντας μια μεγάλη στάση στο στομάχι.

Τα κορίτσια στον πλανήτη μου ζουν, και κυρίως πεθαίνουν, κάπως διαφορετικά από ό,τι θα έπρεπε. Τα κορίτσια στον πλανήτη μου, τα λένε Ελένη κι Αγγελική. Καν τα ονόματά τους δε διαλέγουν...

Έχω να το λέω. Χαμηλόφωνα, αλλά έχω να το λέω. Ε, ναι λοιπόν! Βγήκα Σάββατο βράδυ έξω για ποτό. Σσσστ! Ιδέα των «παντός καιρού» μου ήταν, για να θυμηθούμε λέει τα παλιά. Και θα με ρωτήσεις, τι σημαίνει «παντός καιρού;». Θα σου πω. Ή μάλλον θα σε πάω. Πίσω, εκεί, που αφήσαμε τα δεκαέξι.

Νιώθω πια ότι ξεπερνάω τον φόβο. Κάθε φόβο. Συμβαίνει αργά, κατά κάποιο τρόπο χωρίς να το θέλω. Είναι πρώτα απ’ όλα η απόφαση ότι κάθε μέρα αξίζει να τη ζεις. Η συνειδητοποίηση ότι ακόμα κι αν υπάρχουν 999 λόγοι για να νιώθεις άσχημα, υπάρχει ένας μόνο λόγος που βαρύνει στην πλάστιγγα απ’ την άλλη μεριά: Ότι είσαι ζωντανός...