Η Κάτια. 45 χρονών σήμερα, με πτυχίο, μεταπτυχιακό , πολλά όνειρα αλλά χωρίς δουλειά. Γνώρισε τον Γιώργο στα 21 της και έμεινε έγκυος με μόλις 3 μήνες σχέση. «Καλά τρελάθηκες; Θα κρατήσεις παιδί με κάποιον που ξέρεις 3 μήνες;» της είπε η φίλη της στη σχολή. Στους γονείς της ούτε λόγος, ο πατέρας της ήταν πολύ αυστηρός και δεν θα άκουγε τίποτα παρά μόνο αν ήταν να παντρευτεί.

«Το θέμα δεν είναι αν θα πέσεις, το θέμα είναι αν θα ξανασηκωθείς»: Δεν ξέρουμε αν το έγραψε ο Πάουλο Κοέλιο ή κάποιο alter ego του που είναι ιδιοκτήτης καφενείου στη Φοινικούντα, όμως σίγουρα όλοι έχουμε ακούσει μια τέτοια γραφικότητα. Το κακό με αυτές τις ατάκες είναι ότι είναι και παραμένουν γραφικές, με την φύση τους αυτή να αλλάζει μόνο αν κάποιος βιώσει κάτι τέτοιο, και η κωμικός Κατερίνα Βρανά είναι από τους ανθρώπους που το βίωσαν στο έπακρο.

Κάνεις λοιπόν απεργία πείνας. Ε, κάνε. Μπορεί και να πεθάνεις. Ε, πέθανε. Δεν είναι ότι θέλω να πεθάνεις. Να μην πεθάνεις. Χίλια χρόνια να ζήσεις. Αλλά μακριά από εμένα. Εμένα δεν θέλω να ενοχλείς. Όπως δεν σε ενοχλώ εγώ. Ήρθα εγώ στην πατρίδα σου να σε ενοχλήσω; Δεν ήρθα. Εσύ όμως ήρθες στη δικιά μου. Και με ενοχλείς. Μην ρωτάς πώς.

Όταν ένας λαός χάσει τον ιδεολογικό του προσανατολισμό, εισέρχεται σε περίοδο παρακμής. Μαζί με το σύστημα αξιών, καταρρέουν σταδιακά και οι θεσμοί που είχαν βασιστεί σε αυτό και ακολουθεί μια χαοτική περίοδος, που δεν καταλήγει ποτέ ευχάριστα. Μέχρι να βρεθεί μια νέα ιδεολογία, πάνω στην οποία θα θεμελιωθεί ένα νέο σύστημα.

Θα σου πω μια ιστορία απ' τα σπλάχνα της ΔΕΗ. Να μάθεις πως είναι. Έχεις ακούσει για το κίτρινο ξημέρωμα; Για το πώς σε τρώει η τέφρα από μέσα; Πώς σουλατσάρει στα σωθικά σου, πως μπογιατίζει τα πνευμόνια σου; Έχεις ακούσει για τις σκιές που τρέχουν, μέρα μεσημέρι στα λιγνιτωρυχεία?

Δεν έχετε υπολογιστή και έχετε βαρεθεί να πηγαίνετε στους φίλους σας για να παίζετε παιχνίδια και να σερφάρετε στο Internet? Μήπως τα Internet Café σας πέφτουν ακριβά? Μήπως ψήνεστε να αγοράσετε δικό σας κομπιούτερ για να μην έχετε ανάγκη κανέναν? Ορίστε 10+1 λόγοι για να μην το κάνετε με τυχαία αλφαβητική σειρά…

Με λένε Χρηστάκη και το σπίτι μου είναι ένα μπουρδέλο. Εγώ δεν ξέρω τι είναι μπουρδέλο, ρώτησα τη δασκάλα και δε μου έλεγε, αλλά ο μπαμπάς έτσι λέει όταν φτάνει το βράδυ σπίτι : «Πάλι μπουρδέλο είναι το σπίτι», και μετά βρίζεται με τη μαμά. Εγώ αγαπώ το σπίτι μου, άρα νομίζω ότι το μπουρδέλο είναι κάτι καλό…

Ας ξεκινήσουμε με το αυτονόητο, για να το βγάλουμε από τη μέση. Η διαφήμιση της Gillette είναι εξαιρετική. Χωρίς να ακολουθεί αυτό το ρημάδι το ‘αλλά’ που συνήθως ακυρώνει ό,τι έχεις πει νωρίτερα. Κανένα ‘αλλά’. Απλά εξαιρετική, εύστοχη και απόλυτα εναρμονισμένη με το πνεύμα των ημερών.

Το μαρτύριο που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο, χρόνια τώρα, με τις προσλήψεις μη μόνιμων συμβασιούχων εκπαιδευτικών, συνιστά ευθεία προσβολή και υποτίμηση σε βάρος και των ίδιων των μόνιμων εκπαιδευτικών που εργάζονται με διαφορετικό εργασιακό και μισθολογικό καθεστώς στα σχολεία. Μισώ τα καλοκαίρια. Μου θυμίζουν τις απολύσεις μου…

Στη δουλειά μάς έδωσαν το δώρο των Χριστουγέννων, σε μένα έτυχε ένα playmobil πειρατής.

Όνειρό μου είναι να αγοράσω και ένα δεξιοτίμονο αμάξι, να το οδηγώ εναλλάξ με το αριστεροτίμονο τα καλοκαίρια, να μαυρίζω ομοιόμορφα.