Ένα έργο τέχνης "δραπετεύει" από τον καλλιτέχνη και αποκτά δική του υπόσταση, λένε. Προσλαμβάνεται από τον καθένα διαφορετικά και ερμηνεύεται με τα "μάτια" της ψυχής, λένε. Και κάπως έτσι είναι.

Ας αρχίσω από τα αυτονόητα προς αποφυγή (τοπικιστικών) παρεξηγήσεων. Η Ελλάδα έχει κακούς οδηγούς. Απαίδευτους, ανάγωγους και στ@ρχιδιστές. Απλά υπάρχουν κάποιες περιοχές που αυξάνεται ο βαθμός ηλιθιότητας εξ ου το γεγονός πως κάθε χρόνο οι αριθμοί λένε την ωμή και σκληρή αλήθεια.

Η ιστορία αληθινή. Ο Κ. και η Α. ήταν ένα ακόμα ζευγάρι. Κάπου τον Αύγουστο του 2011 ο Κ. στήνει για 45′ την Α. στο πρώτο τους ραντεβού. Ήταν, ίσως, το ένα και μοναδικό ραντεβού που κατάφεραν να ζήσουν μέσα στα επτά χρόνια της γνωριμίας τους...

Τρανς, ναρκωτικά, ανδρική πορνεία και στοματικός έρωτας. Αυτά είναι τα θέματα στα οποία αναφέρεται το θρυλικό τραγούδι «Walk on the Wild side» του Λου Ριντ που κυκλοφόρησε το 1972. Το τραγούδι έγινε ύμνος των ανθρώπων της νυχτερινής ζωής στη Νέα Υόρκη που καλούσαν τους περαστικούς να «περπατήσουν μαζί τους στην άγρια πλευρά του δρόμου»....

οι New Kids on the Block (γνωστοί και ως Boston Dreamboats, Jordan και Jonathan Knight, Joey McIntyre, Donnie Wahlberg και Danny Wood) κυκλοφόρησαν καινούργιο αφιερωματικό βίντεο κλιπ με στιγμιότυπα από αγαπημένα τραγούδια νεανικών συγκροτημάτων που άφησαν εποχή και θα μας κάνουν να νοσταλγήσουμε παλιές, όμορφες εποχές.

1η εßδοµάδα. Σήµερα είµαι ηλικίας µιας εßδοµάδας.Τι χαρά να είµαι µέρος αυτού του Κόσµου…

1 µηνός. Η µαµά µου µε φροντίζει πάρα πολύ καλά. Είναι µια εξαιρετική µητέρα.

Αυτό είναι ένα κείμενο που κανείς δεν θέλει να διαβάσει. Αλλά έπρεπε να το γράψω, κι ας άργησα. Μην αρχίσεις να διαμαρτύρεσαι καν. Ξέρεις πόσες φορές έχω ακούσει «μην μου πεις πάλι για φεμινισμό/ σεξισμό»; (Το ερώτημα είναι ρητορικό. Αλλά είναι πολλές). Τι να κάνω, απ’ όλα αυτά για τα οποία αξίζει να παλέψεις, εγώ τάχθηκα σ’ αυτό.

Αγριοκοίταξε τον υπάλληλο με βλέμμα φονικό, έπνιξε μια βαριά βλαστήμια, πήρε τα ρέστα και πάτησε γκάζι. Έριξε μια πλάγια ματιά στη θέση του συνοδηγού.
«Έλα, χαλάρωσε λίγο, ν’ απολαύσουμε τη διαδρομή» του χαμογέλασε προσπαθημένα η Αντιγόνη. «Στην τσίτα είσαι όλη την ώρα».

Αν ήσουν παιδί τη δεκαετία του 80, έχεις κλάψει. Πολύ. Με την Κάντυ. Με την Κάντυ την Κάντυ. Παραδέξου το. Η Κάντυ μεγάλωσε σε ένα ορφανοτροφείο. Καλά ήταν εκεί, δεν την βαράγανε και κανένας δεν της τον ακούμπησε ποτέ, παράδοξο για ορφανοτροφείο των αρχών του αιώνα και μη βιαστείτε να μου πείτε πως πρόκειται για παιδικό και στα παιδικά δεν δείχνουν ΤΕΤΟΙΑ, γιατί το συγκεκριμένο παιδικό μας πήγε πίπα κώλο συναισθηματικά, εκεί θα κόλλαγε;

Ήμουν δεν ήμουν έξι χρονών, όταν μας άφησε ο πατέρας. Απότομα, απροειδοποίητα, ανακοπή. Τη μια στιγμή μ’ έπαιζε στα γόνατα, την επόμενη βλέπαμε παιδικά στην τηλεόραση, μετά σιωπή. «Ξύπνα μπαμπάκα, τέλειωσε το έργο, ξύπνα, ξύπνα», τίποτα. Τσατίστηκα με την αδιαφορία του. Τον τραβούσα από τα ρούχα, έπεσε ξερός στον καναπέ. Έβαλα τα κλάματα από τα νεύρα μου.