Ο Μπόναμ (Bonham) βίωσε το μύθο και την αίγλη των Led Zeppelin ενώ ξεχώρισε και σαν μονάδα για τις πρωτόγνωρες αρετές του, όπως φυσικά και οι συνοδοιπόροι του, ο καθένας στην κατηγορία του. Στις ζωντανές παραστάσεις τους, το σόλο του στο "Moby Dick" άγγιζε τα είκοσι λεπτά…

Είμαι ογκολόγος, ιδιώτης κ προσπαθώ να ανταπεξέλθω απέναντι σε ένα νομοθετημένο σύστημα που ομολογουμένως δεν το θεσπίσατε εσείς. Σήμερα το βράδυ έχασα μια ασθενή μου, η οποία είχε λάβει το φάρμακο που της άρμοζε κ δικαιούτο, που δώσατε δικαίωμα να το λάβει λόγω Αυγούστου.... ( αδειούλες βλέπετε χωρίς αντικαταστάτη...) και ήταν παρά πολύ καλά... αλλά μετά το αρνηθήκατε...

Τα Καμίνια είναι η γειτονιά του Πειραιά που απλώνεται δυτικά του Κηφισού και βορείως της λεωφόρου Πειραιώς. Ως τα τέλη της δεκαετίας του 1960 τα ορμητικά νερά του ποταμού πολλές φορές πλημμύριζαν την περιοχή προκαλώντας υλικές ζημιές και ανθρώπινα θύματα.

25/11/2017
Ένας γνωστός μου με ρώτησε σήμερα στο τελείως άσχετο, αν είμαι ευτυχισμένη. Η ερώτησή του πάγωσε για λίγο την σκέψη μου και έσφιξε το στομάχι μου. Τι να του πω τώρα, σκέφτηκα...

Κατερίνα, ελπίζω στην εθελούσια έξοδο να φόραγες άσπρα. Δεν ξέρω, αλλά σε φαντάζομαι σαν άλλη Εμιλυ Ντίκινσον να είσαι κλεισμένη στον κόσμο σου και μεις απέξω να σε κοιτάμε, να σε κρίνουμε και να μην καταλαβαίνουμε ότι η φυλακή είναι εκεί έξω.

Ο χρόνος σταμάτησε στις 04.10.1999… Εκείνη τη μέρα ο ΠΑΟΚ ολόκληρος θρήνησε. Από εκείνη τη μέρα ολόκληρος ο ΠΑΟΚ είναι «λειψός». Όσα κι αν πετύχουμε, όσα κι αν σας αφιερώσουμε, πάντα θα προσευχόμαστε να μπορούσατε να είστε μαζί μας…

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Νεάπολη της δεκαετίας του '60, μια φτωχοσυνοικία -τότε- της Θεσσαλονίκης. Θυμάμαι χαμόσπιτα, αλάνες και γειτονιές ανθρώπων δεμένων μεταξύ τους μέσα στην ανέχεια, να δουλεύουν, να γλεντάνε, να καυγαδίζουν, να μονοιάζουν, κι εμείς παιδιά -πολλά παιδιά- ξαμολημένα στους δρόμους, να παίζουμε τα καλοκαίρια απ' το πρωί μέχρι το βράδυ, μέχρι να μας μαζέψουν με το ζόρι στο σπίτι. Διακατέχομαι κι εγώ από το σύνδρομο του χαμένου φτωχοπαραδείσου.

Το ρολόι απέναντι από το γραφείο της έδειχνε ήδη δύο και μισή το μεσημέρι. Γι’ αυτό η κοιλιά της έκανε περίεργους ήχους διαμαρτυρόμενη. Με τρόπο άνοιξε το συρτάρι και κοίταξε λάγνα τη σακούλα με το μεσημεριανό της που την περίμενε μέσα. Αναστέναξε σιωπηλά και το ξαναέκλεισε. Μισή ωρίτσα ακόμα υπομονή, σκέφτηκε και προσπάθησε να κατευνάσει την πείνα της με ισολογισμούς.

Δε γεννήθηκα πάνω στο σανίδι, ούτε μέσα σ' ένα κουτί φιλμ. Ένιωθα ότι κάτι απροσδιόριστο με πίεζε, είχα μια ανεπαίσθητη κατάθλιψη. Δεν έβρισκα κάτι που να με γεμίζει. Δύναμη μου δίνει το πολύτιμο δώρο, η ζωή. Είναι όμορφη η ζωή. Αργά το κατάλαβα...

Τον είδα αρχές Αυγούστου το ’18 στην αρχαία Ολυμπία μαζί με τον Νταλάρα. Είχα κλείσει και δωμάτιο. Παρκάραμε τα παιδιά τα χαράματα, ξεκινήσαμε ταξίδι, φτάσαμε μεσημέρι με στάση για μπάνιο, πήγαμε συναυλία το βράδυ, στο μουσείο το πρωί, γυρίσαμε από Δημητσάνα για τσιπουράκι. Στο αμφιθέατρο «Φλόκα», 1000 άτομα με το ζόρι, μπορεί να λέω και πολλούς.