Να μάθεις να φεύγεις. Από την ασφάλεια τρύπιων αγκαλιών. Από χειραψίες που σε στοιχειώνουν. Από την ανάμνηση μιας κάλπικης ευτυχίας. Να φεύγεις -αθόρυβα, σιωπηλά, χωρίς κραυγές, μακρόσυρτους αποχαιρετισμούς. Να μην παίρνεις τίποτα μαζί, ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για το δρόμο.

Κάτω στον Πειραιά, στα Καμίνια. Όνομα και πράγμα σε ότι αφορά στις δεκαετίες μέχρι το 70. Πολλά τα καμίνια που έψηναν κεραμίδια και τούβλα. Του Ζούλια, του Καλογιού, του Βασάλου κ.α. Φτωχογειτονιά μέσα στη λάσπη και τους χωματόδρομους. Με κάποια σπίτια «μάντρες», πολλά δωμάτια δηλαδή μέσα σε μια μάντρα με κοινή τουαλέτα κ.λ.π. Συνοικία αρχαία βεβαίως, ακουγόταν σαν Τετράκωμο Ηράκλειο.

Ο Τζο Μπάιντεν, πρόεδρος των ΗΠΑ, έχει βιώσει μεγάλες απώλειες στη ζωή του. Αρχικά με τον θάνατο της πρώτης γυναίκας του και της κόρης τους και στη συνέχεια με τον θάνατο του γιου του Μπο, από καρκίνο του εγκεφάλου. Στα απομνημονεύματά του, περιγράφει δραματικά τους τελευταίους μήνες ζωής του γιου του.

Πού πάει ένας άνθρωπος όταν φεύγει από εδώ; Πέθανε σου λένε. Και πότε θα γυρίσει, ρωτάς; Δε θα γυρίσει. Πάει… Κι αυτό το “πάει”, αυτό το τελεσίδικο, το μαύρο του θανάτου, αδυνατείς να το καταλάβεις...

Αγαπητέ μου εγγονέ αν πας σε έναν κινηματογράφο, θα πρέπει να μπεις μέσα μια συγκεκριμένη ώρα, όταν αρχίζει η ταινία, και όταν η προβολή ξεκινά, είναι σαν κάποιος να σε παίρνει από το χέρι και να σου λέει τι συμβαίνει.

Οι διοργανωτές, η ΔΟΕ και η εταιρεία Longines, που είχε αναλάβει τους φωτεινούς πίνακες επιδόσεων των αθλητών, είχαν εκτεθεί. Η τελειότητα δεν είχε υπάρξει ποτέ στο άθλημα και δεν είχε προβλεφθεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μόντρεαλ. Ένα 15χρονο κορίτσι, 149 εκατοστών και 39 κιλών, είχε νικήσει την ανθρώπινη ατελή φύση.

Ήταν 4 Δεκεμβρίου 2009, στις 11.30 μμ, όταν ο μικρός μαθητής ο πηγαίνοντας με φίλους πεζός στο χορό του σχολείου του, χτυπήθηκε και εγκαταλείφθηκε στον δρόμο από ασυνόδευτο οδηγό. Λίγες ημέρες αργότερα στις 9 Δεκεμβρίου, ο Σόλων, που νοσηλευόταν από την πρώτη στιγμή στην εντατική, έχασε τη μάχη με τη ζωή.

«Σήμερα, χτυπήθηκα από την αστυνομία, απλώς και μόνο επειδή χόρευα στο πεζοδρόμιο, όπως ο ελεύθερος πολίτης που νόμιζα ότι ήμουν. Αγαπητοί άνθρωποι, η αλήθεια είναι ... Δεν είμαστε ελεύθεροι πολίτες»

Στον Εμπορικό Σταθμό Διαλογής Μεζούρλου στη Λάρισα, ο Κωνσταντίνος έχασε τη ζωή του σε ηλικία 15 ετών πριν τρία χρόνια. Ένα χαρούμενο παιδί, που ονειρευόταν, γελούσε, έπαιζε κιθάρα και έγραφε στίχους.

Τις τελευταίες ώρες μια ανάρτηση από τον ιστότοπο υγείας ''Νοσηλεύειν'', που συνοδεύεται από μια συγκλονιστική φωτογραφία, τραβηγμένη στα επείγοντα του Ευαγγελισμού, κάνει τον γύρο των μέσων κοινωνική δικτύωσης και αποτυπώνει την ασφυκτική πίεση που δέχονται οι μονάδες υγείας της χώρας.